dEUS: Vantage Point Digg* cd bespreking

dEUS: Vantage Point

V2, 2008

Voor Digg*ers van: dEUS, zeker?

Wij hebben een ongelooflijke bloedhekel aan de mensen die alles van dEUS al ophemelen nog voor ze het goed en wel gehoord hebben. dEUS mag anno 2008 dan al een merknaam zijn die voor kwaliteit garant staat als Marlboro voor kanker, objectivisme is een deugd. Komt daar nog eens bij dat vooruitgeschoven single ‘The Architect’, hier en daar de hemel ingeprezen als ware het Jahweh zelve die’m tot ons bracht, ons deed huiveren in elke vezel van wat ooit een lijf genoemd werd. U begrijpt dat de nodige scepsis ten opzichte van de Hugo Claus van de Vlaamse popmuziek op zijn plaats was.

En dan, op zo’n blauwe woensdag ligt ‘Vantage Point’ voor ons. Alle zever die de voorbije dagen aan de release en de bijhorende commotie voorafging, wordt al bij de eerste noten van ‘When She Comes Down’ naar een minder luisterrijk verleden gebannen. Het nummer klinkt gejaagd, alsof de band de herrie zelf van zich af wil schudden, als een wild beest dat klaar staat om je te verscheuren maar finaal zijn muil afwendt, maar tegelijk innig en voluntaristisch lief. Meer van dat op ‘Oh Your God’, dat Dylan had kunnen schrijven als hij er dertig jaar later aan begonnen was. Enerzijds had het een Carlenssong kunnen zijn, anderzijds heeft het een vervaarlijke sfeer dat alles wat Belgisch is (TC Matic komt nog het dichtst in de buurt) ver overstijgt. Wij dachten aan de manier waarop Metallica Cave zou coveren, bedachten ons dat een dergelijk feest plaatsgevonden had, en bemerkten dat het toch helemaal anders klonk. De link met Cave is overigens niet van de lucht. Zo schatten wij de laatste twee minuten van ‘Is A Robot’ even adembenemend hoog in als wat de man de laatste tijd uitbrengt – al is de rest van het nummer op het funky refreintje na ons wat te onsamenhangend en niet doorlopend boeiend – en is ‘Favourite Game als een Griekse sater die aan twee priemende ogen genoeg heeft om je tot op het bot uit te kleden zo geil. Het nummer schudt tussen ‘The Ideal Crash’ en Pocket Revolution om uiteindelijk toch het dichtst bij laatstgenoemde te blijven hangen (net zoals de hele cd, die overigens voor het eerst met krèk dezelfde bezetting is gemaakt). Het nummer is lyrischer maar daarom niet minder vuil dan Grindermans ‘No Pussy Blues’, er zit meer goesting in dan in een gemiddelde Dresden Dolls schijf, en het is completer dan veel U2 songs. Faut le faire. ‘Eternal Woman’ is in al dat geweld een welgekomen rustpunt. Het is een trager nummer, zeker geen wereldsong, maar wel een geestig popliedje dat wat wegmijmert, en hé, heeft dEUS met ‘Nothing Really Ends’ niet een van hun beste nummers geschreven? Credits ook voor Mintzkovzangeres Lies Lorquet.

Enkel omdat de duizelingwekkende rollercoaster die de eerste vier nummers waren onmogelijk kon aangehouden worden, dommelt ‘Vantage Point’ daarna enigszins in. Elke andere Belgische band zou een hand en nog wat vingers overhebben voor een nummer als ‘Slow’, maar net als bij Barmans film Any Way The Wind Blows hadden we hier het gevoel dat er meer uit het concept te halen viel, als openbaart het nummer zich in de finale noten toch aan ons als een scheurende en venijnige engelengrimas. Een “erg veilig zal dEUS wel nooit zijn” wordt meteen ingeslikt bij het horen van ‘The Architect’. Het blijft hun minste nummer sinds mensenheugenis, maar het komt beter tot zijn recht in de schemer van het geheel dat ‘Vantage Point’ is dan tussen twee hitjes op de radio. Wild worden we er wellicht nooit van, maar de Lux. xl versie doet het beste vermoeden voor de nakende clubtour.

‘Smokers Reflect’ is dan weer het soort nummer waarbij je je zeven jaar oude zoon op schoot neemt en uitlegt wat popmuziek is. Het wordt weldra gedraaid tussen twee voetbalflitsen op Radio 1, en is eigenlijk gewoon een van de beste nummers op de plaat. In de categorie ‘ook heel leuk’ vinden we verder ‘The Vanishing of Maria Schneider’, een Theme Time Radio Hour-achtige song die Pink Floyd had kunnen maken als Syd Barrett langer was gebleven. Van afsluiter ‘Popular Culture’ kunnen we voorlopig niet veel meer zeggen dan dat het een fantastisch stukje muziek is, maar geef ons nog een week of drie en we wijden er een populair-wetenschappelijk schrijven aan.

Voor we ‘Vantage Point’ weer in de lade schuiven nog vlug een conclusie. Na een eerste luisterbeurt vonden we het een goeie cd, ondertussen hebben we er al wat meer superlatieven voor over, en het gros wordt na de volgende vijf luisterbeurten verdiend. De critici die aanhaalden dat Herman Schueremans de makkelijkste oplossing koos door dEUS twee jaar geleden een van de headliners van Werchter te maken, mag definitief de aftocht blazen: dit is een band op internationaal niveau. Vlaanderen houdt van dEUS zoals het van Tom Boonen houdt, en daar is hoegenaamd niks op tegen.