Devious: Vision Digg* cd bespreking

Devious: Vision

Deity Down, 2009

Voor Digg*ers van: mengvormen van powergrooves en melodieuze death metal.

'Vision' is de derde cd van Devious, een Nederlandse band met al heel wat tourkilometers op de teller. Voor een metalband is dat een even belangrijk criterium als het aantal albums in de back catalogue of gitaarwissels tijdens een optreden. Ik vermoed dat bandleider en gitarist Guido De Jongh een vrij duidelijk beeld heeft van waar hij naartoe wil met zijn belangrijkste vrijetijdsbesteding: zeer bekend zijn bij de Nederlandse metalheads, en af en toe aanpikken bij een Europese tournee van grotere bands. Tenminste, ik hoop dat het iets van die strekking is, want als hij gaat voor wereldheerschappij dan zullen de bandleden sneller dan ze kunnen shredden van hun wolk vallen. Houden ze het bij realistischere doelen dan zullen ze hun positie met deze cd probleemloos consolideren, zoals men in het bankwezen wel eens pleegt te zeggen.

Muzikaal legt dit album zijn eieren niet in één mandje, hoewel ze toch wel allemaal uit dezelfde takken gevlochten zijn. Ik verklaar me nader: Devious probeert om twee redelijk uiteenlopende metalstromingen met elkaar te paren. Enerzijds heb je de powergroove van de Amerikaanse bands Pantera of Pro-Pain, anderzijds eerder melodieuze death metal die we vooral met Scandinavië associëren. De Hollanders 'schonken' ons al zeker twee ‘succesformules': Heineken en Within Temptation. Devious met die laatste vergelijken zou onterecht zijn, maar de bombastische synths konden ze toch niet laten.

In het nummer 'Respiration of Fear' smokkelde men zelfs een zangstonde van een (digitale) deerne. Nu moeten de emo's en gothics niet direct beginnen te geilogen, want we praten hier echt wel over een agressief schijfje hoor. De zanger illustreert dat perfect, blaffend, brullend en gruntend schrokt hij zich een weg door teksten over o.a. vereenzaming, angst en maatschappelijke druk. Het zijn geen literaire hoogvliegers, maar het is alleszins relevanter dan het zoveelste gezeik over demonen, draken of depressie. De drums zijn ook nogal opgefokt en onder andere 'Abide' bevat een robuuste blastbeat.

"Synths & blasbeats = Dimmu Borgir?" hoor ik je nu denken, maar dat klopt toch niet echt. De toetsen zitten veel dieper in de mix en krijgen nooit de boventoon over de gitaren. De mix werd verzorgd door Jochem Jacobs van Textures en hij deed voortreffelijk werk in zijn Split Second Sound Studio. Het album heeft een heel dens geluid met weinig ademruimte voor de luisteraar, zonder evenwel verstikkend te werken op de individuele prestaties van de muzikanten. Ik kan dit geluid zeker wel smaken, maar het staat zover van de ruigere, ongepolijste old school als Paul Jambers van een bijdrage aan ‘Man bijt Hond'.

Het album is vrij kort, met acht nummers in 35 minuten, maar voor een heftige metalband is bondigheid nooit een minpunt. Net als porno en poeder moet dat in de juiste doses geconsumeerd worden. De meeste nummers zijn opgebouwd volgens een stramien dat een pulserende mid-tempo riff bevat en een agressief sneller stuk, maar vaak wordt er ook wel even gas terug genomen en wat melodieuzer gespeeld. Is alles voorspelbaar dan? Dat nu ook weer niet, maar van de acht nummers zijn er toch een paar die inwisselbaar zijn.

De band houdt ook duidelijk van refreintjes en daar zijn ze goed in. Zo bevatten 'False Identity' en 'Impulse Overload' stukjes die je met het schuim op de lippen kan meebrullen. Dat laatste toont ook een opmerkelijke prog-kant van de band in het gitaarspel naar het einde van het nummer toe. Ook nummer zes, 'Predifined' is eentje dat heel agressief begint, maar naar het einde toe voor verassing zorgt door een akoestische gitaar voor je kiezen te schuiven. In het laatste nummer keren ze het dan weer om: 'Disconnect' begint met strijkers en toetsen, om dan toch nog te beslissen dat het een metalnummer is.

Devious is een band die duidelijk niet bestaat uit wilde genieën of uit beperkte muzikanten. Het is niet echt speciaal wat ze doen, maar met de dynamiek en de spelkwaliteit van de nummers zit het wel goed. Als je houdt van ruige, niet al te veeleisende muziek dan heb je zeker iets aan deze band. De kans dat je ze binnenkort nog een keer in het voorprogramma ziet van een Amerikaanse of Scandinavische band is trouwens redelijk groot en waarschijnlijk doen ze dat zeer goed.

Devious speelt op 16 januari 2010 in De Rots in Antwerpen.

www.devious.nl
www.myspace.com/deviousdomain