Timesbold Digg* cd bespreking

Timesbold

"Ik overweeg elke dag om over te schakelen van muziek naar poëzie"

Jason Merritt draagt een ietwat vreemde muts als we hem ontmoeten. De frontman van Timesbold, die solo door het leven gaat als Whip, houdt de muts op het hoofd, hoewel we binnen zitten. Hij heeft een hele serie interviews achter de boeg en zijn gesprek met Digg* is het laatste werkfeit van zijn dag. Toch wil de frontman van Timesbold niets overhaasten. Op het moment van dit gesprek is Timesbolds nieuwste Ill Seen Ill Sung nog niet verschenen. We hebben het met de Amerikaan onder meer over politiek, literatuur en vrouwen.

Heb je het niet te warm hier met je muts?
Jason: Neen, het is goed hier. Het is meer voor mijn veiligheid dat ik dat ding op mijn hoofd heb.

Bescherming tegen asbest in de muren?
Het is om me op mijn gemak te voelen. Daar zijn hoofddeksels voor.

Oké. Hoe gaat het ermee?
Vermoeid. Ik ben al de hele dag aan het praten.

Een aantal dagen geleden heb je op een ‘geheime locatie’ gespeeld in Gent. Is dit een bericht om het mysterie over je nieuwe album te verhogen of heb je daar echt gespeeld?
Ik heb er echt gespeeld. Het was niet in een zaal of zo, daarom hebben we hier geen echte reclame voor gemaakt. Ik heb er wat nieuwe nummers gebracht. Wat oude. Wat goede en wat slechte (lacht).

Wat vonden ze van de slechte?
Soms zijn mijn slechte nummers voor mij de interessantste om te brengen om te zien of iedereen wel aan het opletten is. Ik hoop toch dat vele mensen het onderscheid kunnen maken.

De stem van George W. Bush

Het lijkt me dat Europa altijd vriendelijker is geweest voor Timesbold en Whip dan je eigen land. Waar zie je een verklaring?
Ik denk dat dit het geval is bij iedereen die ik ken. Elke band die ik ken doet hier meer dan in de Verenigde Staten. Het is er een moeilijk land om te reizen, het is niet echt iets waar je naar uitkijkt.

Is het moeilijker daar om een naam te verwerven dan hier, denk je?
Ik zou het niet direct weten. Ik weet niet precies wat mijn reputatie daar is of wat ze hier is. Ik doe gewoon wat voor mij steek houdt. Ik ga waar ik uitgenodigd word. Ook in de Verenigde Staten. Hoewel ik dat probeer te vermijden.

Maar je woont daar, dus dat is niet evident...
Klopt, maar ik woon in een heel speciaal gedeelte. Portland is helemaal anders dan de rest van het land. Het is de meest progressieve stad van de States. Er is heel wat leuke muziek trouwens. Alles is er ook plaatselijk: locaal voedsel, eigen brouwerijen,...

Je land is in een politiek niet onbelangrijk jaar. Je vorige voorkeurskandidaat Howard Dean heeft het niet tot president geschopt. Wie moet het deze keer worden voor jou?
Beide opties zijn goed voor mij, of het nu Hillary of Barack is. Het zal sowieso beter zijn. Ik weet niet of het fantastisch zal zijn. Ze gaan er niet voor zorgen dat iedere Amerikaan plots een lachende en blije mens wordt. Maar het moet beter zijn, toch? (lacht)

Denk je dat één persoon in staat is veel te veranderen?
Neen. Maar als je het bekijkt in het opzicht van welke stem je moet horen de volgende vier jaar en whether or not it’s gonna make you pull your fucking eyes out,... Wel, de stem van Barack is leuk. Hij respecteert mensen wanneer hij er mee praat, dus dat zou al een leuke verandering zijn.

Schrijven onder water

Op de cover van je album probeert een haan tevergeefs een dode stad te wekken. Heb je soms het gevoel dat wat je ook probeert te doen, het uiteindelijk niet veel uitmaakt omdat niemand luistert?
(denkt na) Neen. Als ik het gevoel zou hebben dat het volledig nutteloos zou zijn, zou ik het gewoon niet doen. Ik krijg regelmatig brieven van mensen die zeggen hoe bepaalde nummers veel voor hen betekenen. Het zijn die dingen die ervoor zorgen dat ik hiermee doorga. Ik hoef er anderzijds ook niet té veel te krijgen.

Je beweert goed te zijn in luisteren en stelen. Wat zijn zo de laatste dingen die je gestolen hebt?
Euhm, ik weet niet of ik dat wel wil zeggen (lacht). Het zijn gewoon de groten van de folk waar ik af en toe wel iets van gebruik. Dat doe ik al zo lang ik muziek maak. Mijn muziek is een aaneenschakeling van referenties. Ik doe dat zowel bewust als onbewust. Ik hou van het proces om je onderbewuste zelf boven te laten komen en associatief te werk te gaan. Ik experimenteer graag met verschillende manieren om inspiratie te verkrijgen. Een van de manieren die echt goed heeft gewerkt voor deze plaat gaat als volgt: ik zet me in een gevulde badkuip en neem pen en papier. Dan haal ik diep adem en ga ik onder water en begin ik te schrijven wanneer ik het gevoel krijg dat ik ga verdrinken. Na een tijdje heb ik dan heel wat tekst op papier.

Het is een beetje als drugs...
In zekere zin wel. Maar er zijn vele manieren om inspiratie op te doen. Het effect van drugs is bij mij gestopt te werken, want na een tijdje neem je alleen nog maar drugs. Ik ga bijvoorbeeld ook graag naar café’s waar de muziek en de conversaties even luid zijn. Dan gebruik ik het ritme van de muziek en vul ik dat op met wat ik rond me hoor. Zo vul ik hele pagina’s en voelt het aan alsof mijn onderbewuste gewoon de woorden invult. Je neemt daar dan de minder interessante delen uit en met de rest maak je iets.

