Cat Power: Jukebox Digg* cd bespreking

Cat Power: Jukebox

Matador Records
V2, 2008

Voor Digg*ers van: blues(rock), soul, geslaagde covers

In 2000 pakte Chan Marshall uit met een coverplaat, ‘The Covers Record’, iets wat ze zich later zou beklagen. Geheel onterecht trouwens, want het schijfje bevatte indrukwekkende herinterpretaties of bewerkingen van songs als ‘Troubled Waters’, ‘Wild Is The Wind’ en ‘(I Can’t Get No) Satisfaction’. Acht jaar later brengt Marshall met ‘Jukebox’ een nieuwe collectie covers op de markt. Hoewel de Amerikaanse er andermaal in slaagt nummers als enkel de hare te laten klinken, klinkt ‘Jukebox’ heel wat anders dan ‘The Covers Record’. Sinds The Greatest, en dan vooral de tournee ervan, is Chan Marshall een nieuwe vrouw.

Van door alcohol en andere problemen verstoorde optredens naar tot in de puntjes georchestreerde shows, het verschil is groot. Chan is van de drank af en is aan een nieuw leven bezig. Zo is ze het gezicht van grote reclamecampagnes en probeert ze het nu ook als actrice, met als meest bekende voorbeeld haar rol in My Blueberry Nights van Wong Kar Wai. De grote Franz Kafka schreef enkel in periodes waarin hij zich niet goed voelde en legde de pen neer tijdens zijn betere levensmomenten. De iets minder grote Chan Marshall volgt dat voorbeeld gelukkig niet en is geëvolueerd van een onzekere indie rockster naar een bewuste soulvrouw.

Het grote probleem dat (oudere) Cat Power fans met ‘The Greatest’ hadden en met ‘Jukebox’ zullen hebben is het bijna verdwijnen van karakter in de songs. Waar Marshalls nummers vroeger aanvoelden alsof ze die moést zingen en je de emotie in haar nummers als luisteraar ook kon voelen, klinken haar jongste twee releases als gladde, weloverwogen en bijna marktgerichte platen. Komt daar nog eens bij dat haar aandeel erop achteruit is gegaan, want waar de (veelal schaarse) begeleiding vroeger volledig functioneel was, heeft zeker ‘The Greatest’ maar ook ‘Jukebox’ het belang van instrumenten gevoelig de hoogte in gejaagd.

Wil dit zeggen dat haar twee laatste platen minder zijn? Helemaal niet. ‘Jukebox’ telt (op een paar na) het ene geslaagde nummer na het andere, op zich niet echt een prestatie gezien het behalve ‘Song to Bobby’ covers zijn en begeleidingsband Dirty Delta Blues (met onder meer Jim White op drums) van elke wanprestatie wellicht nog iets fantastisch kan maken. Opvallend is dat de enige niet-cover een van de sterkste songs op ‘Jukebox’ is. ‘Song to Bobby’, in alle openhartigheid min of meer een huwelijksaanzoek aan Chans idool Bob Dylan. Het leuke is dat door de zangstijl en het ritme dit als een nummer van hemzelf aanvoelt.

Net als op ‘The Covers Record’ neemt Chan nu ook een van haar eigen nummers onder handen. ‘Metal Heart’ kenden we al van ‘Moon Pix’ en het moet gezegd, wat Chan hiermee heeft gedaan, klinkt fantastisch. De song mag dan wat aan subtiliteit hebben ingeboet, de nieuwe begeleiding en aanpak is groots: een trage opbouw met piano, een zeer geslaagde introductie van gitaar en drums, en een geleidelijke overgang van kalmte en beheersing naar uitbundigheid. Heer-lijk.

In de volledige hervorming van songs is Chan minder ver gegaan dan op ‘The Covers Record’ maar toch zijn een aantal adaptaties ook hier echt de moeite. Van de countrysong ‘Ramblin’ Man’ van Hank Williams maakte Cat Power het erg geslaagde ‘Rambin’ (Wo)man’, waarin het origineel nog moeilijk te herkennen valt. Bekender is wellicht ‘New York’, vooral door de versie van Frank Sinatra. Marshall heeft de oude hit van het nodige stof ontdaan met een verrassend fris resultaat tot gevolg. Iets gelijkaardigs deed ze met ‘Don’t Explain’, dat nu werkelijk op ‘Jukebox’ staat te blinken, met piano in de hoofdrol. Licht dreigende melodieën zorgen voor een zeker waas van mysterie.

Niet alles is even sprankelend in deze jukebox. ‘Lost Someone’ heeft wel iets liefs maar niet veel meer dan dat, ‘Aretha, Sing One For Me’ moet het vooral van de instrumenten hebben en ‘A Woman Left Lonely’ is net niet om bij in slaap te vallen. Dat is de extra cd van vijf songs die je in het digipack vindt gelukkig niet, al is die vooral de moeite voor het Spaanstalige (!) ‘Angelitos Negros’. Ook ‘Naked If I Want To’ – een cover van haar eigen cover – en ‘Breathless’ van Nick Cave zijn niet veel meer dan de voorbeelden in het Dirty Delta Blues-jasje gestopt.

Het is eerder een persoonlijke teleurstelling dat we Cat Power wellicht nooit meer haar fantastische indierock zullen zien maken. Chan heeft immers al laten blijken haar vroegere werk wat beu te zijn. Het is een kenmerk van vele groten dat ze zich in hun carrière aan verschillende genres wagen. En het is niet dat de Amerikaanse ooit de status van een Neil Young of Bob Dylan kan bereiken, maar wat ze hier doet als bluesrocklady doet ze met verve. Janis Joplin, you have a daughter.

www.matadorrecords.com/cat_power
www.myspace.com/catpower