 “Ik sluit niet uit dat mijn muziek ooit als die van Sunn O))) zal klinken.”
Het is in de catacomben van de Brusselse Botanique dat we Emma Louise Niblett ontmoeten. De in Amerika wonende Britse is niet echt wat je zou noemen een praterstype. Niblett zegt het eerder met muziek, wat we haar niet kunnen kwalijk nemen. Als dan nog eens blijkt dat ze moe is, konden we ons al aan het ergste verwachten. Na afloop van het interview toont ze ons haar sketchboek waarin ze met de pen gezichten tekent. Het zijn willekeurige, verzonnen gezichten die ze op papier zet wanneer ze tijdens het toeren niet weet wat te doen. Bescheiden als ze is, wimpelt ze onze complimenten af.
Hoe gaat het ermee?
Vermoeid. De tol van het toeren, weet je wel.
En zullen we daar deze avond iets van merken?
Ik hoop alleszins van niet (lacht).
Hoe is je Europese tournee verlopen tot nu toe?
Goed eigenlijk. Er komt behoorlijk wat volk naar mijn optredens kijken, dus daar ben ik zeker tevreden mee.
Mis je Europa niet?
Euhm... Ja, in feite mis ik Europa wel maar ik mis Engeland niet. Ik werd er op de duur alleen maar depressief. Daarom ben ik naar de Verenigde Staten verhuisd. Ik vond het in Engeland gewoon niet leuk meer.
En het is wel leuk in de Verenigde Staten?
Mja... Het kan daar leuk zijn.
Ik herinner me van een radio-interview dat je een jaar of vier geleden had dat je overwoog te verhuizen naar Gent. Overwoog je dat echt of zei je dat gewoon maar?
Nee hoor, ik heb daar echt over nagedacht. Ik wilde in Gent op een boot wonen. Ik kende iemand die dit deed en dat heeft me op ideeën gebracht. Ik heb het idee nog niet opgegeven en ik wil het op een zeker moment wel eens doen. Al weet ik nog niet of het in Gent zal zijn.
Optreden voor vier manNu we bezig zijn over Gent, ik heb je er al twee keer in een café zien optreden...
Dat kleine plaatsje met die platen aan de muur? (Het Krawietelke, kvv)
Precies. Deze avond speel je voor meer dan honderd man. In Gent was dat uiteraard wat minder. Wat is het kleinste publiek waarvoor je al gespeeld hebt?
Op onze laatste toer in de Verenigde Staten hebben we in North Carolina eens voor vier mensen gespeeld.
Waren ze wat enthousiast?
Niet echt, neen. Ik zou ook voor twee spelen hoor. Als ik gevraagd word te spelen, dan speel ik. Als er echt niemand zou zijn, zouden Christian (de drummer, kvv) en ik wellicht gewoon wat jammen of wat repeteren.
Terwijl zulke café-optredens vaak gratis zijn, betalen wij hier 130 euro om Neil Young te zien. Zou jij ooit zoveel geld op tafel leggen voor één optreden of geraak jij sowieso gratis binnen?
Gratis geraak ik zeker niet binnen. Ik zou echt graag Bob Dylan eens zien. Alleen weet ik niet wat het maximumbedrag zou zijn dat ik er voor zou geven. Ik zou datzelfde wel geven aan Neil Young. Die zitten ongeveer op hetzelfde niveau. Die hebben de status bereikt dat ze zulke bedragen kunnen vragen.
Kan je je een wereld voorstellen waarin mensen dat bedrag moeten betalen om jou te zien?
Neen. En ik zou dat ook niet willen. Ik vind het eigenlijk gek. Zelfs wat walgelijk. Ik heb de motivatie om zoveel te vragen nooit begrepen. Oké, mensen willen dat bedrag betalen maar wie wil dat nu echt?
 Groter dan Jezus
Op This Fool Can Die Now werk je samen met Will Oldham. Hoe verliep dat?
Goed. Kort wel. Er was geen tijd om eerst te repeteren bijvoorbeeld. Hij was op tournee.
Als ik de video van ‘Kiss’ bekijk, lijkt het alsof jullie zich daar goed geamuseerd hebben.
Ja! De opnames hebben twee dagen geduurd. We hadden niet veel tijd omdat ik naar Europa kwam en ik had het script geschreven, waarna we enkel nog iemand nodig hadden die het geheel kon filmen. Will heeft eigenlijk zijn deel afzonderlijk gefilmd, dus de persoon die in de video bij mij is, is eigenlijk iemand anders. Dus ja, ik heb mijn fans beetgenomen (lacht).
Op de frontcover van je laatste album heb je eigenschappen van Jezus en Superman op hetzelfde moment. Werden je voeten nat of heb je ons hier ook beetgenomen?
Mijn voeten waren nat. Het was een idee van de fotograaf, dat lopen op het water. Ikzelf wilde er die laserogen nog bij. Inderdaad, ik wilde nog groter zijn dan Jezus. (lacht)
Ambitieus. Welke ‘fool’ kan er nu sterven?
(korte stilte) Ikzelf. Het verwijst naar de toestand die verliefdheid heet.
Deze titel duidt een einde aan. Ik zag er eerder muzikaal een begin in...
Klopt wel. Je kan het beschouwen als het einde van een periode in mijn leven maar muzikaal gezien is dit album breder dan mijn vorige.
PJ Harvey vergelijkingen beuJe gebruik van pruiken is nog een overblijfsel van je kunststudies. Hoeveel heb je er zo?
Ik heb er een vijftal, alle andere. De bekende blonde, die ik in de video draag, is mijn favoriete pruik. Die heeft iets van Hitchcock en de jaren vijftig. Maar om op te treden draag ik bijna geen pruiken meer. Overdag, in het openbare leven wel nog.
Ben je het beu om altijd met Cat Power vergeleken te worden?
Toch wel. Al ben ik de vergelijking met PJ Harvey nog meer beu. Wellicht omdat ik Cat Power beter vind. Iemand heeft me ooit eens met Kate Bush vergeleken. Die mocht nog eens naar mijn muziek luisteren (lacht).
Je speelt morgen in Nederland op een festival met Aphex Twin, Mogwai en Sunn O))). Zijn dit bands waar je zelf naar luistert?
Ik hou echt wel van Sunn O))), dus die ga ik zeker bekijken.
Toevallig geen stijl waarmee je zelf eens wil uitpakken?
Wel, toevallig wel. Ik heb het nog nooit live gedaan maar ik hou echt wel van die drones en ik sluit niet uit dat ik in de richting van Sunn O))) zal evolueren.
Wat zit er in jouw iPod?
Heb ik niet. Ik heb wel iTunes. Een artiest die ik de laatste tijd echt veel draai is Craig Morgan. Die maakt mainstream country, weinig speciaals eigenlijk, maar om de een of andere reden luister ik er nu veel naar. De laatste tijd zit ik veel op MySpace, op zoek naar kleine bands. Monster Women uit Californië bijvoorbeeld, vind ik echt tof. Mij kan het weinig schelen dat die bands niet groot zijn. Groepen als Radiohead of The National, daar hou ik niet van.
Je houdt niet van Radiohead?
Ik zou nooit een plaat kopen. Maar er zijn enkele songs die ik gehoord heb, die echt goed zijn.
This Fool Can Die Now is uit bij Too Pure/V2.
Door Kristof Vande Velde 10/02/2008 - categorie : Interview - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
|
