Isis: Wavering Radiant Digg* cd bespreking

Isis: Wavering Radiant

Consipracy, 2009
Konkurrent

Voor Digg*ers van: nekwervelbrekend geweld en atmosferische bedwelming

Wie denkt dat er geen gulden middenweg bestaat tussen stagnatie en vernieuwing, slaat de bal mis. Zo verfijnt Isis al jaren het genre waarvan ze mee aan de wieg stonden, en dat zonder bruuske koerswijzigingen of klakkeloze herhalingsoefeningen. In se teert het Amerikaanse gezelschap op beproefde procédés en bekende formules, maar tegelijkertijd komt de band met elke plaat een paar kousenvoetjes dichter bij de quintessens van postmetal, namelijk de ultieme symbiose tussen rauwe kracht en hypnotische betovering. ‘Wavering Radiant' zal dan ook weinig wenkbrauwen doen fronsen, maar laat er geen twijfel over bestaan: ook Isis' vijfde album ontvouwt zich gaandeweg tot een caleidoscopisch gevaarte dat het zeil hijst richting kolkende metal en de melodieuze waterrimpels van postrock. All aboard!

Hoewel Isis z'n fans nooit op het verkeerde been heeft gezet, is de evolutie van de band opmerkelijk. Als meesterknechten van Neurosis in het postmetal-ambacht sloegen Aaron Turner en co alles en iedereen knock-out met de grimmige, steenkappende postcore van hun debuut ‘Celestial'. Sindsdien beitelde de band steeds verder aan hun ruwe rotsblokken met ‘Oceanic' en Panopticon tot gevolg, twee platen die de ruwheid van het debuut koppelden aan subtiele schakeringen en afgevijlde melodieënpracht. Op In The Absence Of Truth verdwaalde Isis dan af en toe in de ritmische labyrinten van Tool, maar met ‘Wavering Radiant' waart de band opnieuw als schaduwkoningen door de post-apocalyptische cryptes van ‘Panopticon'.

De erg nadrukkelijke postrock-toets van ‘In The Absence Of Truth' ruimt dan ook weer plaats voor een uitgekiender evenwicht tussen nekwervelbrekend geweld en atmosferische bedwelming. Luister maar naar ‘Hall Of The Dead'. Deze vakkundig gedoseerde mokerslag kan menig gewelf doen barsten met het manische geblaf van Turner en met bliksemende gitaren, maar laat tegelijkertijd sterren door de duisternis priemen met een glorieuze coda waarin synths de hoofdrol opeisen. Hetzelfde geldt voor ‘Ghost Key', een track die smeulend aanvat met een verstrengeling van melodieuze gitaarlicks, maar gestadig ontaardt in een verstikkende smog van distortion waar Turner enkele steekvlammen van grommende tirades door jaagt.

Ondanks de vele minutieus getimede distortionsalvo's en geraffineerde crescendo's klinkt Isis bijwijlen nog steeds zo verontrustend agressief en gevaarlijk als nucleair afval. Zo zou het schuimbekkende begin van ‘Threshold Of Transformation' menige geigerteller op hol kunnen doen slaan en haalt de band in ‘Stone To Wake A Serpent' op gezette tijdstippen harder uit dan Vin Diesel na een overdosis steroïden. De botte bijl wordt niet geschuwd en dat is maar goed ook. Zo laat Isis zich namelijk niet degraderen tot de grommende bastaardzoon van Tool en Explosions In The Sky, maar behouden ze hun eigen identiteit.

‘Wavering Radiant' is dan ook geen plaat om rustig bij weg te zakken in de plooien van de fauteuil. Zelfs in '20 Minutes/40 Years', de meest bezwerende track van de plaat, is het eb en vloed-patroon van de klankgolven te grillig en onvoorspelbaar om je zomaar mee te laten drijven. Wie even niet oplet tijdens de ijle passages, wordt ogenblikkelijk verzwolgen door pompend double bass-werk en grof gesneden metalriffs. ‘Hand Of The Host' probeert ook iets gelijkaardigs, maar sleept echter net iets te lang aan om z'n ambities waar te maken.

‘Wavering Radiant' is de boemerang in het gezicht van iedereen die Isis al afschreef na het onevenwichtige ‘In The Absence Of Truth'. Met de focus, detaillering en meedogenloze vernielzucht van weleer beweegt de band zich opnieuw tussen stratosfeer en aardkern zonder onnodige zijstapjes te nemen. Het levert een plaat op die betovert en vermorzelt, zalft en platslaat en zowel hersenen, onderbuik als nekwervels viseert. Blind aan te schaffen!

Isis blaast op 16 juli de tenten omver op Dour

www.isistheband.com
www.myspace.com/isis