Dinosaur jr.: Farm Digg* cd bespreking

Dinosaur jr.: Farm

Jagjaguwar, 2009
PIAS

Voor Digg*ers: van grungepeetvaders die de vorm van de grote dagen weer te pakken hebben.

‘Zijn dat nu Enten op die hoes, of hoe zit dat?': u hoeft niet aan de pretsigaret gelurkt te hebben om die question jambon te laten oprijzen wanneer u ‘Farm' ter hand neemt. Op hun uitstekende comebackplaat ‘Beyond' uit 2007 rookte de originele lineup van Dinosaur jr. weer de vredespijp, maar afgaande op die ‘Lord of the Rings'-achtige wezens lijken ze die nu bijgekruid te hebben met wat groene accenten. Vreest echter niet, want de muziek op hun nieuwe studioplaat is allerminst ontsproten aan drugswalmen. De groezelige gitaarnoise van J. Mascis, Lou Barlow en Murph klinkt namelijk nog steeds even krachtig als de kaken van een T-Rex en zo zwaar als een Diplodocus met overgewicht. Geen overbodig sologemekker of irritant gejengel dus op ‘Farm', maar een band als een geoliede teletijdmachine die ons moeiteloos twee decennia terug in de tijd katapulteert!

De hoogdagen van Dinosaur jr. liggen namelijk nog steeds in het einde van de jaren '80, toen het trio met platen als ‘You're Living All Over Me' en ‘Bug' mee de grofkorrelige paden effende voor de grunge van de ‘90's. Mascis, Barlow en Murph hebben dus zelf bijna de Ent-gerechtigde leeftijd bereikt, maar ze zijn duidelijk allerminst verdord tot vermolmde knotwilgen. ‘Beyond' was al een voltreffer, maar ‘Farm' is de ultieme bevestiging dat hun creativiteit sinds 20 jaar niet meer zo in bloei heeft gestaan als nu. Zelf mogen deze dino's dan al vetrolletjes en grijze haren beginnen te vertonen, maar dat geldt allerminst voor hun songs.

Luister maar naar de manier waarop opener ‘Pieces' onmiddellijk het gruis van het asfalt doet opspatten. Al vanaf de openingsseconde van ‘Farm' sleurt Dinosaur jr. de luisteraar met gierende banden mee naar de diepste krochten van de gitaarversterker. Het is een statement en een song tegelijk: we're back en qua vitaliteit en decibels leggen we nog steeds moeiteloos de jongste wolven over de knie. Ook ‘Over It' en ‘I Want You To Know' rocken moeiteloos het stof van alle troeven van Dinosaur jr.: dat solide drumwerk, die dichtgeplamuurde muren van gitaarnoise, de kronkelende solo's en het soms jammerende, maar o zo aandoenlijke geruzie van Mascis met de toonladder.

Maar laten we ook de sublieme melodieën niet vergeten. Want hoe grauw, ruw en groezelig Dinosaur jr. soms ook mag klinken, de band vergeet nooit te zalven tijdens hun soms onheilige pak slaag. Net als op hun beste werk vormen noise en melodie communicerende vaten die elkaar perfect in evenwicht houden. De penetrante geur van melancholie tijdens het bloedmooie ‘Ocean In The Way', de harmonieuze samenzang tussen Barlow en Mascis in ‘Your Weather' of de melodieuze wurgslang-solo's van ‘Plans': ze vormen klaprozen op hun grof gemetselde wall of sound die ook popliefhebbers zullen doen teruggrijpen naar deze plaat.

Over de solo's van Mascis gesproken, die blijven op de eerste plaathelft opvallend lang in de kast zitten. Vanaf het snedige ‘Friends' ruimen de gebalde spieren echter plaats voor lange rekoefeningen zonder aan spankracht in te boeten. Zo klokken ‘Said The People' en ‘I Don't Wanna Go There' af op een dikke acht minuten, maar in tegenstelling tot de soloplaten van Mascis staat er geen noot te veel op. De ritmesectie slaat namelijk constant spijkers met koppen en laat Mascis' gevleugelde interventies nooit te ver wegfladderen.

Wie dacht dat ‘Beyond' een stuiptrekking was van een gefossileerde 80's-restant, zit er dus mijlenver naast. In tegenstelling tot zovele andere bands die een comeback maken om het zwembad in hun buitenverblijf af te betalen, speelt Dinosaur jr. met de honger en de pure noodzaak van een stel jonge honden. ‘Farm' rockt dan ook moeiteloos de luizen uit uw helmboswuivende haardos en de plaat mag zonder schaamrood op de wangen naast hun beste werk plaatsnemen. Tot op Pukkelpop!

Dinosaur jr. speelt op 22 augustus op Pukkelpop in Kiewit.

www.dinosaurjr.com
www.myspace.com/dinosaurjr