Digg*Kort: de Tom Hamelrijckx Metalspecial Digg* cd bespreking

Digg*Kort: de Tom Hamelrijckx Metalspecial

2008 kan de geschiedenis ingaan als een goed metaljaar. Hoewel Digg* de releases binnen het hardere genre op de voet volgt, zijn er mijns inziens toch een paar platen door de mazen van het net geglipt.

Moet een band als Meshuggah eigenlijk nog voorgesteld worden? Het Zweedse vijftal rond meesterdrummer en songschrijver Tomas Haake timmert immers al meer dan twintig jaar aan de weg en is sindsdien tot een van de pioniers in de technische death metal uitgegroeid.
Na het wel heel experimentele 'Catch Thirtythree', dat niet meer of minder dan één lang uitgesponnen nummer is, koos de band weer voor de traditionele aanpak. 'Obzen' (****1/2) telt dan ook gewoon negen nummers. ‘Combustion' geeft het startschot voor meer dan drie kwartier pletwalsmetal. De uiterst laaggestemde gitaren (beide gitaristen spelen op een eight string), het continue stierlijke gebries van Jens Kidman, het ingenieuze drumwerk van Haake en de ontelbare tempowisselingen maken van 'Obzen' een zwaar verteerbare brok metaal die niet bestemd is voor gevoelige magen. Hét hoogtepunt van 'Obzen' is ‘Bleed', een monster van een song waarin Haake toont waarom hij en niemand anders de koning van de polyritmiek is.

Textures bevindt zich min of meer in hetzelfde straatje als Meshuggah. De roots van de band moeten in het Noord-Brabantse Tilburg gezocht worden. Hun debuut ‘Polars' sloeg vijf jaar geleden in als en bom en met ‘Silhouettes' (****) is het zestal aan zijn derde studio-album toe.
Net als Meshuggah grossiert Textures in vele tempowisselingen, maar de cleane vocals en de rustige, soms akoestische passages maken hun muziek net dat tikkeltje toegankelijker. Binnen Textures is een sleutelrol weggelegd voor zanger Eric Kalsbeek. Iemand die zowel een vette grunt als pattoneske zanglijnen uit zijn longen en stembanden kan persen, vind je namelijk niet op elke straathoek. ‘Awake' en ‘Messengers' zijn de uitschieters op een plaat die nauwelijks dieptepunten kent.

Een naam die we voor de toekomst zeker moeten onthouden, is die van het West-Vlaamse Maudlin. Hun debuut ‘Ionesco' (***) ligt in het muzikale verlengde van Amen Ra en Cult Of Luna, maar door het gaspedaal af en toe een beetje dieper in te drukken, is de band er min of meer in geslaagd een eigen sound te creëren.
‘Ionesco' is een heus conceptalbum geworden met de lobotomie (een middeleeuwse ‘remedie' tegen schizofrenie) als onderwerp. De bruuske overgangen tussen zacht en hard en de dubbele songtitels passen misschien in dat algemene concept, persoonlijk vind ik ze een beetje gemaakt overkomen. Nummers als ‘Solitaryecho/Bruises And Guilt', ‘As I Fall/Thunder Heart' en ‘Into The Dark Hands Of The Dancing Devil/Noise Between The Ears' bewijzen echter dat Maudlin wel degelijk sterke songs kan schrijven, waardoor ik hen het voordeel van de twijfel wil geven.

Met 'A Sense Of Purpose' (1/2) zorgde In Flames dan weer voor dé teleurstelling van het jaar. Al wie hoopte dat Anders Friden en de zijnen via 'Come Clarity' weer op het goede spoor zaten, is eraan voor de moeite. De manier waarop een van de meest vooraanstaande bands binnen de Gothenburgscene in enkele jaren tijd veranderd is in de zoveelste prostituee van de commerciële muziekbusiness is zondermeer schrijnend te noemen. 'A Sense Of Purpose' is dan ook een platcommerciële kutplaat bestemd voor puberende metalheads wier teelballen amper zijn ingedaald.

'Obzen' van Meshuggah is uit bij PIAS.
'Silhouettes' van Textures is uit bij Suburban.
'Ionesco' van Maudlin is uit Offerandum Records.
'A Sense Of Purpose' van In Flames is uit bij PIAS.