San Khapaw/Funtime, 2008

Voor Digg*ers: progressieve emo-rock

”Is dEUS nog nodig?” Het was de eerste zinsnede die deze doodgewone sterveling na een eerste beluistering van ‘Vanguard’ door het hoofd flitste, en het lijkt me niet meer dan eerlijk om deze recensie ermee te beginnen. En hoewel ze overdreven was, is het een reactie die indicatief is voor de manier waarop The Sedan Vault ons koud gepakt heeft met deze eerste volwaardige langspeler. Niet dat we onze neus ophaalden voor de nogal lang uitgevallen ep Mardi Gras of the Sisypha, maar echt steil achterover vallen was er ook niet bij: het sfeertje was te opgeklopt, de nummers en hun titels te gezocht progressief en de sound net iets minder groots dan de initiële fuzz die rond de band werd gemaakt. Het bleek slechts een vingeroefening, het kladje van een master plan in wording. Op ‘Vanguard’ ontpopt The Sedan Vault zich immers tot een band die zich niet hoeft te schamen voor een internationale droom meer of minder. Daar is hun progressieve pop – tja, het kind heeft bij deze een naam – sterk genoeg voor.

Aan ambitie geen gebrek bij dit viertal uit Sterrebeek (of “Starbrook”, zo u wil), en dat spat van ‘Vanguard’ af. Het lijstje vooraanstaanden dat meehielp aan het verwezenlijken van het met soundscapes en -samples aangedikte concept – de wedervaren van een bende extreem-linkse brandstichters – is met namen als grafisch kunstenaar Danny Decat en all-round hero Arno niet alleen indrukwekkend, het toont ook aan dat er achter ‘Vanguard’ een visie schuilt. Dat subtiel uitgewerkt concept blijft voor de rest een uiterst goed in het gehoor liggend aardigheidje, want hetgene waarvoor u en ik het doen, zijn natuurlijk de nummers. En die zijn vaak nog imposanter. Gelukkig maar, want wat is erger dan een prachtige doos zonder inhoud? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Laat er geen twijfel over bestaan: met ‘Unidentified Flying Subjects’ heeft The Sedan Vault zowel de meest onwaarschijnlijke als de meest verslavende Belgische single van het jaar gemaakt. Die wulpse, grillig solerende gitaar die zich parallel voortbeweegt met de stem en zich rond de pompende baslijn krult als een van Ray van Mechelens matroesjka’s rond een paal. Die ongrijpbare vocal overdubs en effecten die in het decor een schijnbare chaos creëren. Het is een song die het dansbare indie-geweld van cool cats als The Rapture combineert met de furie van At The Drive-In en de eigenzinnigheid van The Mars Volta, netjes afgeboord met een emo-kransje en een absurde tekst.

Die laatsten zijn trouwens nog steeds hét referentiepunt om de sound van The Sedan Vault te duiden, maar niet meer zoals vroeger. In het refrein van het heerlijk dromerige ‘A Rave to Every Home’ horen we dingen die net zo goed op de laatste Mew hadden kunnen staan, in ‘Autochtonic’ kloppen zowel de harten van de vroege dEUS als de meest theatrale Muse, terwijl ‘The Axis of Frasier of Foreman’ hun eigen interpretatie is van een weerspannige dronkemanswals zoals Tom Waits die zou schrijven. Het resultaat is in elk van die nummers verbluffend, al wordt de band in zijn niet simpele opzet geholpen door allerhande materieel dat niet bij een standaard rockbezetting hoort: de blazers die afsluiter ‘.. -. ..- -.-‘ uitgeleide doen, laten je in verwondering achter, en ook ‘Communism by the Gallon’ en de lieflijke klapper ‘One Thirty Through The Borough’ werden volgestouwd met sfeerinducerende instrumenten en effecten. Dé question jambon is dan ook of de heren dit ook op een podium kunnen neerzetten zoals het hoort, want de charme van ‘Vanguard’ ligt voor een groot deel besloten in die aardige vondsten en extraatjes.

Hoewel de verleiding groot is om ‘Vanguard’ louter om muzikaal- en productietechnische redenen de hoogte in te jubelen, schrijft The Sedan Vault vooral nummers die blijven hangen. Zonder dat de band in overdreven experimenten of notenneukerij vervalt, creëert het kwartet met ‘Vanguard’ een muzikaal uitspansel waaronder het heerlijk toeven is, een meesterlijk uitgebalanceerde plaat die je van de eerste minuut in een dubbele nelson neemt om je pas weer los te laten wanneer de laatste trombonestoot is uitgedeeld. Progpop, inderdaad. Met een hoek af. En behoorlijk indrukwekkend.

http://www.myspace.com/thesedanvault

Door Joost Devriesere 10/11/2008 - categorie : music -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening