Peaches: I Feel Cream Digg* cd bespreking

Peaches: I Feel Cream

XL Records, 2009
V2

Voor Digg*ers van: electro-orgieën

Het leven van een recensent gaat niet over rozen. U leest de artikels van Tom De Moor en ziet hem als een beminnelijk man, als een ideale schoonzoon of als een genadeloze beul. Al deze facetten behoren mij toe, maar mijn geest heeft ook weke plekken, die leiden tot momenten waarop ik mijn positie als smaakgoeroe aan de kant schuif en de zonde de smaak laat overtreffen. Een bekentenis kan niet uitblijven: ik kan u niet wekelijks stijlvol onder ogen blijven komen als u mijn schaduwzijde niet kent.

Ik leerde Merrill kennen in het laatste jaar van het vorige millennium. Ze sprak me aan onder de codenaam Peaches. Danig getalenteerd kwam ze niet over, maar het vlees is zwak en wat moet een mens dan doen? Fuck the pain away! "Van haar hoor ik nooit nog wat," vertelde ik mijn collega's. Toch kruisten onze paden elkaar nog twee maal de daaropvolgende jaren. Het waren steeds schone, doch weinig memorabele tijden. Ik bekeek het als jeugdzonden, ook al was de laatste absoluut nog niet zo lang geleden.

Mijn kritische mederecensenten hielden hun hart vast toen ze hoorden dat ik haar vanavond een vierde keer zou terugzien. Ik stelde hen nog gerust door te zeggen dat ik er ondertussen wel boven stond en ja, in het begin is dat ook zo. Ze maakt haar entree (‘Serpentine') als haar afstandelijke, grofgebekte zelve: "I don't give a fuck if you call me, I don't give a fuck if you maul me". Meisje, na alles wat wij meegemaakt hebben, werken deze trucs niet meer. Ze stapt op mij af en herinnert me aan ons verleden (‘Trick or Treat'): "Never go to bed without a piece of raw meat". Miljaarde, waarom klinkt dat opnieuw zo verleidelijk? Maar neen, ik moét weerstaan! Ze kan niet dezelfde kaart blijven trekken, een vierde keer zou teveel van het goede zijn!

Ze stelt voor om een club binnen te gaan en tot mijn grote verbazing kiest ze niet voor minimalistische, goedkope synths of grove gitaren, maar voor cool cats als Soulwax, Simian Mobile Disco en Digitalism. Toegegeven: ik ben geïntrigeerd, maar ik hou de linkerwenkbrauw onverbiddelijk gekruld. Ze werpt haar netten uit met ‘Showstopper', een stomende floorfiller waarin ik nog steeds die woeste seksualiteit hoor, zij het op een nieuwe wijze gepresenteerd. Veel edgier, veel voller, veel intrigerender. Zelfzeker als ze is, concludeert ze "I'm a stage whore, I command the floor". Ik ben geneigd haar te geloven. Vooral als ze doorheen een hypnotiserende electro-orgie als ‘More' spartelt. Onverbiddelijk zuigt ze mijn aandacht haar richting uit. Ik ben verloren!

Of toch niet? Ze laat een steek vallen. Ook al heeft ze haar alternatief verantwoorde vriendinnetje Shunda K (Yo Majesty) bij zich, met een muf R'n'B-derivaatje als ‘Billionaire' krijg je me nooit op kookpunt. Daarmee kan je het beter in de Carré gaan proberen. Ik voel me opnieuw op mijn gemak, hier kan ik zonder problemen aan weerstaan. Totdat ze... met een hoog stemmetje ‘I Feel Cream' begint te zingen. Ze weet dat ik wel eens van een trip down memory lane richting nineties hou, vooral als die op zo'n frisse manier ondernomen wordt.

De blunder van daarnet is vergeten. Ze spreekt me opnieuw aan, daagt me uit, rapt een stukje (‘Mommy Complex) maar vergeet niet ook trouw te blijven aan de dansvloer door tussendoor nog enkele vuile electrolikken te geven. Het is overduidelijk Peaches, maar ze klinkt zo fris, alsof ik haar voor een tweede keer ontdek. Ze vraagt de DJ een loggere melodie te draaien (‘Mud') en we schurken tegen elkaar aan. De beats petsen tegen me aan als zweepslagen. Ik aanroep alle heilige maagden uit mijn Facebook om dit kolkende interludium sereen te overleven, maar mijn bruisende bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik breek! Ze legt haar armen om me heen en besluit van Joan Jettje te geven (‘Talk To Me'). Ze lokt me in haar netten en zorgt ervoor dat ik me specialer voel dan ooit. "There's no wall for you to hide behind": ik ben was in haar handen en dat weet ze goed genoeg.

Wat volgt, kan ik hier niet neerpennen. Ondanks bovenstaande woorden blijf ik een gentleman. Misschien valt het nog het best samen te vatten in de viscerale beat van ‘Relax', een melodie die met vijftig vingers tegelijkertijd naar je onderbuik grijpt. Bij het ontwaken schrik ik meer dan ooit. Even laat ze me haar gevoelige kant zien. Als een geile sirene zingt ze me het Georgio Moroder-adagio ‘Lose You' toe. Ik vergeet de aantastingen der smaakpapillen, de bebaarde foto's en de publieke opinie. Ik val als een blok voor haar en ik ben er trots op!

Peaches speelt op 22 augustus 2009 ten dans op Pukkelpop.

www.peachesrocks.com
www.myspace.com/peaches