The Dodos: Time To Die Digg* cd bespreking

The Dodos: Time To Die

Wichita, 2009
V2

Wat waren we gelukkig en stomverbaasd, die blauwe maandagmorgen waarop we ‘Visiter' ontmaagdden. Net zoveel extase toen we hoorden dat de band al een nieuw plaatje op de markt gooide, nauwelijks een klein jaar na het vorige. Maar wat schiet er van dat bijna kinderlijke enthousiasme nog over, 45 minuten later? Niet zo gek veel, want om de deur meteen staalhaard open te trappen: middelmatigheid heerst op ‘Time To Die'. Axel Witsel-gewijs lijken The Dodos nauwelijks nog op de zo fel bejubelde band van een jaar geleden.

Niet dat we dat meteen konden vermoeden, want de eerste noten van ‘Time To Die' klinken meer dan veelbelovend. ‘Small Deaths' mag dan al volledig anders klinken dan we van de band gewoon zijn (zou het aan de inbreng van vibrafonist Keaton Snyder liggen?), de zalvende stem van Meric Long draagt het nummer uitstekend en je hoort in alle geledingen dat Fleet Foxes-producer Phil Ek meer dan een voet tussen de deur en een hand aan de knoppen had. ‘Small Deaths' is alleraardigst opgebouwd en lijkt twee nummers in een te combineren, als was het een moderne bewerking van ‘Paranoid Android' (The Dodos doen dit niet voor het eerst), maar vloeit wel nagenoeg perfect je oorschelp in.

Eenzelfde niveau wordt gehaald op het zachtere en daardoor minder hoekige ‘Longform' - de breuk met ‘Visiter' is nu compleet - dat afsluit met een aardig stukje waarin de jongens een flink eind wegjammen. Single ‘Fables' is The Shins 2.0; wij houden van The Shins en alles wat ermee kan vereenzelvigd worden, en vinden ‘Fables' dan ook een uitermate sterke single.

Maar drie zwaluwen maken de lente niet, net zoals een goeie match tegen Spanje geen WK-kwalificatiecampagne maakt. Zowel René Vandereycken als Frank(y) Vercauteren zitten tegenwoordig dan ook gewoon werkloos thuis, waarmee we maar willen zeggen: ergens stopt het. ‘Troll Nacht' is nog wel oké (al hadden ze wat inspiratie kunnen gebruiken toen ze het kind een naam gaven - wij dachten b.v. aan ‘Within Temptation'), maar rustig voortkabbelend wordt het ook nooit meer dan aardig. Het nummer recycleert het geluid dat we nog kennen van ‘Visiter', maar het is niet voor het eerst dat we opmerken dat The Dodos dat trucje wel verleerd lijken.

Zo is ‘This Is A Business' gewoon een erg makke versie van wat de band ooit voortbracht en zou ‘Two Medicines' in een rechtvaardige wereld een regelrechte sollicitatie zijn voor een reisje naar een strafkamp ergens in Japan, Jeroen Brouwers achterna. Fijne ritmiek aan het eind, dat dan weer wel. Ook ‘The Strums' en ‘Acorn Factory' zijn vullertjes waarvoor je de skiptoets hanteert, maar wanneer je een matig album met slechts negen nummers in de hand hebt, kom je zo wel snel aan het eind.

Titeltrack ‘A Time To Die' is een perfecte synthese van album en band. Qua geluid krijg je een ratatouille van alles waar The Dodos in hun vier jaar lange carrière voor hebben gestaan, qua niveau een matige samenvatting van dit al te weinig hoge toppen scherende album. 2008 was goed, 2009 een pak minder, misschien moeten deze Dodos zich maar even gaan bezinnen, willen ze niet even laag vliegend eindigen als het organisme waar ze hun naam aan ontleenden. En als u ons nu wil excuseren, de nieuwe Muse ligt namelijk op ons te wachten en we hebben in tijden niet meer smakelijk gelachen!

The Dodos spelen op 21 november in Trix (Antwerpen).

http://dodosmusic.net
www.myspace.com/thedodos