Patrick Watson: Wooden Arms Digg* cd bespreking

Patrick Watson: Wooden Arms

Secret City, 2009
V2

Voor Digg*-ers van: Radiohead meets Antony, bastaardzonen van Tom Waits en meesterwerkjes uit Canada!

Patrick Watson is de naam van de Canadese band die in 2007, volledig terecht als u het ons vraagt, de Polaris Music Prize won en daarmee andere kleppers als Arcade Fire en Feist het nakijken gaf. Volgende week wordt de long list voor deze prestigieuze Canadese muziekprijs bekend gemaakt, en mochten wij in de jury zitten dan zouden we zeker een plaatsje vrijhouden voor 'Wooden Arms'. Het nieuwe album van Patrick Watson is immers een serieuze kanshebber om deze prijs opnieuw in de wacht te slepen.

Openingstrack 'Firewood' is alvast om duimen en vingers bij af te likken, want het lijkt wel of het beste van Radiohead hier verweven wordt met het hypnotiserende van Antony & The Johnsons. Het is een beklijvende song geworden, die bevolkt wordt door stemmen die de luisteraar in sferen brengt waar aardse lichamen nooit kunnen komen. Het is zo'n song waarin het vuur wat aangewakkerd wordt door een muzikale blaaspijp, waarna het nummer - eigenlijk veel te vroeg - uitdooft en plaats maakt voor het volgende hoorspel.

Als er iets is waar Patrick Watson heer en meester in is, dan is het wel in het bricoleren van geluidscollages waarin hij zijn songs vervolgens laat verdwalen. Zo horen we koebellen (een gokje) voorbijkomen in 'Tracy's Waters' en wordt er zelfs een fiets bespeeld in 'Bejing', terwijl in 'Where The Wild Things Are' dan weer een kassa wordt gebruikt als instrument (aan welke kant van de maan hebben we dat nog gehoord?) Nergens gaat dit echter ten koste van de song, meer zelfs: het zorgt ervoor dat elke song met iedere luisterbeurt zijn geheimen met mondjesmaat prijsgeeft.

Zo evolueert het aanvankelijke pastorale karakter van 'Tracy's Water' naar een breed uitwaaierende song, waarin vooral bas en percussie hun portie aandacht opeisen. Ook in 'Bejing' ervaar je het gebruik van het wel zeer ongewone instrument niet als gekunsteld, integendeel, de song krijgt hierdoor zelfs net genoeg oosterse wijsheid mee. Het gebruik van deze geluiden maakt van Patrick Watson bijna de broer van Tom Waits, of beter gezegd, een bastaardzoon, omdat hij nu eenmaal die diepe stem van de heer Waits niet meedraagt in zijn genen. De stem van Patrick Watson, de zanger, lijkt veel meer affiniteit te hebben met die van Jeff Buckley of Nick Drake.

Iemand zin in een walsje? Dan kunnen we het heerlijke 'Wooden Arms' aanbevelen, een song waarin Patrick vocale versterking krijgt van een zekere Llasa De Sela. Ook in het prijsnummer 'Big Bird in Small Cage' wordt beroep gedaan op een extra vrouwelijke stem, deze keer die van Katie Moore, die we ook al op het vorige album 'Close To Paradise' konden horen. We hebben ons zelfs laten wijsmaken dat het de bedoeling was om hier in duet te gaan met Dolly Parton, wat geen al te gek idee was, want was Mrs. Parton niet de ster van de country? En voelen wij hier niet een klein beetje far west door deze song waaien? Laat dit echter geen smet zijn op dit album, want ook zonder Dolly blijven we deze song tot een van de vele hoogtepunten van dit album rekenen!

'Where The Wild Things Are' is dan weer geschoeid op een klassiekere leest en krijgt dankzij de de trippelende strijkers - liefhebbers van de Koningin Elizabeth-Wedstrijd spreken dan wellicht van 'pizzicato' - zelfs de allure van een 'Peter en de Wolf' van Prokofjev. Pas in het slotnummer 'Machinery of the Heavens' gaat het tempo echt de hoogte in, de track neemt ruim zeven minuten de tijd om een mooi slotakkoord te vormen op deze derde Patrick Watson-plaat.

We weten dus nog niet wie op de longlist van de Polaris Music Prize zal prijken, laat staan wie er gaat winnen. Maar wat wij wel met bijna zekerheid durven te beweren, is dat deze 'Wooden Arms' zijn voorganger met verve overklast en dus zeer zeker in vele eindejaarslijstjes zal opduiken, dat van ons meegerekend. Patrick Watson, de band, heeft een album afgeleverd dat geen moment verveelt en nergens doordeweeks klinkt. 'Wooden Arms' is uiterst avontuurlijk is en stuurt de luisteraar op een trip naar zowat alle uithoeken van de wereld: van de Balkan naar het (niet zo wilde) Wilde Westen, via het verre drukke Oosten terug naar het Noord-Amerika van nu. Wij vinden 'Wooden Arms' alvast een echt meesterwerkje, nu u nog!

www.patrickwatson.net
www.myspace.com/patrickwatson