Sunset Rubdown: Dragonslayer Digg* cd bespreking

Sunset Rubdown: Dragonslayer

Jagjaguwar, 2009
Konkurrent

Voor Digg*ers van: een verrassende Spencer Krug

Het staat nog niet in medische encyclopedieën of tijdschriften, maar het Krugsyndroom werd wel degelijk vastgesteld bij deze recensent. Het is een ziekte die een enorme vermoeidheid met zich meebrengt bij het horen van de zoveelste nieuwe plaat van Spencer Krug. Want sinds zijn verrassende en sprankelend frisse debuut ‘Apologies To The Queen Mary' met Wolf Parade, is Krug niet meer van de radar verdwenen. Met maar liefs negen platen en EP's op drie jaar tijd, verscheen er om de zoveel maanden nieuw werk van één van zijn zijprojecten. Hoewel daar een aardige portie sterk materiaal tussen zit, was dat gewoon te veel. En toch is deze Dragonslayer, net als recent materiaal met Swan Lake en Wolf Pararde, weer niet slecht of ongeïnspireerd te noemen. Meer nog, Dragonslayer is misschien wel één van de beste albums die Krug gemaakt heeft.

Dragonslayer' is meer een gitaarplaat geworden, in tegenstelling tot de teleurstellende voorganger ‘Random Spirit Lover'. De songs zijn hier een stuk rechtlijniger en minder overladen, wat hen ten goede komt. In ‘Idiot Hart' wordt het keyboard, Krugs belangrijkste instrument, zelfs pas op het einde bovengehaald. De song, openend met nerveuze drums en met feedback doorregen gitaar, lijkt Krugs interpretatie van de platgetreden paden van de postpunk. Het refrein met back-up zang van Camilla Wynne Ingr geeft het nummer een tegendraadse punkpopinjectie. De combinatie van de vrouwelijke stem met die van Krug werkt, en weet zo zijn soms vermoeiende zang te doorbreken. Hij weet ook zijn overslaande en vaak overdreven dramatische stemtics wat meer binnen de perken te houden. Ook dat doet de songs op dit album weer deugd.

Ook in ‘Black Swan' voert de gitaar de bovenhand en doorsnijdt ze het nummer als een kettingzaag, terwijl Krugs orgel de song helpt naar een hoogtepunt te stuwen. Maar naast Spencer Krugs interpretatie van postpunk ontdekt hij ook een ander genre. ‘Nightingale/December Song' is een bevreemdende folksong met een dramatische tekst, hypnotiserende percussie en kitscherige keyboards die richting prog gaan. Stilistisch valt het nummer uit de toon met het voorgaande, maar het werkt wel en het slaat een brug naar de finale van het album, het meer dan negen minuten durende ‘Dragon's Lair'. De afsluiter duurt wel wat te lang en sluit meer aan bij vorig werk, met een minder duidelijke songstructuur die zeker naar het einde wat voorkabbelt.

Voor het eerst lijkt Krug ook geconfronteerd te worden met zijn grote productie: ‘Paper Lace' wordt gerecycleerd van het eerder dit jaar verschenen ‘Enemy Mine' van Swan Lake, en steekt het in een licht gewijzigd jasje. Het wekt de indruk dat er nog een nummer extra nodig was om van een echt album te kunnen spreken, want slechts zeven nummers zou misschien toch net iets te weinig geweest zijn.

Door met deze ‘Dragonslayer' zo verrassend uit de hoek heeft Spencer Krug precies zelf het medicijn ontdekt tegen het Krugsyndroom. En dat is een goede zaak, want ‘Dragonslayer' is een sterke plaat geworden. Misschien mag dit album zelfs aanzien worden als een nieuwe fase in Krugs songschrijverschap.

Sunset Rubsown speelt op 18 september op Leffingeleuren (Leffinge), op 19 september in de Botanique in Brussel.

www.sunsetrubdown.net
www.myspace.com/justchoke