Voor Digg*-ers van: Canadees schoon volk, indiepop.
Mochten wij (een vertaling van, weliswaar) de titel van de nieuwe Stars meegeven met jonge gastjes van de plaatselijke basisschool met als opdracht er een woordspin rond te maken, dan zou dit een al te boeiende opdracht zijn. Mogelijk duivelsgebroed zou vieze tekeningen maken die zelfs de juf doen blozen, belezen zielen zouden al haastig epische tafereeltjes verzinnen over de liefde die ondanks alles lijkt te overleven. Onrechtstreeks zouden zij het zijn die misschien raden hoe hun (groot)ouders werden verwekt in de periode na ’40-‘45. En het mogelijk duivelsgebroed, duidelijk te vroeg rijp, zou dat relaas met ezeloortjes op mogen aanhoren.
Inspiratie halen uit kleuterhersenen hoeft anno 2007 niet. Met dagelijkse berichten uit Irak of over zinloos geweld die ongetwijfeld ook in thuisbasis Canada voldoende aan bod komen, kunnen de leden van Stars zich toch in beperkte mate inleven in het slaapkamergebeuren na oorlogstijd. In de intro van ‘In Our bedroom After The War’ wordt hieromtrent al raak gesampled: “Will we wake in the morning and know what it was for/Up in our bedrooms after the war?” Dat hun pacifistische neigingen niet onder stoelen en banken worden gestoken, merkten we al op voorganger ‘Set Yourself On Fire’. Deze keer wordt er vanuit een breder perspectief een licht geworpen op de dagelijkse strijd – van een soldaat in Bagdad dan wel een huisvrouw aan het fornuis – en mogelijke gevolgen voor de vlinders in de buik.
Klein bier is de diepgang van pakweg de nieuwe Rihanna vergeleken met dit album. Toch is op deze plaat geen beladen sfeer aanwezig. Er zijn immers genoeg nummers die zorgen voor gevoelens van lichte gelukzaligheid. Vooral dan door hartverwarmende duetten van Torquil Campbell en Amy Millan, zoals in het alom gekende ‘Your Ex-lover is Dead’, het nummer waarmee ze ooit meer harten wonnen dan braken. Opener ‘The Night Starts Here’ toont aan dat het nog steeds knettert tussen Campbell en Millan. Ook de dialoog in ‘Personal’ is in al zijn simpliciteit – het verhaal van een mislukte afspraak na een liefdesadvertentie – meteen een van de mooiste nummers op de plaat.
Na het succes van haar soloplaat ‘Honey From The Tombs’ kan haast niet naast het potentieel van Amy Millan gekeken worden. Het half gezongen ‘Window Bird’ en het aanstekelijke ‘Bitches in Tokyo’ bewijzen dat Millan uitstekend in de pap brokt. Campbells solomoment op de plaat is er dan weer eentje om niet over naar huis te zingen. ‘Barricades’ gaat over een verafgoding tussen hooligans en doet iets teveel zeem langs onze voeten stromen. Goeie poging, maar voorlopig blijft ‘We’ll Let You Know’ van Morrissey toch met stip op één staan in ons lijstje van favoriete voetbalnummers (daar is het clublied van Anderlecht uiteraard niet bijgerekend).
Een troef die ‘In Our Bedroom After The Wa’r ook nog bezit, is de diversiteit aan stijlen. Er werd werkelijk uit alle hoeken van het muziekuniversum gegrepen. ‘Take Me To The Riot’ is als loeiharde postpunk die de neiging om mee te zingen alleen maar kwadrateert. ‘The Ghost of Genova Heights’ gaat over de onrustige ziel van een soldaat en laat de disco fever toeslaan. De bombastische finale van de titeltrack lijkt dan weer dat minieme zonnestraaltje dat grijze wolken doordringt met optimisme. Wij krijgen er bijna acute levenslust van.
Het staat als een paal boven water dat Stars met dit album een breder publiek rond zich zal vergaren. Wie van goede wil is, zal genieten van de slaapkamerverhalen die Stars te vertellen heeft. Nu maar hopen dat ze zich vlug op Europese wegen begeven. Dan beginnen wij alvast rupsen te eten. MySpace
Share on Facebook
