Bon Iver: For Emma, Forever Ago Digg* cd bespreking

Bon Iver: For Emma, Forever Ago

4AD/Jagjaguwar, 2008
V2

Voor Digg*ers van: Iron & Wine, Bonnie ‘Prince’ Billy, Phosphorescent

Het is niet dat Justin Vernon muzikaal nog niets verwezenlijkt had toen hij besloot zich drie maanden in een blokhut op te sluiten. De Amerikaan is nog lid geweest van Mount Vernon en van DeYarmond Edison, maar wie zal zich die herinneren binnen tien jaar? Het is eigenlijk een fantastisch verhaal: Vernon beslist na het splitten van zijn band in een hut in het noordwesten van Wisconsin te gaan wonen en verblijft er drie maanden. Het wordt de meest creatieve periode van zijn leven waarin hij alles wat hij de laatste jaren aan verdriet en vreugde heeft meegesleept, ongepland omzet in muziek en dat vaak na werksessies van twaalf uur. Hij noemt zijn soloproject Bon Iver en dit spreek je best op zijn Frans uit. Dat zijn negen songs zo groot zouden worden als ‘For Emma, Forever Ago’, had Vernon zelf wellicht nooit voor mogelijk geacht.

Nagenoeg alles op dit debuutalbum is zelf ingespeeld en opgenomen door Vernon, en dat met oubollig materiaal. De man bracht ‘For Emma, Forever Ago’ vorig jaar eigenhandig uit en de plaat werd snel opgepikt door de gevestigde indiewaarden, met Pitchfork op kop. Begin dit jaar tekende Vernon bij Jagjaguwar in de VS en niet veel later kon hij via 4AD ook in Europa zijn ei kwijt. Intussen is een song van hem gebruikt in ‘Grey’s Anatomy’ en een andere zopas in ‘House M.D.’ Tien dagen geleden was hij te gast bij Jools Holland, die op de kar springt van de hype die Bon Iver geworden is.

Muzikaal ligt Bon Iver in de buurt van Bonnie ‘Prince’ Billy en Iron & Wine en het is vooral zijn behoorlijk uniek klinkende falsetstem die meteen opvalt. Uiteraard is zo’n stem alleen niet voldoende om hier de maximumscore te krijgen, maar die rechtvaardigt zich door de combinatie van fantastische songs, gepaste, bescheiden begeleiding en Vernons pakkende vocals, die resulteren in een schoonheid die dit jaar zijn gelijke nog niet kent.

‘For Emma, Forever Ago’ begint met het warme ‘Flume’, dat ook in het Nederlands een soort kanaaltype is. ‘Flume’ is een van de weinig nummers waar achteraf nog wat is aangepast, met name drums en een tweede stem door Christy Smith. De strofes zijn erg geladen en sfeervol en in de bijzonder zachte refreinen lijkt alles in zijn plooien te vallen. “Only love is all maroon / Gluey feathers on a flume”. Wat hij er precies mee wil zeggen, is ons niet geheel duidelijk maar hij doet het erg knap.

‘Lump Sum’ haalt het tempo wat omhoog en zet aan met spiritueel aandoende koorgezangen. Het magische karakter blijft de hele song aanwezig. In het krachtige, gebiedende refrein van ‘Skinny Love’, gericht aan zijn ex-geliefde, probeert Vernon zichzelf goed te praten en zich een beeld te vormen van zijn stukgelopen relatie. Het is de voorbode van het ronduit schitterende ‘The Wolves (Act I and II)’, dat een verwarmde schaarsheid combineert met een fantastische zanglijn. Vooral het tweede deel, Act II wellicht, is buitenaards mooi. Twee zinnen worden met een stijgende spanning herhaald en eindigen in een dolgeslagen ride van knetterende percussie.

‘Creature Fear’ begint vrij onschuldig, maar dan, met een onverwachte tempoversnelling en wijziging van thema (ook wel het refrein) verheft het zich boven de grijze massa . ‘For Emma’, een vrouw die blijkbaar wat betekend heeft in het leven van Vernon, haalt trombone en trompet boven en is een sterke dialoog in muziekvorm. En dan heb je nog slotsong ‘re: Stacks’, onbetwistbaar een hoogtepunt op dit debuutalbum. In essentie heeft het geen bijzonderheden maar het is zo knap uitgevoerd en het refrein is opnieuw zo’n vederlichte en schijnbaar perfecte stroom van muzikaliteit, dat je er even stil van wordt.

Als Justin Vernon een afgelegen plaats en enkele maanden isolatie nodig heeft om een plaat als ‘For Emma, Forever Ago’ te maken, dan mag hij wat ons betreft elk jaar wel eens een poosje op retraite. Wat eenzaamheid, volledige overgave en een mentale bagage van een aantal jaren met een mens kan doen, hoor je in zijn beste vorm op Bon Ivers debuutplaat. Vooruit heeft het geluk de man binnen enkele dagen op een podium te mogen stallen. Gratis. Wij kennen een café dat te klein zal zijn.

http://www.myspace.com/boniver
http://virb.com/boniver

Bon Iver speelt op 29 mei in Vooruit Kafee, Gent.