Burial: Untrue Digg* cd bespreking

Burial: Untrue

Hyperdub, 2007

Voor Digg*ers van: donkere electronica, melancholische soundscapes, subbassen.

De setting: een donkere, brede straat, volgebouwd met onheilspellende, op het eerste gezicht verlaten appartementsgebouwen. Een straatlicht knippert terwijl in de verte een lege nachtbus voorbijrijdt. Er klinkt gefluister in een donkere steeg, en af en toe brengt de wind flarden muziek met zich mee. Dat zijn de eerste impressies die wij kregen toen wij een jaar geleden het titelloze debuut van de anonieme dubstepproducer Burial voor het eerst beluisterden. Wij waren meteen verkocht. Nog nooit was een electronicaplaat er zo in geslaagd het beklemmende gevoel van de minder voorspoedige delen van de grootstad weer te geven. Wij keken dan ook reikhalzend uit naar de opvolger, en die stelt hoegenaamd niet teleur.

Het eerste wat opvalt als je ‘Untrue’ beluistert, is dat Burial op deze plaat meer experimenteert met vocalen. Die waren bijna niet aanwezig op zijn debuut. Enkel op de opener ‘Distant Lights’ en op ‘Spaceape’ was er sprake van echte stemmen. Aangezien wij ‘Distant Lights’ zonder meer de beste track van de plaat vinden, waren wij bijzonder in onze nopjes toen we hoorden dat Burial ervoor gekozen heeft om op dat ingeslagen pad verder te gaan. Dat betekent dat ‘Untrue’ vol staat met gedempte, springerige beats, verknipte, praktisch onverstaanbare vocalen en diepe, doordringende subbassen.

Het mooiste voorbeeld daarvan is opener ‘Archangel’, met stip onze favoriete track op de plaat. Op zich is het een behoorlijk eenvoudig nummer: een 2-stepbeat “met een hoek af” vormt de ruggegraat, terwijl een sample van een r&b- of soulzanger zo door de mangel gehaald wordt, dat je slechts af en toe een woord kunt verstaan. Het mag duidelijk zijn dat voor Burial de stem meer als instrument gebruikt wordt dan als medium om boodschappen over te brengen. Die stem wordt echter verder nog ondersteund door de daverende bassen die zo typisch zijn voor bijna alle Britse electronische muziek, en trance-achtige soundscapes. Op een of andere onnavolgbare manier zorgt Burial ervoor dat al deze ingrediënten van ‘Archangel’ zowaar een ontroerende track maken, waar wij het keer op keer koud van krijgen.

Het gros van de andere tracks op is opgebouwd volgens hetzelfde principe. ‘Ghost Hardware’, ‘Etched Headplate’ of ‘Untrue’, het zijn allemaal prachtige, melancholische werkstukjes die wonderwel bij elkaar passen. Deze nummers worden af en toe afgewisseld door pure ambienttracks, in navolging van ‘Night Bus’ op het debuut. ‘In McDonalds’ en ‘UK’ zijn Biosphere met echo’s van een soulzangeres, terwijl ‘Dog Shelter’ knipoogt naar de strijkertjes van Moby’s ‘Go’, maar dan zonder de beats. De eenheid van deze plaat wordt daar enkel maar mee versterkt. Er is echter ook wel één klein minpuntje. De beats op de laatste track, ‘Raver’, zijn nét iets te hard en te eenvoudig om die donkere sfeer tot het einde van de plaat vast te houden. We vergeven het Burial echter graag, want ‘Raver’ is zeker geen slecht nummer, en een fantastische plaat blijft nu eenmaal fantastisch, ook als het laatste nummer er niet helemaal op zijn plaats staat.

In tegenstelling tot andere dubstepproducers als Skream, Plastician of Digital Mystics, is Burials materiaal duidelijk niet gemaakt voor de dansvloer. Burial wil, in de lijn van Kode9 en Various, de luisteraar een bepaald gevoel meegeven; een gevoel van melancholie, en bij momenten zelfs onbehagen. Mensen die hun beats graag hard en rechtlijnig hebben, zijn hier dus aan het verkeerde adres. Deze plaat klinkt alsof je buiten aan een groezelig Londens kraakpand staat te luisteren naar de muziek die binnen gespeeld wordt: enkel flarden van vocalen komen door, samen met de luide subbassen en hi-hats, terwijl de rest vrij gedempt klinkt. Daar moet je wat aan wennen, maar wie zich daarover kan zetten, heeft aan ‘Untrue’ een perfecte plaat om thuis te beluisteren ná het dansen.