Voor Digg*ers van: leuke liedjes, West-Vlaams muzikaal ondernemerschap.
Je moet dezer dagen op Mars of in een of andere donkere Afghaanse grot wonen om Flip Kowliers terugkeer in de Vlaamse muziekwereld nog niet opgemerkt te hebben. De Izegemnaar staat naar aanleiding van zijn nieuwste worp op de cover van zowat elk boekske in de plaatselijke krantenwinkels en ook podia van allerlei festivals klein en groot mogen hem verwelkomen. Drie jaar is het ondertussen al geleden dat Kowlier zijn vorige album op de wereld losliet. Maar zeggen dat hij in die drie jaar heeft stilgezeten, is een zwaar understatement. Van ’t Hof van Commerce kregen we in 2005 ‘Ezoa en Niet Anders’ voorgeschoteld, met Gabriel Rios en Michael Franti (van Spearhead) herknutselde hij ten voordele van ‘Live is Music’ ‘What’s this’ uit Tim Burtons ‘The Nightmare Before Christmas’ en nog niet eens zo heel lang geleden werd ‘De Grotste Lul van ’t Stad’ (met onder meer Tim Vanhamel) als single uit de soundtrack van Ex Drummer gelicht. Met zo’n drukke agenda moet je de overgang van 2 naar 3 wel vergeten en zo komt het dat Flip Kowlier niet met ‘30’ naar buiten komt maar wel met ‘De Man van 31’. Naar eigen zeggen een stand van zaken en zijn beste tot nu toe.
‘De Man van 31’ begint nochtans matig met ‘Eindelijk’, een nummer dat nog wat naar zichzelf op zoek is en ook tekstueel een beetje rond de pot draait. De echte start krijgen we bij ‘Donderdagnacht’, dat als single aan deze plaat mocht vooruitgaan. Een redelijk typische Kowlier-song. Vrolijk, niet te moeilijk en zelfs voor niet-Westvlamingen eentje die in het hoofd blijft hangen. Een instant meezinger, ware het niet dat het refreintje redelijk onverstaanbaar is, een bedenking die trouwens bij een groot deel van de songs gemaakt kan worden. Niet dat we daar een probleem mee hebben (wij van Digg* spreken alle talen) maar van alle West-Vlaamse artiesten was Kowlier toch altijd de best verstaanbare voor anderssprekenden.
Gebleven uit de vorige Kowlier-albums zijn de verschillende genres die netjes met elkaar vermengd worden zonder in chaos te vervallen. Lekkere u-tempo nummers (‘Donderdagnacht’, El Mundo Kapotio’), met en/of afgewisseld door een vleugje country (‘Meiske’), zeemzoete liefdesliedjes (‘Caravan’, ‘De Man van 31’) en het aangenamere singer/songwriterswerk. Ook de liefde blijft prominent aanwezig op ‘De Man Van 31’, hoewel die deze keer duidelijk beïnvloed werd door Kowliers huwelijk van vorige zomer. Met de jaren begint bij de West-Vlaamse bard de huiselijkheid langzaamaan binnen te sijpelen, maar tegen de meeste verwachtingen in zorgt dit voor de betere liefdesliedjes. In ‘Caravan’ bekent Kowlier liever thuis bij het vrouwtje te zitten dan op wilde feestjes met drugs en toebehoren, in ‘Onder nen Buom’ gaat Kowlier resoluut voor de “picknick onder nen buom”. En in ‘Niemand’ geeft hij zelfs grif toe dat het Vlaamse levenslied niet meer veraf is.
Flip Kowlier mag dan ondertussen wel een getrouwde man op tram 3, de serieuze toon overheerst zeker niet het hele album. ‘Meiske’ bijvoorbeeld gaat over dat ene meisje op café dat je toch altijd wel eens een avond van haar lief wil afhelpen en ‘Elikopter’ gaat eigenlijk gewoon over een snowboardvakantie. In ‘Ilse zegt’ durft Kowlier het zelfs even aan de wereldverbeteraars te relativeren en een echt onaangename sfeer straalt ‘El Mundio Kapotio’, dat nochtans gaat over de wereld die kapot is, nu ook weer niet uit.
‘De Man Van 31’ is uiteindelijk geen slecht album geworden, maar met de hete adem van de Gèsmannen en anderen in de nek springt deze plaat er in de rekken van het Nederlandstalige lied zeker niet uit. Ook de titel van ‘beste Kowlier-plaat tot nu toe’ lijkt ons niet volledig terecht, daarvoor ontbreekt het toch wat aan uitschieters (en zelfs een dieptepuntje met ‘Elikopter’). Maar voor wie houdt van eenvoudige, degelijke liedjes met een ziel is ‘De Man van 31’ zeker eentje voor in de collectie.
Share on Facebook
