St. Vincent: Actor Digg* cd bespreking

St. Vincent: Actor

4AD, 2009

Voor Digg*ers van: muzikale verwanten van Sufjan Stevens en My Brightest Diamond.

Twee jaar na het lekkere ‘Marry Me' is ex-Polyphonic Spree- en Sufjan Stevens-bandlid Annie Clark terug. Op het nieuwe album ‘Actor' bouwt ze niet alleen voort op de formule van haar debuut, maar spuit ze er ook nog een extra dosis gezonde waanzin bij. Het schrijfproces met de hulp van - o wonderen der vooruitgang - Garageband liet haar duidelijk toe nog meer laagjes in de muziek te incorporeren, wat bij een eerste luisterbeurt een licht kakofonisch effect teweegbrengt, maar na een gewenningsproces duidelijk een verrijking blijkt te zijn.

Clark kan aangename complexiteit schapen, zoals we in ‘The Strangers' horen: een groteske, bij momenten bijna aharmonieuze maar o zo sfeervolle song, die ondergetekende - nochtans vrij van enige artificiële beïnvloeding - steevast laat wegdromen naar een carnavaleske tocht doorheen nauwe achttiende-eeuwse stegen. Dit arrangement vormt meteen ook de perfecte ondersteuning voor de chaotische thematiek ("Let's pour wine in coffee cups and drive around the neighborhood and shine the headlights on houses until all the news is good").

Over de gehele lijn is ‘Actor' theatraler dan zijn voorganger (‘The Bed': een zijdezacht relaas van een potje cowboy en indiaan, maar tegelijk een schrijnend voorbeeld van de fijne lijn tussen spel en geweld), harder (single ‘Actor Out Of Work') en mesjocher (‘Black Rainbow': "Let the children act like furniture for the ladies of the lawn"). De stilistische ingrepen klinken op deze tweedeling echter organischer dan op het debuut, waardoor ondanks de grotere dosering alles toch ontwapenend en lichtjes naïef blijft klinken.

‘The Party' - oftewel Björk op Valentijnsdag - is hiervan een goed voorbeeld. Dergelijke emotionaliteit blijft immers een conditio sine qua non om artrock te verkopen. Ook als je de verschillende laagjes van de songs afbeitst, hou je over het algemeen nog steeds de noodzakelijke solide basis over. Enkel ‘Save Me From What I Want' valt bij deze oefening door de mand en blijft daardoor zelfs met de verschillende stempartijen en instrumentale lagen pips klinken.

In de standvastiger zangpartijen van Clark hoor je soms een duidelijke verwantschap met My Brightest Diamond: de combinatie van rockgitaar en klassieke elementen (de koorpartijtjes en refreinviolen) maken van ‘Laughing With A Mouth Of Blood' een nummer dat ook Shara Worden zou interesseren, en in opener ‘The Strangers' hoort het getrainde oor zelfs een kruisbestuiving van ‘Black And Costaud' en ‘Ice And Storm'.

Een dergelijke gelijkenis is natuurlijk geen wonder als u weet dat beide dames uit dezelfde kweekvijver komen (het Sufjan Stevens-gezelschap) en dan ook nog eens een gelijkaardige klankkleur delen. Laten we echter niet twijfelen aan het talent van St Vincent, want hoe ze in het afsluitende miniatuurtje rust en dreiging, hoog en laag combineert en ons tegelijk al hongerig laat uitkijken naar haar volgende stap, zorgt voor een meesterlijke epiloog.

In een vorige fase misten we bij Annie Clark nog wat zelfzekerheid, niet zozeer op plaat maar vooral in haar liveperformance. Afgaand op ‘Actor' staat zij ondertussen veel steviger in haar schoenen. Ze heeft er alvast opnieuw fascinerend materiaal bij dat ons likkebaardend laat uitkijken naar een volgend Belgisch concert.

www.myspace.com/stvincent
www.ilovestvincent.com