My Brightest Diamond

"Doorheen de tranenzee waden zodat het water weer puur kan worden"

U heeft al enkele maanden de tijd gehad om ‘A Thousand Shark's Teeth', de beeldschone tweede plaat van My Brightest Diamond, te ontdekken. Wij zaten bij de release hiervan nogmaals samen met Shara Worden en presenteren u, met enkele concerten in ons landje voor de deur, graag het verslag. Voor wie de schijf al langer in de platenspeler heeft steken een opportuniteit om verder inzicht te krijgen in dit meesterwerkje; voor diegenene die nog in het duister tasten de uitgelezen kans om alsnog in actie te schieten.

‘A Thousand Shark's Teeth' muzikaal: bezwerend, onpraktisch materiaal

Je hebt jaren aan deze plaat gewerkt. Is het de plaat geworden die je wou maken?
Doorheen de tijd is wat ik wilde maken veranderd. Daar heb ik mijn vrede mee genomen, maar het is een enorm leerproces geweest. Oorspronkelijk wilde ik er een plaat voor een strijkerskwartet van maken; nu nemen zij geen prioritaire plaats meer in.

Toen wij elkaar de laatste keer spraken vertelde je me dat je het idee in de koelkast gestoken had omdat je schrik had dat je er niet mee op de baan zou kunnen. ‘A Thousand Shark's Teeth' is echter zo rijk geworden dat ...
... het live onuitvoerbaar geworden is! (lacht) Absoluut! Het is heel onpraktisch materiaal.

Dus dat wordt hervormen.

Ik denk dat dat onafwendbaar is. Je zit met verschillende aspecten aan een werkstuk; elk nummer heeft verschillende gezichten en die kunnen aangepast worden aan een strijkerskwartet of aan een rockband.

Hebben de meeste nummers een akoestische basislaag?

Ik denk dat dat bij de meeste tracks het geval is. Ik moet daar even voor teruggrijpen: heb ik dit ooit eerst op gitaar geschreven?

Het is een veel intensere plaat geworden dan ‘Bring Me The Workhorse'. Denk je dat fans van de eerste plaat gemakkelijk de overgang maken?

Geen idee. Ik denk dat er bruggen zijn, zoals ‘Inside A Boy'of ‘From The Top Of The World'. Zelfs ‘Bass Player' herinnert me een beetje aan ‘The Good And The Bad Guy'.

Sommige nummers zijn behoorlijk theatraal, bijna mini-opera's. Een erfenis van je studies? (Shara genoot een klassieke zangopleiding)

Ik denk dat ik aangetrokken was tot opera omwille van de combinatie van theater en dramatiek. Elk element ervan lijkt een toppunt van emotionele beleving. Dat zit inherent in mij en vandaar mijn liefde voor het genre. De link zit dus eerder op die manier ingewerkt.

Op ‘Apples' hoorde ik ook duidelijk een exotische invloed.

Dat zit ‘m in de gongen en de calimba's, Oost-Afrikaanse instrumenten die beiden in een mono-schaal gebruikt worden. Peter Gabriel had een plaat, ‘Security', waarvoor hij op expeditie naar Afrika trok. Daarin zitten veel repetitieve gongslagen en percussie, wat er een bezwerend effect aan gaf.

De verhalen achter de haai: een drukkende pijn die leidt naar schoonheid

Meer op narratief vlak hoor ik in de plaat een verhaal van eerste liefde en eerste hartepijn.

Dat is een interessante manier om het te bekijken. Voor mij zijn er verschillende mensen in het spel op deze plaat. Op dat vlak zit er geen verhaal tussen de songs verweven, maar ik kan zeker zien hoe je tot die conclusie zou komen.

Er is een thematische volta merkbaar bij ‘Black and Costaud': de nummers ervoor hebben een zekere naïviteit, erna volgt een passage die veel meer rond treurnis en het omgaan daarmee werkt.
Klopt! Als we er een LP van zouden maken, zou dat dan ook zeker de laatste track van de eerste kant zijn (lacht).

Naar het einde toe valt ‘Bass Player' op omdat het als enige een personage in plaats van de ik-verteller gebruikt.

Het is de oudste song, uit 2001, en heeft een andere ontstaanscontext. Ik had aan het nummer gewerkt met Jonny Rogers bij mijn vorige band (Awry). Op dat moment ging hij door een moeilijke periode en ik wilde hem een eer betuigen op een bepaalde manier. Door me hierover te bezinnen probeerde ik te achterhalen hoe het zou zijn om in zijn schoenen te staan en in nog geen tien minuten tijd had ik er een song over. Een kleine, vreemde anomalie in de reeks dus.

‘Goodbye Forever' heeft een duistere sensualiteit. Verwijst de titel naar het verloren gaan van een zekere ongereptheid?

Het probeert dat terug te winnen. Deze song ... ook deze draait weer rond kinderen, dat is echt vreemd (lacht). Ik had net muziek geschreven voor een stuk van Adam Rapp, waarin een broer en een zus in een minimalistische familie leven waardoor ze alles wat waarde voor hen heeft, moeten weggooien. Zo gooien ze op een bepaald moment bijvoorbeeld een poster van Michael Jordan in de kachel. Dat deed me denken aan dingen van mezelf die ik zou willen verbranden. In het kader van een relatie heb je onzekerheid, angst, ... Als je die zou kunnen verwijderen zou je veel vrijer liefde kunnen geven en voelen. De obstakels van liefde wou ik in mezelf vernietigen om het gezang van de sterren te horen, de warmte van de zon te voelen, ...

