Marissa Nadler: Little Hells Digg* cd bespreking

Marissa Nadler: Little Hells

Kemado, 2009
Munich

Marissa Nadler is een schoon kind. Ze kan ook mooi zingen. Voldoende overtuigd? Oké dan. Marissa Nadler kennen we als de in Boston residerende songwriter die - opgeleid in de schilderkunst - zichzelf gitaar leerde spelen en daar in combinatie met haar zijdezachte stem al drie folkalbums mee heeft opgenomen. Vooral haar voorgaande van twee jaar geleden, ‘Songs III: Bird on the Water' , was bijzonder verdienstelijk, iets waarvoor ze in haar thuisstad de award voor ‘Outstanding Singer-Songwriter of the Year' in de ongetwijfeld mooie handen kreeg.

Hier en daar werd gehoopt dat ‘Little Hells' het zeer grote album zou worden, de ideale bekroning voor al het moois vooraf. Het ziet ernaar uit dat die klassieker nog een album op zich zal laten wachten. Het materiaal op ‘Little Hells' is intrinsiek niet beter dan het voorgaande, al is het ook niet slechter. Marissa heeft eerder de keuze genomen haar geluidspallet te verbreden. In plaats van te vertrouwen op haar stembanden en zes snaren, horen we nieuwe klanken - zelfs spacy geluidseffecten - en meer gevulde nummers. We horen u al afkomen: "maar Marissa Nadler is op haar best in een erg eenvoudige setting, waar haar stem het best tot zijn recht komt." Misschien. Maar hierdoor is de mogelijke reactie ‘te veel van hetzelfde' mooi vermeden.

‘Little Hells' begint zoals het moet: sterk. De lieflijke opener ‘Heart Paper Lover' speelt met haast aandoenlijke, psychedelische geluidjes en is in essentie een liefdesliedje met het thema van miljoenen andere songs: laat me nu toch niet alleen; ik ben zo eenzaam zonder jou. Nadler heeft de ideale stem om deze boodschap over te brengen want kan als geen ander licht getormenteerd zingen met opgeroepen medelijden en empathie tot gevolg. Ook het daaropvolgende ‘Rosary' schiet raak. Het geluid is rijk gevuld, een country-uitstap inclusief, en de subtiele tweestemmigheid, die nog vaak op ‘Little Hells' terugkomt doet het nog steeds uitstekend in dit genre.

De intro van het licht gejaagde ‘Mary Come Alive' had van Front 242 kunnen zijn - althans de eerste tien seconden - maar wanneer Marissa begint te zingen, wordt het een van de meest gevulde songs op dit album. En lang geen slecht. Titelsong ‘Little Hells' slaan we over, want het beste wat dit schijfje te bieden heeft, volgt onder de naam ‘Ghosts And Lovers'. Het is zo'n song waarbij je telkens iets meer wegsmelt. De begeleiding is basic, de structuur niet buitengewoon maar de combinatie van stem, tweede stem, lyrics ("you drink the days away you say / today's the same as any other day") en warme gitaarstroom maken van ‘Ghosts And Lovers' een imposante parel.

Nog een aanrader is ‘The Hole Is Wide'. Marissa zingt nóg zachter dan we gewend zijn en laveert gracieus op een somber bloementapijt van pianoklanken. ‘River of Dirt' is best aardig, druk en half radiovriendelijk. ‘Loner' is opnieuw zo'n warme woordenstroom ondersteund door een betrouwbare lavastroom van gitaar, orgel en geluidseffecten.

Met ‘Little Hells' koos Marissa Nadler voor een licht andere aanpak, iets wat vele fans haar zullen kwalijk nemen. De plaat is haar meest toegankelijke en haar minst zuivere folkplaat. Toch kunnen we alleen maar met tevredenheid vaststellen dat ‘Little Hells' een erg mooie vierde is geworden, die een nieuw fabelachtig hoofdstuk vormt van haar jonge carrière. Haar Europese tournee begint én eindigt in België. Als dat niet mooi meegenomen is.

www.marissanadler.com
www.myspace.com/marissanadler

Marissa Nadler speelt op 1 mei in Vooruit (Gent) en op 3 juni in Botanique (Brussel).