Voor Digg*ers van: pseudo-intellectuele popmuziek, relatieve traagheid.
Carl Newman is een van die popmuzikanten die zich niet meer hoeven te bewijzen. Al sinds de eerste helft van de jaren negentig maakt deze snoodaard uit Vancouver erg genietbare indiepop, eerst onder het mom van een coverbandje, daarna met de formatie Zumpano. Later kwam hij samen met jonge honden als Neko Case en Dan Bejar, wat zich liet vertalen in een intrigerend project compleet met een overweldigende debuutplaat, 'Mass Romantic'. The New Pornographers waren geboren, en ze zouden blijven bestaan, zoveel werd al snel duidelijk. 'Mass Romantic' werd gevolgd door het al even opwindende 'Electric Version' (2003), een album met briljante popjuweeltjes ('The Laws Have Changed', 'Miss Teen Wordpower') die tot op vandaag blijven verbazen. Ondertussen kregen de grote solisten uit de band te af te rekenen met een groeiende populariteit, wat de blijvende samenwerking bemoeilijkte. Carl Newman is al die tijd de grote constante gebleven, en hij blijft nog steeds een indrukwekkend componist en tekstschrijver.
De fans stonden al een klein jaartje te trappelen van ongeduld om de nieuwe plaat der Pornografen te inhaleren, te betasten en uiteindelijk ook te beluisteren. Na alweer een groots vertoon op 'Twin Cinema' (2005) waren de verwachtingen hoog gespannen, want The New Pornographers waren er goed in geslaagd hun klank te wijzigen zonder de briljante essentie van hun muziek aan flarden te scheuren. Newman liet enkele malen weten dat hij met 'Challengers' een ietwat epische kant van de popmuziek wou verkennen, iets wat op dat moment geen slecht idee leek te zijn. Helaas moeten we constateren dat Carl en de zijnen deze keer het doel aardig gemist hebben. 'Challengers' is een erg frustrerend misbaksel geworden, een plaat waar afwisselend plaats wordt gemaakt voor talent en krampachtige pogingen tot het maken van leuke songs.
Nochtans opent het album aardig met 'My Rights vs. Yours', een combinatie van Newmans esoterische lyriek en een ingehouden doch opwindend deuntje, met het spastische gedreun van Kurt Dahle dat sinds 'Twin Cinema' zijn eigen leven is gaan leiden (iets wat de totaalervaring zeker ten goede komt). 'All the Old Showstoppers' is dan weer een duidelijke flater, maar zoals de fans wel zullen weten, maakt Newman gemiddeld één misser per plaat (zie ook: 'The Fake Headlines', 'Loose Translation', 'Stacked Crooked'). Helaas blijft het niet bij een enkele, jammerlijke lapsus; titeltrack 'Challengers' bevestigt een zorgwekkend patroon in Newmans muziek, namelijk het knevelen van Neko Case en haar vernietigende stem. Barslecht kun je de resultaten bezwaarlijk noemen, maar de echte dooddoeners moeten helaas nog komen. Ook Dan Bejar is niet in vorm op deze plaat. Daar waar de man op vorige platen altijd de geniale tempowissel kon doorvoeren met zijn apathische poëzie en drijvende ritmes, ontdekken we hier een Bejar die geketend lijkt aan vergeelde afdrukken van eigen partituren, gecombineerd met een te zwaarwichtige structuur. Vooral 'Entering White Cecelia' lijkt een mislukt afkooksel van nummers die hij voor 'Rubies' schreef. Het is een schokkende ondervinding, vooral na Bejars briljante werk bij Swan Lake.
'All the Things That Go to Make Heaven and Earth' brengt even zielsvreugd na helse pijnscheuten. Dit nummer bezit aangrijpend veel raakpunten met 'It's Only Divine Right', een hoogtepunt uit de geschiedenis van The New Pornographers. Helaas moeten we daarna weer de echte wereld in, een wereld vol falend sentiment en gebrekkige inspiratie. 'Adventures in Solitude' is van een dermate laag niveau dat we amper woorden kunnen bedenken ter omschrijving. Het is ook symptomatisch voor de 'ballads' die op deze plaat staan ('Unguided', 'Go Places'): ze bezitten erg weinig inhoud en muzikale intrige, en proberen zichzelf dan te redden door het introduceren van een sympathieke vocale harmonie.
Natuurlijk zal het gejammer niets uithalen; 'Challengers' is een feit - een stuk venijnig onkruid met diepe wortels dat zich naast enkele meesterwerken gaat manifesteren. Het zal ongetwijfeld ook de meningen verdelen, dat kunnen we nu reeds voorspellen; met een beetje geluk ontstaat er een heuse kloof tussen fans en critici. Maar laten we het toch eens zijn over het volgende: voor het eerst in hun geschiedenis kunnen The New Pornographers het werk van hun individuele leden niet overtreffen; zowel Neko Case als Dan Bejar (als Destroyer) hebben vorig jaar beter werk neergezet, terwijl Newman als frontman van het talentvolle collectief in een creatief dal lijkt te zitten. Wij grijpen alvast vol nostalgie en enige melancholie terug naar 'the old showstoppers' uit de discografie.
Share on Facebook
