Thanatos - Justified Genocide Digg* cd bespreking

Thanatos - Justified Genocide

Deity Down Records, 2009

Thanatos is een Nederlandse metalband die al lang meegaat, een kwarteeuw al als je hun telling volgt. Ontstaan en gegroeid in het wereldwijde demo en tape-trading circuit van midden de jaren tachtig liep het pad van deze band vanaf de jaren negentig langs behoorlijk wat obstakels. ‘Justified Genocide' is dan ook slechts hun vierde lp na het debuut 'Emerging from the Netherworlds' uit '90. Dat album en zijn opvolger worden vaak vermeld in 'kennerslijstjes' over morbide thrashmetal of hyperagressieve deathmetal. Zanger/gitarist/bandleider Stephan Gebedi en zijn band snoepen immers (nog) steeds van twee walletjes. Enerzijds zijn er de Duits-Amerikaans aandoende gesyncopeerde thrashriffs, anderzijds is er ontegensprekelijk een invloed van de vroegste deathmetalbands ondermeer in het Scandinavisch klinkende, laaggestemde 'kettingzaag' gitaargeluid, de aggressieve grunt en de geregeld opduikende blastbeats. Typisch voor deze plaat is bovendien de prominente rol van de basgitaar.

Vanaf opener 'They Feed on Fear' zijn een paar dingen duidelijk. De band speelt retestrak, kan meer dan een kunstje en de mix is subliem. Niemand minder dan Dan Swanö (Bloodbath, Edge of Sanity, Nightingale, Diabolical Masquerade, ...) werd ingehuurd om de plaat te mixen en de man heeft waar voor zijn gage geleverd. Het album is luid maar zonder alle meters in het rood te laten schieten zodat ieder instrument goed hoorbaar blijft en de grunt zelfs verstaanbaar. Het geluid is helder en getextureerd maar op een of ander manier blijft er toch een stoffig residu achter van de antieke demostudioklank die de vroegste deathmetal zijn duister sfeertje gaf. Het doet deugd aan de oren om in deze tijd nog eens een deathmetalplaat te horen met een verzorgde en gebalanceerde eindmix. Het is toch een factor die een collectie sterke songs compleet naar de haaien kan helpen, of zoals hier het geval, die extra kracht geven om alle vezels in je lichaam te laten resoneren.

Terug naar het songmateriaal zelf. Alle nummers zijn afwisselend, wat goed is want op de razende storm van heiligschennis 'March of the Infidels' na zijn ze alle behoorlijk lang. Ze durven echter wel eens af te wijken van een klassieke strofe-refrein-strofe-solo opbouw. Da's ook weer een plus want de plaat als geheel neigt naar de 50 minuten en dat is toch lang om een aggresieve spanningsboog vol te houden. Het eerste, hondsbrutale, nummer volgt echter netjes dat klassieke thrashmetalpatroon en is daarom een perfecte opener. Je kan er op meezingen, headbangen en zelfs de luchtgitaar mag al afgestoft want er zit een heuse twin lead in. 'Destruction.Chaos.Creation' vervolgt de debatten eerst met een traag en onheilspellend stuk om dan nog dodelijker en agressiever naar je strot te vliegen. Een verrassend stukje moderne mosh wordt erin gesmokkeld maar dat verdunt geenszins de metalpret want daar is alweer een flitsende solo. De leadgitaristen krijgen trouwens meermaals de gelegenheid om flink uit te halen. Op het titelnummer bijvoorbeeld, figureert ook een solo om duimen en vingers bij af te likken en in 'Apostles of Damnation' wordt de leadpartij aangedikt met ongewoon space-effect. Dat nummer springt er trouwens ook uit omdat het een pak trager is dan de rest en gebruikt maakt van allerlei filmsamples om de boodschap van verdoemenis overtuigend te doen weergalmen. Nog een nummertje dat onder je vel blijft zitten is ‘The Netherworld'. Het is een van de langste nummers op de cd maar elke seconde wordt goed benut. Je kan ouderwets headbangen op een klasse metalriff, dan even wat gas terugnemen en later voluit in een hellestorm belanden. Eigenlijk begin ik in herhalingen te vallen: het hele album zit vol met ongeforceerde afwisseling en venijnige riffs. Niet dat alle nummers zulke sterke blijvertjes zijn maar geen enkel werkt me op de zenuwen door een gebrek aan bevlogenheid of een enkel goed idee.

Het venijn zit hem echter niet enkel in de muziek. De teksten van Thanatos zijn ook nogal direct en brutaal, net als de muziek. Traditioneel moeten vooral de georganiseerde godsdiensten het in vurige bewoordingen ontgelden. Daarnaast schieten ze ook met scherp op haat- en angstzaaiende politici en brutale machtsmisbruikers. In het titelnummer wagen ze zich aan een Freudiaans experiment door te schrijven vanuit de (mogelijke) gedachtengang van enkele van de brutaalste genocidairen van de voorbije eeuw met in enkele andere tracks nog speciale aandacht voor de nazi-beulen uit WOII. Voor een doorwinterd luisteraar van dit soort muziek is er niks wereldschokkends aan de hand behalve misschien dan dat ze niets proberen te verbloemen door middel van metaforen. Toch vindt de band het noodzakelijk om bij hun promo een extra blad te stoppen met verklaringen van de teksten, vooral ingegeven door de angst misbegrepen te worden in eigen land. Het tolerante en breeddenkende Nederland van vroeger is de laatste jaren nogal fel afgegleden richting kortzichtigheid. Een extreme metalband met nogal realistische lyrics riskeert dus de wind van voren te krijgen vanuit alle windgaten van het politieke spectrum. Maar een metalhead hoeft zich niet verdedigen tegen zo'n soort gezeik. Mijn raad: geef de volumeknop een duw naar rechts, hef je linkerarm met het hoornengebaar en sloop een denkbeeldige muur van onbegrip met je hoofd!

www.thanatos.info