Tori Amos: Abnormally Attracted to Sin Digg* cd bespreking

Tori Amos: Abnormally Attracted to Sin

Universal, 2009

Voor Digg*ers van: een synthese van de verschillende gezichten die Tori Amos ons door de jaren heen heeft laten zien

Kwatongen beweren wel eens iets anders, maar wie het oeuvre van Tori Amos op objectieve wijze aan een luisterbeurt onderwerpt, kan bezwaarlijk beweren dat de kwaliteit van haar muziek volledig te wensen overlaat, op eender welk moment van haar carrière. Niettemin hebben de sceptici wel een punt wanneer ze stellen dat het recentere werk van Amos het zelden haalt van haar eerste vier albums. Een slechte song is iets dat niet voorkomt in het woordenboek van de zangeres-pianiste, maar op een plaat als ‘The Beekeeper' moesten we toch een pak dieper graven om nummers te vinden die net zo beklijvend zijn als het merendeel van de songs op een ‘Little Earthquakes' of ‘Boys For Pele'.

Bovendien leek Tori zich de laatste jaren gesetteld te hebben in een wat conventionelere manier van songschrijven, een spijtige zaak wanneer het een artieste betreft die eens zo bekend stond om haar experimentele omgang met muziek. Het twee jaar geleden verschenen ‘American Doll Posse' was allicht het best onthaalde Tori-album in jaren, net omdat de Amerikaanse op die plaat weer een stuk van haar grensoverschrijdende aanpak herwonnen leek te hebben. En zo werd het voor het eerst sinds toch al een tijdje weer echt uitkijken naar een nieuwe cd van Tori Amos.

‘Abnormally Attracted To Sin' start ijzersterk. ‘Give' laat een erg gloomy Tori horen. Geen gekunstelde duisternis, maar een bedwelmende donkerte die tot iedere porie van het nummer doorgedrongen is en die de luisteraar van bij de eerste noten opzuigt. Een dergelijke morbide treurigheid was de drijvende kracht achter ‘From The Choirgirl Hotel' en had ook op de rest van Tori's jaren negentig-werk een niet te miskennen invloed.

De rest van de plaat verwijst ondanks de alomtegenwoordige melancholische sfeer iets minder nadrukkelijk naar die kant van Tori, maar is eerder een synthese van de verschillende gezichten die de zangeres ons door de jaren heen heeft laten zien. Dat probeerde ze ook al te doen met ‘American Doll Posse', maar op dat album leek het soms nog net iets teveel alsof Tori koste wat het kost wou bewijzen dat ze het nog steeds in zich had. Terwijl het échte bewijsmateriaal eigenlijk op deze nieuwe cd terug te vinden is.

Naast het eerder vermelde ‘Give' zijn het vooral ‘Curtain Call', ‘Flavor' en ‘Abnormally Attracted To Sin' die duidelijk teruggrijpen naar de sombere sound van ‘From The Choirgirl Hotel' en ‘To Venus And Back', songs die meteen ook tot onze favorieten behoren. Schril in contrast daarmee staan ‘Maybe California', ‘Not Dying Today' en ‘Welcome To England'. Ze zijn typerend voor het zachtere geluid dat Tori het laatste decennium heeft laten horen, maar komen wel een pak sterker uit de hoek dan het meeste werk dat Amos tot dusver vanuit deze muzikale invalshoek heeft bijeengeschreven.

En dan is er nog een nummer als ‘Ophelia', dat terugkeert naar de tijd van ‘Little Earthquakes' en ‘Under The Pink', toen Tori's fabuleuze stem en dito pianospel het absolute orgelpunt vormden van haar muziek vormden. Ook op dat vlak behoort ze nog steeds tot de top. Alsof de variëteit nog niet groot genoeg is, heeft de zangeres voor ‘Abnormally Attracted To Sin' nogmaals haar horizonten verlegd. ‘That Guy' en afsluiter ‘Lady In Blue' hebben een opvallend jazzy gevoel, maar blijven tegelijk op en top Tori, getuige de dreigende climax van laatstgenoemde nummer.

Met dit album heeft Tori Amos nog geen nieuw meesterwerk te pakken, maar heeft ze wel heel wat van de demonen verjaagd die haar op de vorige paar albums nog net iets te vaak in hun ban hadden. De vaak geforceerde concepten van die platen hebben moeten wijken voor een grote diversiteit aan stijlen en perspectieven. De vage, spirituele teksten zijn opnieuw verdwenen in het voordeel van lyrics die mysterieus maar toch betekenisvol zijn. Veilige keuzes hebben plaats geruimd voor het experiment en de productie is er ook beduidend op vooruit gegaan.

Zelfs de lengte van het album (alweer een uur en een kwartier aan muziek, nochtans) is deze keer niet echt een stoorzender. Goed, het weglaten van relatief overbodige nummers als ‘500 Miles', ‘Mary Jane' en ‘Starling' was de coherentie van ‘Abnormally Attracted To Sin' zeker en vast ten goede gekomen, maar de cd telt - in tegenstelling tot pakweg ‘The Beekeeper' - opvallend weinig vulsel, en net heel erg veel knappe nummers die we la Amos doodgraag op het podium willen horen vertolken. Afspraak in de Lotto Arena, we rekenen erop dat u er bij bent!

Tori Amos treedt op 4 oktober aan in de Lotto Arena in Antwerpen.

www.toriamos.com
www.myspace.com/toriamos