Je teksten zijn steeds poëtisch. Nooit overwogen om ‘echte’ poëzie te schrijven?
Ik denk er elke dag aan om over te schakelen van muziek naar poëzie. Dan zou ik een minder publiek leven hebben, geen concerten spelen, geen interviews doen,... Ik overweeg het echt elke dag.

Het is dus mogelijk dat...
... er is zeker een sterke mogelijkheid.

De titel van je nieuwe album klinkt trouwens erg poëtisch en heeft wat Koreaans. Heeft die een betekenis voor u?
Het is een verwijzing naar Samuel Becket. Hij heeft een boek met de naam ‘Ill Seen Ill Said’. Vandaar.

Geen noot Amy Winehouse

Op je eerste album stond ‘EE Cummings’. Nu staat een citaat van Robert Walser op je cd-boekje. Je kent blijkbaar je klassiekers...
Ik kan wel een goed van een slecht boek onderscheiden. Walser is trouwens niet echt populair in de VS. Ik ben geen gediplomeerd lezer maar ik ben erin geslaagd enkele dingen te vinden waar ik echt om geef.

Wie moet volgens jou eindelijk eens de nobelprijs literatuur winnen?
(denkt na) De laatste tijd heb ik het nogal voor Cormac McCarthy. Ik weet niet of hij per sé awards verdient. Ik ben zeker dat het hem geen bal zou uitmaken.

Over prijzen gesproken. Gisterenavond was de uitreiking van de Grammys...
Oh, wist ik echt niet. Dat is een muziekaward, niet? Ik ben er niet voor wakker gebleven. Ik heb het al één keer gezien omdat Bob Dylan er ging zijn. Hij was echt dronken toen. Hij bracht ‘Masters of War’ en niemand wist welk nummer het was. Daarna gaf hij een korte speech en die was hilarisch. Dat was nog in de jaren negentig.

Amy Winehouse ging gisteren met de meeste prijzen lopen.
Ik heb echt nog geen noot gehoord van Amy Winehouse. Mja, awards... In Portland wilde iemand ooit een soort Portland award show organiseren. Ik was uitgenodigd om op te treden, wat ik vriendelijk geweigerd heb. Dat was echt het laatste wat we daar nodig hebben. Wat we wel nodig hebben, zijn meer zalen waar jongeren onder 21 binnen mogen en optredens kunnen bekijken. Dat is echt het enige nadeel aan Portland.

De freak en de graver

Wanneer was de laatste keer dat jij een prijs won?
Een prijs? Ik denk niet dat ik ooit al een prijs heb gewonnen. Ik ben ook niet echt competitief ingesteld. Ik heb nog honkbal gespeeld. Normaal gezien zou ik naar de universiteit gaan met een beurs en zo. Maar ik besliste om competitie te spelen in honkbal, waarin ik toen echt geïnteresseerd was. Ik ging dus naar een dwaze school in Portland waar we veel meer vrijheid hadden.

Dus je was een honkbalspeler om goed te liggen bij de vrouwen?
Ik wist gewoon niet wat ik anders moest doen. Niets werkt ooit bij de vrouwen, weet je. Ik ben nu een zanger, wel ze vinden me allemaal een freak. Misschien ben ik dat (lacht).

Misschien vinden ze dat na het lezen van je teksten. Is er eigenlijk nog licht in het leven van Jason Merritt?
Natuurlijk. De laatste tijd schrijf ik echt wel wat lichtere songs ook hoor. Zelfs grappige. Al mijn favoriete songwriters hebben iets over hen dat ze enkel neerslachtige muziek schreven, maar kijk eens naar Townes Van Zandt. Die heeft er eigenlijk maar vier zo geschreven. Leonard Cohen heeft echt hilarische songs.

Je hebt al de kost verdiend als vuilnisman en sociaal assistent. Wat doe je nu precies?
Ik graaf sloten. Hard werk dus. Je moet niet denken dat ik daar inspiratie uit haal. Het is eerder het tegenovergestelde. Het is gewoon een manier om aan geld te geraken. De manier waarop kan me niet veel schelen. Zolang ik niemand anders kwaad doe.

Op je MySpace staat ‘schaakmat’ bij een van je invloeden. In welk opzicht?
Ben ik nu eens volledig vergeten (lacht). Het is een vrij inspirerend gegeven, niet? Je dringt iemand in een hoek of je wordt in een hoek gedrongen. Ik ben al in beide posities geweest.

Weet je dat er een andere muzikant en producer is met de naam Jason Merritt?
Hij heeft me eens een brief geschreven waarin hij zei dat hij zijn naam zou veranderen naar J. Merritt. Ach, er zijn wellicht veel mensen met die naam. Oké, wat mij betreft. Ik heb gehoord dat er nu een andere band Whip is ontstaan in de Verenigde Staten. Komaan jongens, doe eens wat research. Ik breng al materiaal uit onder die naam sinds 1999 of zo. Ik ga hen eens vriendelijk benaderen via een gemeenschappelijke kennis.

Misschien kan je hen een nummer van jou opsturen?
Jason: Juist, a cease and desist song.

Ill Seen Ill Sung van Timesbold is uit bij Konkurrent.

Timesbold treedt op vrijdag 23 mei op in Cactus @ MaZ, Brugge.

Door Kristof Vande Velde 22/05/2008 - categorie : Interview -