Sigur Rós: Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust Digg* cd bespreking

Sigur Rós: Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust

EMI, 2008

Voor Digg*ers van: de popkant van Sigur Rós

Oorschade, het is ons wat. Terwijl sommigen denken van oorschade last te hebben terwijl ze naar Sigur Rós luisteren, geven de leden van Sigur Rós aan er zelf mee te kampen want 'met een gezoem in onze oren spelen we eindeloos'. Tenzij we de titel 'Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust' minder letterlijk moeten nemen, natuurlijk. Het vijfde studioalbum van de IJslandse alternatieve lievelingen Sigur Rós lijkt behoorlijk snel te komen door het akoestische slash livealbum Hvarf/Heim, maar is dat niet zozeer als je weet dat Takk… alweer drie jaar oud is.

Er zijn heel wat nieuwigheden over dit album te melden: zo is het niet volledig in hun thuisland opgenomen maar zijn sommige delen in Havana, Londen en New York ingeblikt. Ook hebben ze met Mark 'Flood' Ellis (Depeche Mode, Nine Inch Nails, U2, PJ Harvey,…) een andere producer onder de arm genomen en heeft Sigur Rós met 'All Alright' voor het eerst een Engelstalig nummer op cd gebrand. Niet dat je daar veel van merkt, maar kom. Negen van de elf songs zijn trouwens in het Ijslands, één in hun zelf bedachte Hooplands.

Je kan gerust beweren dat 'Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust' een logische opvolger van 'Takk…' geworden is. Waar 'Von' (1997), 'Ágætis Byrjun' (1999) en vooral '( )' (2002) een experimenteel en melancholisch Sigur Rós lieten horen, was Takk… een sprong richting joligheid en toegankelijkheid, een beweging die het nieuwe full album verderzet. Dat wordt al zeer duidelijk op de wat atypische eerste en gratis aangeboden single 'Gobbledigook'. Het nummer bruist en werkt aanstekelijk door het gejaagde ritme en de voortdurende drive die de percussie creëert. Het ongeremde dat je op de cover van het album ziet – dit zijn trouwens niet de leden van Sigur Rós zelf – wordt perfect weerspiegeld in ‘Gobbledigook’, al kan onze mening beïnvloed zijn door de bijbehorende videoclip.

Dezelfde sfeer krijgen we in ‘Inní mér Syngur Vitleysingur’ (“in mij zingt een geschifte”), dat al veel meer klinkt als de Sigur Rós die we sinds ‘Takk...’ gewend zijn en een zomerse vrolijkheid deelt met het radiohitje ‘Hoppípolla’. Koperblazers en een traag stijgende spanning bouwen de song uit tot een van de betere momenten op dit album. Ook ‘Við Spilum Endalaust’ bevat hun gekende praal met koperblazers, telkens verzorgd door een vijftal muzikanten.

De grootste en eigenlijk enige teleurstelling op 'Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust' heet 'Festival'. De tweede helft van het lange nummer mag dan al iets goedmaken, de eerste is veel te langdradig en gevoelloos. Neen, geef ons dan maar ‘Ára Bátur’ (“roeiboot”), misschien wel hét prijsbeest van deze release. Het is de meest imposante onderneming die Sigur Rós ooit op plaat heeft gezet , want de song wordt ondersteund door een symfonisch orkest en een jongenskoor, waarbij een totaal van 90 mensen dit nummer in één take heeft opgenomen. Vooral de epische finale is adembenemend.

‘Góðan Daginn’ (“goede dag”) is rustig, sprookjesachtig en bijna religieus. ‘Fljótavík’, een IJslandse plaats, is sterke pianopop met een fantastische zanglijn voor de falset van Jónsi, die de confrontatie met de strijkers van Amiina aangaat. Het album sluit af met ‘All Alright’, het Engelstalige nummer. Het pianospel is minimalistisch en melancholisch, en de koperblazers en trage, gedeeltelijk gefluisterde vocals van Jónsi versterken dit alleen maar.

Dat de band met hun vijfde langspeelplaat nog meer de poprichting opgaat, neemt niet weg dat het album nog steeds volledig de gekende en door bijzonder velen geliefde sfeer van Sigur Rós uitademt. Op een aantal momenten na horen we hier weinig vernieuwing, maar dit neemt niet weg dat 'Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust' een fantastische plaat geworden is. Het is niet Sigur Rós op haar best maar het is nog altijd wonderlijk mooi.

http://www.sigurros.com

Sigur Rós staat op 5 juli op Rock Werchter.