Iron And Wine: Around the Well Digg* cd bespreking

Iron And Wine: Around the Well

Sub Pop, 2009
Konkurrent

Voor Digg*ers van: de muzikale groeiprocessen van hun favoriete songschrijvers.

Restjes en overschotten zijn moeilijk in te schatten. Soms zijn er van die restjes die eigenlijk daags nadien nog lekkerder smaken. Maar de meeste smaken al naar koelkast en verval. Albums met b-sides en rarities zijn ook restjes. De fanboys slikken meestal alles, ook al staat er groen haar op, maar voor de wat kritischere gourmand is het vaak een aanfluiting. De dubbelaar ‘Around The Well' is gelukkig geen bittere hap, maar een fijne evolutie van smaak. Sam Beam is een songwriter die songs met een continue hoge kwaliteit weet te serveren.

‘Around The Well' geeft een mooi beeld van het groeiproces dat Beam doormaakte met zijn alter ego Iron & Wine. Vergelijk het beetje met ‘No Direction Home' uit de uitstekende ‘The Bootleg Series' rond Bob Dylan: het eerste deel is de jonge muzikant die, enkel gewapend met gitaar en stem, zijn eerste lo-fi opnames opneemt. Hij klinkt breekbaar en zoekend, maar is ambitieus en wil vooruit. De songs op het eerste deel van ‘Around The Well' sluiten dan ook aan bij de ‘akoestische' periode van Iron & Wine, met de albums ‘The Creek Drank the Cradle' en ‘Our Endless Numbered Days'. Het niveau van dit laatste album wordt nergens gehaald, maar dat wil niet zeggen dat de songs slecht zijn, het zegt meer over de zeer hoge kwaliteit van sommige nummers op die plaat.

Ook als tekstschrijver merk je dat Beam nog zoekende is naar een eigen smoel. De opener ‘Dearest Forsaken' is nog wat houterig en pathetisch, maar de kwaliteit van zijn schrijfsels gaan langzaam omhoog. Beam lijkt ook te weten hoe de juiste nummers uit zijn oeuvre samen te brengen binnen één album en welke aan de kant te houden. Dat maakt echter niet dat de nummers op dit ‘restjes'-album slecht of minderwaardig zijn. De drie covers op de eerste cd zijn daarentegen niet echt the major selling point: ze zijn ietwat saai en ongeïnspireerd en voegen niets toe aan de originelen. Maar in een land waar Milows en Jasper Erkenses de radio vervuilen met hemeltergende interpretaties van andermans songs zijn we best wel wat gewoon.

Deel twee van het album is de volwassenwording van Beams songschrijverschap. Zowel het instrumentarium als de woordkeuze worden rijker en subtieler, een proces dat zich eigenlijk ingezet heeft vanaf de uitmuntende samenwerking met Calexico op de veel te korte ep ‘In The Reins'. En hoewel er aardig wat aanhangers zijn van het akoestische werk van Iron & Wine, vormt deze verrijking in sound het voorlopige hoogtepunt van zijn werk.

Het knappe ‘God Made the Automobile' knipoogt naar Sufjan Stevens. ‘Sinning Hands' grijpt naar de Neil Young van begin jaren '70. In het etherische ‘Carried Home' klinkt zelfs wat elektronica door. Zelfs de cover is hier sterk: ‘Love Vigilantes' van New Order wordt hier vakkundig gedeconstrueerd tot de fundamenten, die een knappe subtiele song blijken te vormen. Met ‘The Trapeze Swinger' wordt er met een absoluut hoogtepunt afgesloten. Negen minuten lang sleept de song de luisteraar mee in een hoofdzakelijk repetitief maar zeer hypnotiserend ritme.

‘Around The Well' is een mooi carrièreoverzicht van Iron & Wine, waarin het groeiproces van de muzikant en de schrijver Sam Beam mooi te volgen zijn. Niet alle nummers zijn uiteraard even essentieel, maar wie genoot van de reguliere albums zal zeker niet teleurgesteld worden. Zowel de gourmand als de gulzige fanboy hebben aan deze twee schijfjes een stevige en smakelijke maaltijd.

www.ironandwine.com
www.myspace.com/ironandwine
www.facebook.com/ironandwine.official