This Will Destroy You: This Will Destroy You Digg* cd bespreking

This Will Destroy You: This Will Destroy You

Magic Bullet Records, 2008
Sonic Rendez Vous

Voor Digg*ers van: post-rock.

Ze zijn met vier, ze produceren wat critici wel eens ‘post-rock’ noemen, ze komen uit Texas en ze hebben John Congleton als producer. Explosions In The Sky, zei u? Neen, het gaat hier om het recentere This Will Destroy You, dat al sinds debuut-ep ‘Young Mountain’ (2006) staat te trappelen om bij de grote jongens in het genre te mogen aanschuiven. Met hun titelloze eerste full album hebben ze daarvoor een mogelijke, goede weg gevonden.

Het is niet makkelijk om je als nieuwkomer te profileren als je een gelijkaardig geluid wil voortbrengen dat bands als Mogwai, Mono en Explosions In The Sky hebben bepaald en gedomineerd. Ons devies voor bands die per sé als Explosions In The Sky willen klinken omdat ze denken daarmee succes te zullen oogsten: begin er niet aan. Tenzij je ervan overtuigd bent hun rock beter te kunnen brengen. Tenzij je er iets extra aan toe wil voegen. This Will Destroy You gaat die toer op, al blijft het wel binnen de (zeer vage) lijnen van de zuivere post-rock.

Een handigheidje om met je post-rockstromen te combineren, en vraag dat maar aan 65DaysOfStatic, is electronica. This Will Destroy You heeft dit goed begrepen, al gaan ze hier niet zo ver als voornoemde Britten en spelen ze meer op subtiliteit in plaats van een verrassingseffect of een sterk contrast na te streven. Toch duikt de typische climaxstructuur in enkele nummers op, zoals in de magistrale opener ‘A Three-Legged Workhorse’. Wanneer je een werkpaard met drie benen in je titel stopt, geef je als band direct een richting mee waarbij de luisteraar bij deze instrumentale muziek tot beeldvorming of interpretatie overgaat: gemis, melancholie, fysieke en mentale pijn, het is met dit nummer makkelijk te associëren. Een bijna dreigend elektronisch laagje opent de song, als waarschuwend begin van een nieuwe lamentabele dag. Wanneer drummer Andrew Miller de analoge instrumenten inluidt, begint de song aan zijn opklimmende weg richting hoogtepunt. Intussen is de electronica snerpend geworden, als een versleten, machinale arm die voortdurend dezelfde beweging maakt. De erg verzorgde climax komt er in het midden van de song, gooit er nog eens krassende elektronica bovenop en doet er een kleine twee minuten over om uiteindelijk van een schurend hoogtepunt uit te monden in een lange en begeesterde nasleep.

Een belangrijk kenmerk van de post-rock van de Texanen is, naast de prominentie van sfeervorming, een vaak ingehouden controle. Nooit krijgen we het gevoel dat ze beslissen op een geschikt moment alle remmen los te gooien en uit hun instrumenten te puren wat eruit te halen valt. In die zin leunen heel wat van hun songs dichter aan bij een band als Labradford dan bij Mogwai, Yndi Halda en consoorten. ‘The Mighty Rio Grande’ wil veel meer een gevoel oproepen dan iets vertellen en neemt ons perfect mee op een zweeftocht boven de dampende maar steeds beheerste Zuid-Amerikaanse rivier. ‘Villa del Refugio’ drijft die sfeerschepping nog meer door en kan gerust ambient genoemd worden. Het verkregen auditieve landschap mag dan wel interessant zijn, het doet er wat te lang over.

Meer overtuigend zijn ‘Threads’ en ‘They Move on Tracks of Never-Ending Light’. ‘Threads’ blijft lange tijd in de subtiele post-rockwateren van Labradford en Pan American en drijft het tempo in de tweede helft dan toch licht de hoogte in, op weg naar een mooie ontlading. Het blijft allemaal keurig volgens de regels maar het is knap uitgevoerd. Een fantastische en vrij prominente inbreng van elektronica krijgen we in ‘They Move on Tracks of Never-Ending Light’. Het nummer blijft bewust aarzelend en melancholisch en brengt bij de aanvann van de tweede helft een elektronische lijn in die een aantrekkelijke combinatie met de instrumentale teweegbrengt. Enkel de nasleep heeft iets te weinig om het lijf (of is te lang) om het nummer volledig af te maken.

Van de nieuwe generatie post-rockbands is This Will Destroy You goed bezig zich een naam te maken. Hun ep ‘Young Mountain’ toonde twee jaar geleden al dat ze de juiste skills beheersen en het verhoogde belang van subtiele elektronica in hun titelloze langspeeldebuut is een goede zet. Aan hen om te bewijzen dat post-rock nog niet dood is!

http://www.thiswilldestroyyou.com/
http://www.myspace.com/thiswilldestroyyou