The Mars Volta: Octahedron Digg* cd bespreking

The Mars Volta: Octahedron

Mercury, 2009

Voor Digg*ers van: de mellow en conventionelere kant van The Mars Volta.

Na ‘The Bedlam in Goliath' kondigde The Mars Volta een koerswijziging aan: zanger Cedric Bixler Zavala bestempelde het nieuwe werk als pop, Omar Rodriguez-Lopez sprak dan weer van een akoestisch album. Uiteindelijk schaafde Zavala deze uitspraak nog wat bij en zo kwamen ze uiteindelijk uit bij mellow. Westlife zijn ze gelukkig niet geworden, maar mellow dekt de lading van de nieuwe invloed maar al te goed. Zo laat opener ‘Since We've Been Wrong' vanuit een lange stilte een ingetogen gitaarriff opduiken waarop Zavala zich fragiel afvraagt "Do you remember how you wore that dress?".

We dachten steeds dat varkens sneller zouden vliegen, maar o jawel, The Mars Volta heeft een romantische ballade op plaat gekeild! Ze doen dat zelfs volgens de algemeen geldende wetten: een structuur met duidelijk afgelijnde strofen en refreinen waarin de amoureuze tragedie weliswaar poëtisch wordt gebracht, maar zonder cryptische boodschappen, grote vocale uitschieters of psychedelische intermezzi. De song eindigt zelfs in een orkestrale finale met statige violen.

The Mars Volta goes dus mellow en The Mars Volta doet dat heel goed. Met ‘Copernicus' krijgen we zelfs een semi-akoestische track: een hartverscheurende ballade, tot op het bot afgeschraapt, die ook tekstueel heel introspectief en zelfs poreus klinkt: "You're not there, I poke needles in the neck of a doll. She pokes back asking why can't I just let her lie". ‘With Twilight As Her Guide' speelt als een film noir musical rond het thema schuld en boete (in combinatie met noodlottige liefde, een wederkerend thema op deze plaat): "She tells me I'm not capable of what they accuse me. With no remorse I stand and say that guilt is what I plead".

De hoge, bijna gebroken stem van Zavala tegenover de zacht uitdijende elektrische gitaareffecten: het geeft een prachtig effect in combinatie met de aangehouden dreiging die je doet afvragen wanneer het nummer eindelijk zal losbarsten. Het antwoord is natuurlijk negatief: de heren letten hier wel degelijk op hun tellen!

Het collectief wilde in de backstage van de zomerfestivals natuurlijk niet uitgelachen worden omwille van een pruilplaat, dus hoor je tussendoor ook nog steeds de typische Mars Volta-songs. Die zijn deze keer wel een stukje conventioneler verpakt: het funky ‘Teflon' doet dat door de pieken af te stompen, ‘Cotopaxi' door de adrenalineopstoten en het spel met de versnellingen te behouden, maar dit alles binnen een duidelijke strofe/refreinstructuur en een radiovriendelijke speelduur (maar niet zonder te zorgen voor een behoorlijk nerveus verpozen).

Ook al worden er bakken kritiek geleverd op de olifantendrachten die de Mars Volta-nummers soms kunnen zijn, bij dergelijke songs komt dit de compositie absoluut ten goede. ‘Halo Of Nembutals' doet geen moeite om water bij de wijn te doen. Met echo's op de stemmen, dubbele vocale lagen en schrille declamatie, lijkt dit dan ook een achterblijvertje van de ‘The Bedlam in Goliath'-sessie dat niet in de vuilbak mocht belanden. Over de kwaliteit van de song kunnen we niet klagen, maar hij doet wel enigszins het effect van het muzikale concept van het album teniet.

Natuurlijk hadden we geen tracklist met uitsluitend ballades verwacht, maar er zijn andere mogelijkheden om te variëren zonder terug te grijpen naar de traditionele technieken, zoals de vuile, schrapende finale ‘Luciforms' bewijst. Conclusie: de plaat is dan misschien niet van die aard dat we van begin tot einde met open mond en vol adoratie overstag gaan voor de mellow songs van Cedric Bixler Zavala en Omar Rodriguez-Lopez, toch heeft het duo weer maar eens een meer dan degelijk album afgeleverd!

www.themarsvolta.com
www.myspace.com/themarsvolta