Nonesuch, 2009
Warner

Voor Digg*ers van: ‘Sky Blue Sky' en de levenslustige kant van Jeff Tweedy en de zijnen

Wilco is spreading the word! De hemel boven het hoofd van Jeff Tweedy is opgeklaard en dat mogen we geweten hebben. ‘Sky Blue Sky' liet al vermoeden dat 's mans mentale balans weer waterpas stond, maar op ‘Wilco (the album)' worden de laatste twijfels weggebrand door zonovergoten melodieën en een Beatlesiaanse speelsheid. De plaat had dan ook beter ‘Wilco (the afterparty)' geheten, want de nieuwe songs voelen aan als het feestje na de mentale bevrijding op ‘Sky Blue Sky'. In tegenstelling tot ‘A Ghost Is Born' is ‘Wilco (the album)' dan ook niet de dwingende hand die je kopje onder duwt in een poel van tristesse, maar een deus ex machina richting pophemel. Hallelujah!

We gunnen de frontman van Wilco de zonneschijn in z'n mentale krochten namelijk van harte. Niet omdat we wrok koesteren tegen de weerbarstige countrypop van ‘Yankee Hotel Foxtrot' of het dreunende geklauw naar ons vege lijf op ‘A Ghost Is Born', maar gewoonweg omdat er niks mooier bestaat dan een fonkelend, loepzuiver popliedje. En nu Tweedy z'n mentale prison break tot een goed einde heeft gebracht, schudt de man opnieuw moeiteloos enkele fraaie exemplaren uit z'n mouw.

Daarbij springt vooral de charmerende souplesse waarmee gemusiceerd wordt in het oor. Het zelfbewustzijn dat de albumtitel ademt, straalt namelijk ook af op de zelfverzekerde sound van de plaat. Onbekommerd neemt Tweedy dan ook verschillende rollen op zich. Van shoulder to cry on in ‘Wilco (the song)' over schaamteloze romanticus in ‘You And I' (waarin hij vocaal lepeltje lepeltje ligt met Feist) tot anti-doempreker in het met heerlijke backings geborduurde ‘You Never Know'. De man die zelf vroeger van porselein leek te zijn, heeft duidelijk een goed gelooide olifantenhuid gekweekt waar geen antidepressivum tegenop kan. En of dat de muziek ten goede komt: bovenstaande nummers zijn namelijk stuk voor stuk klatergouden popsongs die zorgvuldig tot briljantjes worden geslepen.

Die levensvreugde vormt dus de pomp die de poppracht van ‘Wilco (the album)' omhoog doet spuiten, maar omdat een mes nu eenmaal aan twee kanten snijdt, ontaardt die speelsheid soms ook in nonchalance. Zo verdampt ‘I'll Fight' nog voor u ‘mèh' kan zeggen en komt een track als ‘Sonny Feeling' nog niet tot aan de ranke hieltjes van pakweg ‘Shake It Off'. Maar genoeg azijn gepist: als u ‘Bull Black Nova', de bastaardzoon van krautrocksater ‘Spiders (Kidsmoke)' van ‘A Ghost Born', even buiten beschouwing laat, telt ‘Wilco (the album)' voor de rest enkel sprankelende robijntjes die geen spatje gemakzucht verraden.

Dat deze plaat werd opgenomen met dezelfde bezetting als de vorige, zal daar ongetwijfeld niet vreemd aan zijn. Het vertrouwen spat namelijk van deze plaat. Er wordt niet gevochten om morzels grond en elk bandlid blinkt uit in altruïsme. Zo zitten ‘Deeper Down' en ‘One Wing' volgestouwd met instrumenten, maar toch voelen de songs zo ruimtelijk aan als een zonnige loft. Hetzelfde geldt voor de prachtig aanzwellende afsluiter ‘Everlasting Everything', een lofzang op de liefde die zelfs op een hoop radioactief afval zou blijven bloeien.

De band Wilco beleeft ontegensprekelijk een creatieve piek en met ‘Wilco (the band)' carpediemt de groep er dan ook op los, zich ten volle bewust van de grilligheid van de muze. Net als ‘Sky Blue Sky' zandstraalt dit album alle zorgen weg en hoewel ‘Wilco (the band)' iets minder consistent is, vormt de plaat alweer een fraai hoofdstuk in de discografie van deze topband. Mis ze niet op Pukkelpop!

Wilco staat op donderdag 20 augustus 2009 in de Marquee op Pukkelpop.

www.wilcoworld.net
www.myspace.com/wilco

Door Steven Vervaet 21/07/2009 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.