Air Traffic: Fractured Life Digg* cd bespreking

Air Traffic: Fractured Life

EMI, 2007

Voor Digg*ers van: een decennium recente muziekgeschiedenis, hypes in wording.

Wat is de toverformule voor instant succes? Hoe kunnen we voorkomen dat de hitgevoeligheid van ons muzikaal product de kwaliteit ondermijnt? En hoe garanderen we vervolgens dat we met geen eendagsvlieg te maken hebben? Vragen waar wij als kritische muziekliefhebber volledig koud bij blijven maar waar menig CEO van een grote platenmaatschappij soms badend in het zweet van wakker wordt, nadat hij/zij de meest recente kwartaalcijfers van zijn/haar onderneming onder ogen kreeg. Even dachten we dat ze dan toch de ideale verhoudingen hadden gevonden toen we het debuut van het Engelse Air Traffic te horen kregen. 'Fractured Life' klonk gewoon alsof we deze plaat al jaren in onze discotheek hadden staan maar gewoon vergaten waren er naar te luisteren.
Maar we hebben hier wel degelijk te maken met een debuut van een band uit Bournemouth, die blijkbaar zijn recente klassiekers kent, waardoor ‘Fractured Life’ een waar feest der herkenning wordt. Het resultaat is een album uitstekend dienst kan doen als geïmproviseerde muziekquiz op uw volgende barbecuefestijn.

Bij het openingsnummer en debuutsingle zal de echte muziekkenner wellicht de gelijkenis met Ben Folds Five opvallen en als u niet volledig de mist wil in gaan, gaat u hier best mee akkoord. Beter nog is er eventueel nog een schepje bovenop doen en de omschrijving van het Engelse muziektijdschrift NME gebruiken door te stellen dat het net klinkt alsof Supergrass iets van Little Richard covert. Ik kan u verzekeren dat deze opmerking uw muzikale IQ zeker geen kwaad zal doen.
Ook de huidige single ‘Charlotte’ kan je met een gerust geweten als een degelijke en energieke gitaarpopsong omschrijven, een song die een rechtvaardiger wereld een zomerhit zou kunnen worden.
Stonden de twee eerste songs op de plaat nog volledig in het teken van de gitaar, dan is die hoofdrol in de volgende nummers vooral weggelegd voor de piano. 'Shooting Star' zal daardoor vooral herinneringen oproepen aan Keane en Coldplay, met dat verschil dat Air Traffic niet klef genoeg gaat klinken om zich een tweederangs-Keane te noemen. Deze song en tevens nieuwe single laat horen dat ze bij Air Traffic weten wat de juiste verhoudingen zijn om een perfecte popsong in elkaar te boksen, zowaar een hoogtepunt op 'Fractured Life'! En luister zeker eens naar het muzikale staartje van deze song: een vondst waar Chris Martin terecht jaloers op mag zijn.

Maar snel terug naar onze quiz: 'No More Running Away' zal al gauw Radioheads 'There There' in herinnering brengen, een vergelijking die op het eind van de song echter volledig vervaagt, maar het stevige coda dat we daarvoor in de plaats krijgen, doet ons concluderen: een tweede hoogtepunt zowaar!
'Empty Space' is de ballad op de plaat en dan eentje die sommigen zal doen denken aan de Muse van 'Unintended'. Niet slecht maar verre van een wereldsong. 'Time Goes By' steekt aarzelend en rustig van wal en even menen we er het rifje Red Hot Chili Peppers’ 'Under the Bridge' in te horen. De Muse-referentie levert u alvast één punt op.

In 'I Like That' zijn de gitaren terug van de partij en zal een ondertussen aangeschoten barbecue-gast wellicht indruk willen maken door de gelijkenis met The Fratellis op te merken, iets wat zeker met betrekking tot het refrein niet onterecht is. Zelf zouden we in de strofes meer denken aan Radiohead ten tijde van 'Pablo Honey', niet meteen de beste Radiohead-plaat maar wel het begin van een grote groep. En langzaam voelen we die conclusie hier ook opdoemen.
Nog even verder quizzen: 'Never Even Told Me Her Name' is een popsong die in de catalogus van Billy Joel bij zijn beste werk zou mogen gerekend worden. 'Get In Line' rekent definitief af met de idee dat Air Traffic een commercieel popbandje is door er nog eens een goede lap op te geven, de energie van Blurs 'Song 2' indachtig!

Het debuut van Air Traffic zou je op het eerste gehoor een leuk plaatje zonder meer kunnen noemen, maar uiteindelijk moeten we toch concluderen dat er hier meer aan de hand is. Deze band schudt songs uit haar mouwen die op het eerste gehoor schatplichtig zijn aan de beste bands van de laatste jaren, evenwel zonder als een coverbandje te gaan klinken. Bijna elke song op 'Fractured Life' draagt zonder meer de stempel 'uitstekend' en het zal ons benieuwen wat we nog van deze Britten te horen zullen krijgen. Misschien ligt er zelfs een grote toekomst voor hen in het verschiet, een waar Keane eerder in hun voorprogramma zal staan dan omgekeerd. Iets wat volledig verdiend zou zijn!