In de afsluiter gebruik je de diamant als metafoor, maar ik kon niet meteen radicaal zeggen waarvoor ...

(Op een theatraal mysterieuze wijze) We weten niet wat het is.

Enerzijds kan het staan voor schoonheid, maar anderzijds zeg je "you spit out beauty like an idiot".

Aan de basis van de diamant lag een persoon; deze werkt contrasterend, vernietigt schoonheid en uiteindelijk zichzelf. Later begon het beeld andere betekenissen en definities te krijgen. Ik schreef het nummer zelf in 2003/2004, op het moment dat ik de strijkers ontmoette en een nieuw muzikaal tijdvak startte. Toen stond het voor iets dat verborgen was, iets wat in mijn zak zat waarvan ik dacht dat het zo mooi was dat mensen me nooit zouden geloven als ik het toonde; ze zouden denken dat het uit glas gemaakt was. Maar je moet het ook durven blootgeven, zoals bijvoorbeeld bij waardevolle dingen die je overkomen. Gebeurtenissen kunnen heel veel betekenen en door ze te delen ga je eenzaamheid tegen. Al die ideeën zaten in dat beeld.

Vandaar dat het ook je groepsnaam werd: dat speciale naar buiten brengen.

Er is ook die grote druk en transformatie verbonden met de diamant. Ook van dat idee hield ik: een drukkende pijn die leidt naar schoonheid.

Invloeden - op zoek naar vrijheid in al zijn lichtheid

Een van je belangrijkste invloeden was ‘Alice In Wonderland'. Is dit een persoonlijke favoriet?

Ik hou enorm veel van dat verhaal. Er zitten zoveel aspecten aan verbonden, zoveel mogelijke beelden omwille van de reeks absurde voorvallen en personages. ‘Like A Sieve' is bijvoorbeeld gebaseerd op het tranenmeer: Alice wordt heel groot en begint te wenen; eens ze krimpt, moet ze zich een weg zwemmen door het meer dat gevormd werd door de huilbui. Dat vond ik een prachtig idee: doorheen onze tranenzee waden zodat het water weer puur kan worden. Een schoonmaak van alle seizoenen uit je leven.

‘Black and Costaud' is gebaseerd op een gelijkaardig werk: Ravel's ‘L'enfant et les sortilèges', tevens het verhaal van een kind dat voor het eerst met de gevolgen van zijn daden geconfronteerd wordt.

Het is geen bewuste keuze om de plaat op te hangen aan kinderverhalen, maar ze vormen zeker een sterke aantrekkingspool voor mij. ‘From The Top Of The World' was gebaseerd op een verhaal van George Macdonald over een jongen die over de noorderwind de wereld rondreist. Anderzijds is er de Alice-invloed en zelfs ‘De Kleine Prins': als ruimtereiziger op een andere planeet kunnen doen wat je wil.

Voor deze plaat liet je je ook inspireren door Anselm Kiefer, wat ik een vreemde keuze vond aangezien zijn gebruik van duisternis heel hard en morbide te noemen is. Is dat niet de complete antipode van jouw gebruik ervan?

Echt? Dat is interessant. Ik had zijn tentoonstelling ‘Heaven And Earth' gezien, waarin hij vaak ladders en trappen gebruikte. Daarnaast had hij ook grote kaarten met gesternten. Hij heeft een geschiedenis van de mens en religie te bestuderen op een manier die niet traditioneel te noemen is. Ik vond zijn werken zo mooi; hij toont het verlangen van de mens om zichzelf hemelwaarts te begeven.

Een drang naar escapisme die ook in Alice In Wonderland zit.

Het gevoel van weg te vliegen in een droom. Zoals ik zing in ‘Bass Player': "I want to be with the stars tonight". Die gedachte zit ook in ‘Youkali' van Kurt Weill (een nummer dat Shara met Awry coverde en nu ook nog vaak live brengt): Youkali is de plaats waar je ontsnapt aan het vervelende, alledaagse van het leven; het land van onze dromen en fantasieën. Dat verlangen naar escapisme en vrijheid valt me steeds op in het werk van anderen. Ik denk dat we op zoek zijn naar vrijheid in al zijn lichtheid.

Je hebt duidelijk een enorme liefde voor verhalen, zoals ook in dit gesprek weer gebleken is. Hetwelk is naast deze invloeden het meest blijven hangen?

Wat zou dat zijn? Ik overloop even mijn boekenkast thuis. ‘Peter Rabbit' zit daar zeker bij. Ik identificeer me zeker en vast ook vaak met het kind, zoals in ‘L'Enfant et Les Sortilèges'. De voorwerpen in de kamer van het kind komen daar tot leven, wat ik een heel interessante invalshoek vind. Daarom ben ik ook aangetrokken tot de films van Terry Gilliam: elk object is van belang in zijn werk. Ik hou van die focus, een bijna overdreven klemtoon die het bizarre in alledaagse voorwerpen blootlegt.

Met deze noot besluiten wij het interview, alweer versteld staand van de hoeveelheid passie voor haar métier in Shara Wordon schuilgaat. Enige haast en spoed zijn na deze lectuur goed, want volgende week kan u deze dame haar ziel nog horen blootleggen.

My Brightest Diamond speelt op 1 oktober in Botanique en op 2 oktober in 4AD.

Door Tom De Moor 27/09/2008 - categorie : Interview -