Anti, 2009
PIAS

Voor Digg*ers van: Grandaddy Light

Op 27 februari 2006 gooide Grandaddy teleurgesteld de handdoek in de ring. Er kwam niet genoeg brood op de plank en uit idealisme weigerden ze in zee te gaan met majors en Ticketmaster/Clear Channel. Frontman Jason Lytle worstelde zelf met persoonlijke problemen. Het laatste album, ‘Just Like The Fambly Cat', werd nog uitgebracht maar dan was het definitief over en uit. Geen afscheidsconcert, geen ‘best of' compilatie, niks, noppes, nada. Twee jaar later, na een bezinnings- en herbronningsperiode, staat de bezieler van Granddady weer op uit de doden met een nieuw album, ‘Yours Truly, The Commuter'.

De kemerkende synthsound van het vroegere Grandaddy mag al meteen de aftrap geven in titelsong ‘Yours Truly, The Commuter'. Lytle laat zich echter niet meteen van zijn sterkste songwriterkant laat zien: ‘The last thing I heard I was left for dead/I could give two shits about what they said' zijn de nogal kinderachtige openingslyrics. Maar het is eigenlijk een song over de wederopstanding van Jason Lytle als mens en als muzikant. In de tekst komt het maar beknopt tot uiting, maar de muziek is de soundtrack van die wederopstanding.

Lytles herwonnen positivisme straalt af van de plaat. ‘Brand New Sun' gaat verder op de weg van de opener, maar ook songs over afscheid worden met een zonnige luchthartigheid behandeld zoals ‘This Song Is The Mute Button' of ‘The Ghost Of My Old Dog'. Het wordt zelfs een beetje ridicuul als een jongen met suïcidale neigingen overtuigd wordt door vogels om te kiezen voor het leven (‘Birds Encouraged Him'). Jason Lytle was als tekstschrijver op zijn best bij Grandaddy als hij schreef over de consumptiemaatschappij, die steeds verder automatiseert en waarin de mens meer en meer een eenzame figuur wordt. Als vertaler van zijn eigen emoties komt hij echter redelijk zwak uit de hoek.

Ondanks het feit dat ‘Yours Truly, The Commuter' muzikaal volledig in de lijn van Grandaddy ligt, is het ook op dat vlak een teleurstellende plaat geworden. De usual suspects van synths en gitaren met lichte distortion die Lytles dromerig stem begeleiden, tekenen present, maar in de hoogdagen van Grandaddy is het al veel beter gedaan. Dat is misschien ook wel het probleem van deze plaat: de verwachtingen waren hooggespannen. Van de frontman en centrale figuur van een band die met ‘The Sophtware Slump' uit 2000 één van de beste platen van rond de milleniumwende maakte, verwacht je na drie jaar van bezinning gewoon een meesterwerk, een diepzinnig stuk. Eén zoals een ‘Blood On The Tracks' van Dylan, of een ‘Tonight's The Night' van Neil Young. En als er dan toch niets verandert aan de sound, verwacht je een plaat die het niveau haalt van ‘The Sophtware Slump', of toch minstens van ‘Sumday'.

Jason Lytle keert met ‘Yours Truly, The Commuter' na een pauze van drie jaar terug naar de sound van Grandaddy, terwijl zijn teksten meer de (auto)biografische tour op gaan. Spijtig genoeg schiet hij op beide vlakken te kort en moet Lytle het afleggen tegen zijn vroegere werk, en worden de verwachtingen voor deze comebackplaat niet ingelost. Een nieuwe bezinning dringt zich op. Misschien eens de abdij van Westmalle uitproberen?

www.jasonlytle.com
www.myspace.com/jasonlytle

Door Kristof Gielen 18/08/2009 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.