Monsoon: The King Of Eyes, Tits And Teeth Digg* cd bespreking

Monsoon: The King Of Eyes, Tits And Teeth

LC Music, 2007

Voor Digg*ers van: begeesterde frontvrouwen, popsongs met een hoek af.

Sta me toe ook de recensie van de vierde Monsoon-plaat in te zetten met een uitdrukking van spijt omdat één van de beste bands die België rijk is nog steeds walgelijk ondergewaardeerd wordt. Akkoord, de groep kan zich troosten met lovende reviews, een sterke live-reputatie in het clubcircuit en de appreciatie van een beperkte maar hondstrouwe schare volgelingen. En toch weer die frustratie wanneer onlangs nog een of andere onverlaat mij tijdens een lofzang op Monsoon ervan verdacht fan te zijn van die Duitse androgyne schreeuwlelijk die om de een of andere bizarre reden Vorst Nationaal gevuld kreeg.

Even genoeg verzuring voor vandaag, plaats maken voor nieuwsgierigheid! Na de debuutplaat waarvoor superlatieven nog steeds tekort schieten en een rechtlijniger doch nog steeds verrukkelijke opvolger baarde Monsoon twee jaar geleden met The Weird Zoo een minder indrukwekkend derde album dat vooral aan een gebrek aan verrassingen leed. De taak van ‘The King Of Eyes, Tits And Teeth’ om dit goed te maken dus!

De opener ‘Big Dog’ maakt daar direct werk van: een catchy, in vitriool gemarineerde poptrack waarover Delphine Gardin met het nodige gesis nog eens duidelijk maakt dat ze geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken (“There’s bad blood under my skin, a river carrying poison and sin”). Minder snedig maar even amusant klinkt ‘Hit And Run’, in weze niets meer dan een van meer ruggegraat voorziene update van de singletjes waarmee Angelico en Eden enkele jaren geleden Studio Brussel onveilig maakten. Weinig memorabel, maar met invloeden van The Bangles en Blondie wél de grootste kanshebber om alsnog een radiohit te scoren.

Onze adem stokt even wanneer dit album na nog geen tien minuten de dieperik induikt met ‘A Good Life’, een oppervlakkige feel good-song die als een B-kantje van Bolchi klinkt. Daaraan wordt dan nog eens ‘Time’ gelast, het eerste rustpunt geschreven in een toonaard die te hoog ligt om Gardin door te laten dartelen. Een mens zou er zijn hoofd van tegen de luidsprekers beuken: hoe is het mogelijk om met een zangeres met dergelijk vocaal bereik in de gelederen toch een track op te nemen waarop ze geforceerd overkomt?

Edoch, grey skies ARE gonna clear up, want net wanneer we beginnen vrezen dat we een nieuwe favoriete binnenlandse groep zullen moeten zoeken, kondigt ‘The King Of Eyes, Tits And Teeth’ betere tijden aan. Eerst nog voorzichtig met de klassieke Pretenders-style ballade ‘Kissing The Midnight Hour’, maar nadien staat het hek open voor een eclectisch en ijzersterk tweede luik. Een hereniging met de chaotische Monsoon voltrekt zich op het razendsnelle en van een verrukkelijk ranzig kantje voorziene ‘Decadent Dandy’. ‘Psychedelic Madhouse’ biedt dan weer strakkere, onderkoelde rock die doorbroken wordt door een sprookjesachtige pauze waarop Kate Bush trots zou zijn. Een meer gepolijst geluid horen we op het lekkere ‘Gold’, dat met een steeds vettere knipoog voortkabbelt tot het bijna klaar is om mee te dingen naar een plaatsje op het Eurovisiesongfestival. Anderssoortig kitscherig entertainment is ‘Comic Strip Bubbles’, een fijne pseudo-tango die Gardin in dialoog laat treden met Zophophops Sacha Toorop (denk Stef Kamil Carlens na anderhalf pakje rode Marlboro’s en vijf glazen scotch on the rocks).

Hét hoogtepunt volgt echter nog met ‘Stories Of Love’, een prachtige downtempo gitaarsong die een blik achter het schijnbaar sterke masker toont en de getormenteerde ziel blootlegt (“Tell him that I’m happy and I don’t need him anymore and make him believe it’s true”). Het uitgekiende arrangement dat openbloeit via een strijkerssectie zorgt al voor een schitterend porseleinen geraamte, maar toch is het vooral die stem die de krop de keel injaagt: nog nooit tevoren hoorden we in de teksten Delphine’s hart zo gemeend bloeden.

Eén ding is duidelijk: het carnavaleske experiment dat Monsoons debuut destijds inkleurde is voorgoed naar de marge verdrongen. In tegenstelling tot wat ‘The Weird Zoo’ en het begin van deze opvolger ons deden geloven, betekent dit echter niet dat de groep voorgoed minder intrigerend uit de hoek zal komen. Na een kort dipje kan ‘The King Of Eyes, Tits And Teeth’ alsnog uitgroeien tot een heerlijk obscure popplaat met ballen en Monsoon redden van de banalisering.

Official site

Op 22 november 2007 stelt Monsoon deze plaat live voor in Botanique.