Polydor, 2009

Voor Digg*ers van: de jaren '80 synthpop van The Human League en Bananarama.

Nu de nineties uitgemolken zijn, is men het nog eens tien jaar verder gaan zoeken in de muziekgeschiedenis om een nieuw hip decennium op te graven. Met Ladyhawke hadden we al een nieuwe Kim Wilde, met Lady Gaga een Unlike a virgin Madonna, en met de Britse tandem La Roux wordt nu ook het rudimentaire synthpopgeluid van The Human League en Bananarama opgefrist. Ben Langmaid, die liever op de achtergrond blijft, en Elly Jackson delen een passie voor de eighties. Dat wordt meteen duidelijk wanneer de androgyne frontvrouw ten tonele verschijnt, want ze ziet er uit als een kruising van een goedgeföhnde David Bowie en Molly Ringward, niet toevallig twee van haar persoonlijke inspiratiebronnen.

Met doorbraaksingle ‘In For the Kill' pende het duo de wetten van hun kunst al duidelijk neer: een twee-eenheid van glazige elektronica en de typerende heliumstem van Jackson, die zich in zo aanstekelijk mogelijke melodieën wringt. Dit culmineert in kinderlijk eenvoudige refreinen, die net daarom onmiddellijk blijven hangen. Met deze basisbeginselen schreef het duo een plaat bij elkaar die bol staat van de fantastische trips down memory lane.

De ballade ‘Cover My Eyes' lijkt op iets dat te elfder ure van Kylie Minogues debuutalbum werd geschrapt. Het nummer kiest voor de melige route om het tranendal te beschrijven van de pijnlijke hartstocht, en roept het beeld op van jouw doelwit met een ander aan de arm. Ondertussen wordt de klassieke checklist keurig afgewerkt: korte synthaanslagen die de leemte bij het gebrek aan strijkers opvullen, anonieme achtergrondkoortjes die de tekst aanvullen en natuurlijk dat extra opgeblazen laatste refrein.

‘As If By Magic' is niets minder dan Kim Wilde na een licht sedativum, terwijl de grandioze single ‘Bulletproof' op zijn beurt Neneh Cherry op haar springerigst door de elektronische mixer haalt. Dit fuifnummer willen we ook nog belonen met de prijs voor de beste timing in de lyrics. Verwen je tong alvast maar met de snel gescandeerde oefening "Do do do your dirty words, come out to play when you are hurt?".

Hoe simpel het ook mag lijken, La Roux bewijst meermaals over een geniale ritmische beheersing te beschikken, die samen met het eigenzinnige timbre van Jackson plasticiteit weert.  Zo had ‘Fascination' in de verkeerde handen snel tot het niveau van Mackenzie kunnen zakken. ‘Colourless Colour', nog één van de vele prijsbeesten, wordt vanuit onderkoelde strofen vlot opgebouwd naar een kwieker refrein, waarin Jackson niet toevallig verwijst naar een "early nineties decor":

Ace Of Base heeft ongetwijfeld vier nieren veil om van die laatste hun comebacksingle te kunnen maken. Eighties hommage of niet, het Zweedse kwartet duikt meermaals op in onze gedachten wanneer we naar deze plaat luisteren. De technoreggae ‘Tigerlily' doet dan ook meteen denken aan hun grootste successen: vanuit minimalistische beats gaat het naar een iets rijker ingekleurd refrein, waarbij natuurlijk ook de onontbeerlijke flard mannelijk scandeerwerk na de tweede refreinronde niet mag ontbreken. (Al moeten we voor die basstem ook een copyrightcredit aan Army Of Lovers toekennen.)

Betrekkelijk weinig vuiltjes aan de lucht dus, en dat voor een band die bij de eerste kennismaking slechts rond een gimmick opgetrokken leek. Enkel het brave ‘I'm Not Your Toy' had het duo beter onder de kerstboom gelegd (met The Ting Tings op het adreskaartje bijvoorbeeld), want bij zinsneden als "It's all false love and affection, you don't want me, you just like the attention" hadden wij toch wat extra cojones verwacht. Voorts lijkt dit project - net als Ladyhawke en (de singles van) Lady Gaga overigens - dan ook een terechte hype.

La Roux speelt op donderdag 20 augustus in de Club op Pukkelpop.

www.laroux.co.uk
www.myspace.com/larouxuk

Door Tom De Moor 03/08/2009 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.