The Field: Yesterday And Today Digg* cd bespreking

The Field: Yesterday And Today

Kompakt, 2009
PIAS

Voor Digg*ers van: Scandinavische klankschilders die ambient updaten en verrijken met andere stijlen.

Sla alvast een forse voorraad pilletjes tegen pleinvrees in, gooi dat berenvel om de schouders en werk aan uw tollende vertigo, want The Field heeft een nieuwe plaat uit. Net als op ‘From Here We Go Sublime' uit 2007 heeft de Zweedse klankschilder Alex Willner alweer een handvol glooiende, winterse panorama's van ambient techno bijeen gepenseeld die ijsbloempjes op de ziel toveren. De muzikale toendra van The Field is even ijl en bedwelmend gebleven, maar meer dan vroeger weet Willner z'n dromerige klanklandschappen af te boorden met dwarse ritmes, innemende melodieën en toefjes gitaar. 's Mans geschipper tussen heden en verleden levert daardoor alweer een intrigerende Januskop op, maar wel eentje die nog fijner geboetseerd is dan de vorige. Clap your hands say yeah!

Discotheek of Duyster-sessie, vodka Red Bull of Châteauneuf-du-Pape,...: ook op ‘Yesterday And Today' weigert Willner te kiezen en dat is maar goed ook. De trips van de Zweed zijn namelijk zowel subtiel dansvloervoer als opzwepende kamermuziek die brein en benen prikkelen. In die zin draaien z'n composities ook rondjes in de wasmachine van collega- Scandinaviër Lindstrom, maar Willner filtert wel alle kitschvlekken uit z'n sound en mikt recht op de atmosferische bedwelming. ‘Yesterday And Today' is dan ook opwindende, met andere stijlen verrijkte ambient, een fles loepzuivere oxygène waar het gedateerde laagje stof van Jean-Michel Jarre van af geblazen is.

Met ‘I Have The Moon, You Have The Internet' sleurt de man het genre al onmiddellijk de 21^ste eeuw binnen. Een dampkring van etherische synthloops en schuifelende beats daalt tergend traag over de luisteraar neer, terwijl dwaallichtjes van glockenspielklanken in de verte opdoemen op het eind. Het is een etherische en gevederde track, maar Willners roesopwekkende klankenparfum vervliegt nergens. Hij vermijdt de vluchtigheid namelijk met subtiele crescendo's en patronen die gestadig openbloeien als sneeuwklokjes.

‘Leave It' is de enige uitzondering op de regel. De track probeert een dikke tien minuten om op te stijgen, maar lijkt net een Sojoez met muizen in de motoren. Het nummer blijft ter plaatse concentrische cirkeltjes draaien door een gebrek aan ideeën en werkt daardoor danig op de zenuwen. Niet zo met ‘The More That I Do', een track die onmiddellijk als een stroomtrein koers zet naar totale extase en geen onnodige tussenstations aandoet. Bovendien boordt Willner de repetitieve synthmotiefjes af met heerlijk gitaarwerk en sorteren de minimale modulaties een maximaal effect.

Nog meer dan op z'n vorige plaat zijn de nummers van The Field namelijk sponsen die verschillende invloeden opzuigen en met elkaar laten versmelten. Zo is ‘Sequenced' een succulente smeltkroes van minimal en psychedelische klanktapijten en mag drummer John Stanier (Battles, Tomahawk) op het einde van het titelnummer een paar rake contrapunten op de opzwepende ritmiek plaatsen. Op die manier vervalt The Field nergens in machinale robot chants en schemeren constant menselijke emoties in z'n sound door. Luister maar naar ‘Everybody's Got To Learn Sometime', een kapotgecoverd nummer dat Willner met z'n melancholische synths toch weer leven weet in te blazen.

Alex Willner is zonder meer een uitstekend anesthesist. ‘Yesterday And Today' brengt de luisteraar net als z'n voorganger namelijk probleemloos onder narcose met zinnenprikkelende trips die al de zintuigen masseren. Shake uzelf onder hypnose op de dansvloer op de tonen van deze plaat of beleef de roes in uw comfortabele fauteuil, eigenlijk maakt de locatie namelijk weinig uit. Zolang u de retrofuturistische ambient van The Field maar niet aan u laat voorbijgaan.

www.myspace.com/thefieldsthlm
http://www.garmonbozia.se/thefield