aMute: Infernal Heights for a Drama Digg* cd bespreking

aMute: Infernal Heights for a Drama

Still, 2009

Drie jaar nadat ‘The Sea Horse Limbo' ons betoverde is het aftellen afgelopen en staat deze ‘Infernal Heights For A Drama' eindelijk in de catalogus van het Stilll-label, het Belgische walhalla voor elektronisch geluidsexperiment waarvan aMute-bezieler Jérôme Deuson helft van de directie uitmaakt. Tot grote scha en schande leeft dit project nog steeds in de duistere onderwereld van ons nationale patrimonium, hoewel deze jongste vrucht daar via een lagere instapdrempel wel eens verandering in zou kunnen brengen. De wereld van aMute is in enkele jaren tijd toegankelijker geworden: terwijl de voorganger nog duidelijk een werkstuk was dat je als totaalplaatje moest ontdekken, hebben we hier duidelijk met afgelijnde songs te maken. Geen paniek, de lat blijft hoog liggen zoals het sterke staaltje ‘Break' al meteen getuigt: donker, intrigerend, vol verrassingen maar tegelijkertijd ook aanstekelijk en zelfs dansbaar. Het nummer is magistraal uitgebalanceerd. De gedeconstrueerde vocalen zijn het uitgelezen tegengewicht voor een luchtige instrumentalisatie die via een twist in een zwaardere, bijna industrial middensequentie meegezogen wordt.

De mood pieces zijn rijker geïnstrumenteerd, waardoor ze voller en bij momenten ook warmer aandoen. Het rokerige ‘Begone' is dankzij de ondersteuning van koper en viool een prachtcompositie geworden die een intimistische melancholie uitstraalt. Vertrekkend vanuit een nieuwe rol als singer-songwriter leidt Deuson het nummer stilaan naar vooraf verkend terrein om te eindigen met een intense finale waarin een dosis noise en sterker doorklinkende elektrische gitaren het beeld met een steeds grovere korrel doorspekken. Meer dan ooit toont hij zich een meester in de sfeerschepping. Met slechts kleine ritmische aanpassingen buigt hij op ‘No Other Man' repetitiviteit om tot meeslependheid, waardoor de negen minuten durende trip geen seconde gaat vervelen. De opgewekte trance wordt door het chaotische begin van de afsluiter ‘Eyelash: Fukt' even abrupt doorbroken, hoewel deze weerspannige electroschets uiteindelijk eindigt in een zonovergoten gitaarfinale en je na het doorbijten met een pastoraal rustgevoel naar huis stuurt.

aMute heeft vanop het podium duidelijk enkele invloeden mee de studio ingenomen. Op ‘Spread' klinkt het project gladder dan ooit, bijna poppy zelfs, maar de radiovriendelijkheid offert het uitdagende niet op. De combinatie blijkt mogelijk! Het soms meer rockgerichte geluid uit de live-shows werd binnengehaald op ‘Enclosed Movements / Inner You', dat in medias res bijna naar de Werchterwei lonkt. Dit zwaardere geluid werkt excellent in juxtapositie met de idyllische rustpauze ‘When Things Are Not Going Right'.

De duidelijkste aanpassing hebben we als laatste opgespaard: waar de menselijke stem op de voorgangers een figurantenrol speelde binnen de verweerde landschappen, fungeert ze hier als een leidraad. Deuson, allerminst een begenadigd zanger, besloot op de sporadische externe backing na alle zangpartijen voor zijn rekening te nemen. Dit pakt hij meestal slim aan door middel van strakke articulatie, fluistertoon of elektronische vervorming. Enkel ‘May Faint' gaat hierdoor uit de bocht aangezien de stacato declamering de song net in kracht laat afnemen in plaats van hem te ondersteunen. Dit nummer had dan ook duidelijk beter gewerkt met de gitaar in plaats van de stem op de voorgrond. Toch kan deze kleine vingertik dit werk niet devalueren. Het blijft intens genieten van de eerste seconde tot de laatste. ‘Infernal Heights For A Drama' is toegankelijker, maar daarom niet minder magisch of verrassend. Nu de massa elk hoekje van postrock en elektronica verkend heeft, weten enkel de grote talenten nog te verbazen binnen dit veld. En daartoe mogen wij met trots deze landgenoot rekenen.

www.amute.net
www.myspace.com/amutemusic