Spoon: Ga Ga Ga Ga Ga Digg* cd bespreking

Spoon: Ga Ga Ga Ga Ga

Anti, 2007
PIAS

Voor Digg*ers van: punky indierock.

Het moet van de vluchtscène voor een zinderende t-rex uit 'Jurassic Park' geleden zijn dat iemand het woord 'Ga' zoveel keer in successie heeft gebruikt als Spoon vandaag. Waar Queen het hield op 'Radio Ga Ga', lapt Spoon er nog drie bij. Vijf 'Ga's' voor een zesde langspeelplaat. Was eentje meer nu echt geen betere optie?

Spoon bestaat al dertien jaar uit zanger/gitarist Britt Daniel en drummer Jim Eno, steeds aangevuld met wisselende muzikanten rondom hen. Het was vooral in 2001, met 'Girls Can Tell', dat de Texanen de weg naar het grote publiek, onze goedkeuring en dat van duizenden anderen verdienden. In 2005 werkte Spoon verder aan de uitbreiding van de fanbase met het wat donkere Gimme Fiction. Terwijl beide oprichters destijds de grote uitvoerende krachten waren, hebben de heren er voor 'Ga Ga Ga Ga Ga' opnieuw een resem vrienden bijgehaald. Daniel schreef deze nummers al tijdens de productie van 'Gimme Fiction', maar het heeft een tijdje geduurd vooraleer hij er het juiste geluid kon bijpassen. Dat geluid is het meest rijke dat Spoon tot vandaag heeft geproduceerd, met koperblazers, flamencogitaren en koto's als kleurrijke smaakmakers. Yummie!

De typische combinatie van indierock en punk die de huisstijl van Spoon geworden is, duikt al snel op in openingsnummer 'Don't Make Me A Target'. Het makkelijke, ontspannen eerste deel vindt opvolging in een snellere, muzikaal interessantere en hoofdzakelijk instrumentale tweede helft. Volgens de wetten van de kunst komt het eerdere thema, met het steeds terugkerende “don't make me a target” achteraan de rit nog eens terug. Helemaal andere koek is het voor Spoons doen experimentele 'The Ghost Of You Lingers'. Dit knappe buitenbeentje heette oorspronkelijke 'Ga Ga Ga Ga Ga' – en hier zijn we met de titelverklaring – door de staccato pianobegeleiding die het nummer meekreeg. Deze snelle, eenzijdige, maar nooit storende pianoslagen vormen samen met de hoger gezongen en vaak dubbele zanglijnen bijna 100 procent van dit ietwat bevreemdend nummer waarbij het gemis aan een logisch hoogtepunt nergens doorweegt. We zijn aan het derde nummer beland en dat is alweer helemaal anders. In 'You Got Yr Cherry Bomb' zijn soulinvloeden het meest opvallende element. Wat die kersenbom precies inhoudt, is niet geheel duidelijk maar vast staat dat ze moet gedoofd worden.

“It's just my Japanese cigarette case / Bring a mirror to my face / Let all my memories be gone”. Meer woorden maakt 'My Little Japanese Cigarette Case' er niet aan vuil. De strofen bouwen heerlijk op naar de catchy refreinen, die het nummer een duidelijk radiopotentieel bezorgen. Een bonte verzameling koperblazers vinden we in single 'The Underdog'. Gecombineerd met de juist aangebrachte klappende handen krijgen we hier een vrolijke Spoon met hun meest frisse, zomerse geluid. Een leuk nummer, zeer zeker, maar de klassieker die sommigen hierin zien, lijkt het ons nu toch ook niet. Het funky 'Finer Feelings' heeft zijn titel niet gestolen, want het is een van de (vele) fijnere momenten op 'Ga Ga Ga Ga Ga'. Vooral de breed uitgewerkte refreinen zijn top, dit in het nadeel van de ietwat kleurloze strofen.

Alles bij elkaar geteld duurt 'Ga Ga Ga Ga Ga' met zijn tien nummers slechts iets langer dan een halfuur, wat erop wijst dat Spoon eens te meer met enkel het broodnodige indruk kan maken. Hun zesde langspeler bestaat uit popsongs van de intelligentere soort die even de tijd vergen om in volle ornaat over te komen. Inderdaad, Spoon heeft fantastisch werk geleverd en staat ongetwijfeld binnen enkele maanden in vele eindejaarslijstjes. Let op onze woorden!

http://www.spoontheband.com
http://www.myspace.com/spoon