Great Lake Swimmers: Lost Channels Digg* cd bespreking

Great Lake Swimmers: Lost Channels

Nettwerk, 2009.
Munich

Voor Digg*ers van: Cowboys met een voorliefde voor pure folkrock, de betere singer-songwriters en Fleet Foxes!

Toronto, Tony Dekker, Ongiara, folk rock; het zouden de vijf trefwoorden uit 'De Slimste Mens' kunnen zijn om het Canadese collectief de Great Lake Swimmers te kunnen omschrijven.
Dat wij bij Digg* zeer te spreken zijn over deze heren kunt u nalezen in de recensies van hun vorige albums 'Ongiara ' en 'Bodies and Minds '. Ondertussen brengen zij in alle stilte hun vierde langspeler uit, die terug alle ingrediënten bevat die op een typische GLS-plaat moeten staan. Voor de leek betekent dit dus dat melancholie, serene schoonheid, tijdloze folk, odes aan de weidse natuurpracht, alt.country en kippenvel wederom van de partij zijn. We kunnen het dus al van bij het begin van deze recensie niet verhullen: 'Lost Channels' heeft ons geraakt en in de verste verte niet ontgoocheld.

Met het openingsnummer 'Palmistry' zullen wellicht geen commerciële records worden gebroken, maar iedereen die een eenvoudige (klinkende) popsong weet te waarderen (en de kenner zal weten hoe moeilijk die te schrijven zijn) zou verplicht moeten worden zijn oor hier te luister te leggen. Het is een song waar singer-songwritende Belgen als Milow of Venus In Flames wellicht stikjaloers op zijn, iets wat we wellicht van nog enkele songs op dit werkstuk kunnen zeggen.

Alhoewel de Great Lake Swimmers zich vooral bedienen van folkrock, sluipt er toch een heleboel Americana en zelfs (alt)country in hun sound door. Zo dachten wij spontaan aan paarden in voorzichtige galop bij 'Everything is Moving so Fast', en bij 'The Chorus in the Underground' moesten we ons zelfs hard inhouden om niet "Op de prairie!" te gaan roepen, let those banjos rock!" 'Still' is dan weer een song die het alleen van een akoestisch gitaartje moet hebben en verder bijna niets, maar zoals zo vaak geldt hier dat less is more! Het lijkt de lijfspreuk wel van deze romantische cowboys.

Een van de absolute sterktes van Great Lake Swimmers is zonder enige twijfel de hartverwarmende stem van Tony Dekker, die zo zalvend klinkt dat we hem ervan verdenken in zijn vrije tijd bij te klussen als priester. Als er één man in staat zou moeten zijn om de leegloop van de kerken tegen te gaan, moet het wel onze Tony zijn! De songs zelf zouden trouwens ook fantastisch goed gedijen binnen de gewelven van een kerk. Wat is dat trouwens met die Canadezen en hun kerken, hoor ik u denken. De Cowboy Junkies (ook uit Toronto) namen ruim twintig jaar geleden hun 'Trinity Sessions' op in een kerk, en onlangs nog kochten die van Arcade Fire een kerk op om hun eigen 'Neon Bible' te schrijven. En halfweg op deze 'Lost Channels' horen we zelfs de kerkklokken luiden!

Maar terug naar die stem: wie luistert naar het evangelie 'Stealing Tomorrow' hoort er de stem van Dekker in volle glorie, en de spaarzame instrumentatie onderstreept nog maar eens dat deze stembanden de grootste atheïst aan het twijfelen zou moeten brengen. En mocht dat niet lukken, dan zal 'River's Edge' - waarin een trillende twijfel bezit heeft genomen van Dekkers stem - wel de doorslag geven.

Terwijl Fleet Foxes in dit genre in één ruk naar boven schoten, lijken de Great Lake Swimmers zeer langzaam maar trefzeker aan hun opmars bezig. Elk album van deze band drukt ons met de neus op de feiten: we hebben hier te maken met een band in grote doen. 'Lost Channels' is daarin een schitterend, weemoedig, aards, wijds, sereen nieuw hoofdstuk geworden. We zouden zelfs durven te beweren dat wie dit evangelie tot zich durft nemen, er als een overtuigd bekeerling zal uit komen. Gun met andere woorden de spirituele mens (diep) in uw binnenste ook eens iets en koop dit album! Tot zover deze vierde lezing...

www.greatlakeswimmers.com
www.myspace.com/greatlakeswimmers