Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra & Tra-la-la Band: 13 Blues For Thirteen Moons Digg* cd bespreking

Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra & Tra-la-la Band: 13 Blues For Thirteen Moons

Constellation, 2008
Bang!

Voor Digg*ers van: Godspeed en konsoorten

7 jaar is het ondertussen weer al geleden dat ‘Yanqui U.X.O.’, de vierde en voorlopig laatste plaat van Godspeed You! Black Emperor op de wereld werd losgelaten. Velen beginnen de hoop op een terugkeer van deze Canadese band, die ondertussen bijna tot de cultstatus verheven is, te verliezen. Zij die niet meteen aan de collectieve harakiri omwille van de onbepaalde hiatus wilden deelnemen, sprongen indertijd op de kar van de vele nevenprojecten die de heren en dames van Godspeed er op nahielden. Hoewel Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra & Tra-la-la Band, toen nog A Silver Mount Zion, al eerder boven de doopvont werd gehouden, als poging van Effrim Menuck om muziektheorie onder de knie te krijgen, bleek al snel dat na de ‘indefinite break’ van Godspeed You! Black Emperor zij het nieuwe uithangbord van de Canadese Constellation-stal zouden worden. A Silver Mount Zion was indertijd met drie van de negen Godspeed-leden (Efrim Menuck, Thierry Amar en Sophie Trudeau) dan ook de groep die Godspeed zowel muzikaal als bezettingsgewijs het dichtst benaderde, hetgeen hen dan ook meteen een enorme schare aan Godspeed-fans opleverde. Maar Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra & Tra-la-la Band is na 10 jaar al lang geen placebo van grote broer Godspeed meer. Al van bij het ontstaan van de groep onderscheidden ze zich van Godspeed door niet enkel stemsamples te gebruiken, maar ook gewoon zelf te zingen. A Silver Mount Zion creëerde doorheen de jaren een eigen geluid, waarin wel nog steeds bepaalde Godspeed-invloeden te bespeuren vielen, maar dat meer en meer zijn eigen weg zocht. A Silver Mount Zion werd rauwer, chaotischer en harder, een lijn die op deze nieuwe worp resoluut doorgetrokken wordt.

Na 10 nummers gepiep werd duidelijk wat live al eerder aangekondigd werd: ook A Silver Mount Zion kan lawaai maken. Het duurt dan ook veel minder lang dan we van hen gewoon zijn alvorens ‘1.000.000 Died To Make This Sound’ openspat. Scheurende gitaren en knallende drums verstoren de gedurige maar oh zo mooie opbouwstukken waar vorige albums mee volgepropt waren. Maar geen nood, ook dat doen ze in hun onvervalste stijl, met gitaren die vermomd als strijkers Menucks raspende stem doorheen het Silver Mount Zion-universum begeleiden, drums die wel eens het einde van de wereld zouden kunnen aankondigen en een onderhuids meekruipend strijkergedeelte dat de boel overneemt eenmaal de storm die het gitaar- en drumgeweld veroorzaakten, is gaan liggen.

Ook de titeltrack markeert de rauwere weg die de groep is ingeslagen. Hoewel het opbouwwerk van A Silver Mount Zion nooit echt rustgevend genoemd kon worden, is ook hier meer dan ooit een dreiging voelbaar, die nu eens onopvallend, dan weer ontploffend het hele album wordt meegedragen. Net wanneer je zou denken dat de boel volledig gaat exploderen, nemen ze een stapje terug en starten de motoren weer vanuit stilstand. Iets wat nog enkele keren ondernomen zal worden. ‘Black Water Blowed/ Engine Broke Blues’ doet oorspronkelijk al wat meer denken aan het vroegere SMZion-werk, maar kiest ook al snel voor de chaos. De gitaren komen steeds meer op de voorgrond te staan, maar maken naar het einde toe (het “Engine Broke Blues”-gedeelte) met plezier nog eens plaats voor een dreigend stukje strijkers, die op hun beurt opgaan in het eerste rustpuntje waar ‘Blindblindblind’ mee opent en ook betrekkelijk langer aanhoudt dan wat in de eerste drie nummers het geval was. Slechts naar het einde toe bemerken we nog een stukje gitaargeweld, dat uiteindelijk zijn zaak bepleit ziet door een stukje a capella meerstemmigheid dat. Een ingreep die een stempel drukt op alles wat van A Silver Mount Zion-nummers kunstwerkjes maakt en waarmee deze alweer zesde releasedan ook afsluit. Maar geen nood, zoals we dat gewoon zijn, brengen de heren en dames van A Silver Mount Zion, terwijl ‘13 Blues for Thirteen Moons’ nog maar net in de rekken ligt, live alweer nieuwe nummers die het beste doen vermoeden voor alweer een nieuw album. Daartussen zou ook nog eens een uitgesteld live-album (‘Fuck You Drakulas’) moeten verschijnen, waar we gezien de intense live-ervaringen waar A Silver Mount Zion steeds weer garant voor staat, nu al reikhalzend naar uitkijken.

De iets rauwere en hardere weg die A Silver Mount Zion de laatste tijd live was ingeslagen, heeft op ‘13 Blues for Thirteen Moons’ definitief zijn weg naar de vereeuwiging gevonden en hoewel we zeker nog met plezier teruggrijpen naar het subtielere werk dat op pakweg ‘This Is Our Punk-Rock Thee Rusted Satellites Gather + Sing’ te horen viel, kunnen we ook hier niet anders dan schuimbekkend achterblijven met het gevoel alweer een meesterwerk aan onze platencollectie te hebben toegevoegd. ‘13 Blues for Thirteen Moons’ doet de verwijzingen naar punk die de A Silver Mount Zion standaard aangrijpt wanneer het om genre-beschrijvingen gaat steeds meer eer aan, maar is zoals we dat gewoon zijn van hen, zoveel meer dan dat. Georkestreerde chaos die nu eigenlijk al in de standaard estheticaboeken zou moeten worden vermeld als een voorlopig hoogtepunt van rock, postrock, en zowat alles wat na Mozart gemaakt werd. Voorlopig? Jawel, want stiekem, en ja het is sterker dan onszelf, hopen wij toch nog altijd op een terugkeer van Godspeed You! Black Emperor.