The Pains Of Being Pure At Heart: The Pains Of Being Pure At Heart Digg* cd bespreking
home muziek besprekingen film besprekingen concert besprekingen evenementen sites forum nieuws zoeken
The Pains Of Being Pure At Heart: The Pains Of Being Pure At Heart

2.5

Fortuna Pop, 2009

Voor Digg*ers van: indiepop met een niet erg scherp randje

Shoegaze. Mannen en vrouwen die in de vorige eeuw meer interesse hadden voor de effectenpedaaltjes aan hun voeten dan voor de gezondheid van de trommelvliezen van hun publiek. The Pains Of Being Pure At Heart krijgen overal diezelfde stempel op hun paspoort. Als het in een hokje steken van een band eenmaal gebeurd is door een recensent, blogger, label of de band zelf volgt de rest van de wereld blindelings. En ondertussen komt de onstuitbare hypemachine op gang die de boodschap verspreidt.

Maar is dit viertal uit New York te bestempelen als de erfgenamen van Kevin Shieds of de gebroeders Reid? Wel om de vergelijking heel zwart-wit te stellen: The Pains Of Being Pure At Heart verhoudt zich tot shoegaze zoals ‘Moa Ven Toh!' van Will Tura tot ‘Fear Of A Black Planet' van Public Enemy, zoals Blink 182 tot de punk van CBGB's: er zijn gelijkenissen maar het is toch niet dat. Net zoals de parlando van Will Tura vergelijkingspunten heeft met rap heeft The Pains Of Being Pure At Heart ook vergelijkingspunten met shoegaze: er mag al eens wat distortion op de gitaar zitten en de stemmen zitten met flink wat echo in het geheel gemixt. Maar met de destructieve geluidsorkanen van The Jesus & Mary Chain of de sonische gitaarstormen van My Bloody Valentine heeft dat dan weer weinig te maken. Nu, dat zijn beide iconische namen waar moeilijk tegen op te tornen valt, en daarom worden er op het net onder recensenten, naast steekhoudende referenties als The Field Mice, bijna een wedstrijd gehouden bij het opsommen van zo goed als vergeten epigonen. Het lijkt ook haast wel dat door de cleane gitaren van de post-punkhype en de gladde indiepop men vergeten is hoe vervormde gitaarklanken klinken en men er niet in slaagt om ze te duiden.

Dit debuut 'The Pains Of Being Pure At Heart' is dus vooral een braaf, popgevoelig rockplaatje. Soms zit er aan de songs een randje door wat gitaar met geluidseffecten op, zoals in opener ‘Contender' en ‘Come Saturday'; met een aanstekelijk koortje in het refrein ook meteen de fijnste song op het album maar een echt vernietigende uppercut valt hier niet te incasseren. De stem en de dromerige, maar ongeïnteresseerde manier van zingen van frontman Kip Berman roept zo de vergelijking op met Stuart Murdoch (Belle & Sebastian). Ook in de lyrics is deze vergelijking door te trekken en beogen ze dezelfde mix van schuld, onschuld en naïviteit, wat helaas vaak geforceerd lijkt en net iets te onvolwassen overkomt.

Het door een post-punk baslijn voortgedreven ‘Young Adult Friction' is het genre van catchy indie popsong dat het prefect doet op een MySpace. In ‘The Tenure Ich' weerklinkt dan weer de gitaar van Johnny Marr terwijl Kip Berman zich het drama van de Mozzer aanmeet. Zelfs de vlotte kitchpop a la A-Ha wordt even aangeraakt in het best leuke ‘A Teenager In Love'.
‘Everything With You', ‘Hey Paul', een ietwat halfslachtige poging tot een punksong en het te drammerige ‘Gentle Sons' zijn de missers en met drie nummers op een totaal van tien op een plaatje dat slecht 34 minuten duurt, is dat ook meteen veel.

The Pains Of Being Pure At Heart brengt een aantal aangename popsongs, maar net dat beetje magie ontbreekt om het een echt fantastische popplaat te noemen. De nummers zijn te licht, te vluchtig en net niet spannend genoeg. Maar zijn dat dan weer niet eigenlijk bij uitstek de kenmerken van popmuziek?

www.thepainsofbeingpureatheart.com
www.myspace.com/thepainsofbeingpureatheart


The Pains Of Being Pure At Heart spelen op 25 mei in Trix (Antwerpen).

Klik hier om deze CD nu te bestellen!








verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

Door Kristof Gielen15/03/2009 - categorie : music - Afdrukken

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven. 


Blader in ons volledig archief
CD van de week

Liam Finn: Fomo
muzikaal orgasme
Featured
Deerhoof: Deerhoof vs. Evil
geen hoogvlieger
Bright Eyes: The People’s Key
niet van de grond
Matt Bioul: Daystripper
Waalse britpopper
Decenniumtop 100: 80-71
Decenniumtop 100: 60-51
© Copyright Digg*    Contact*    Redactie*    About Digg*    Privacy*    Adverteren*    Webdesign* by T-Kila & Lemon8...
eXTReMe Tracker
cached on 24.04.2014 09:22:10  Page generated in 0.0232 seconds.