Nile: Ithyphallic Digg* cd bespreking

Nile: Ithyphallic

Nuclear Blast, 2007

Voor Digg*ers: van egyptologie, snoeiharde death metal.

Laat de visioenen van gigantische giftige cobra’s, majestueus oprijzend uit het losse woestijnzand tot ons komen, want de nieuwe Nile is gearriveerd. En net als het hoort bij een band die zijn oude label (Relapse) voor een nieuw (Nuclear Blast) heeft ingeruild, zijn er ook, weliswaar kleine, verschillen waar te nemen op de nieuwste spruit van Karl Sanders & co.

Laat ons beginnen met het goede nieuws. Vanaf de eerste seconde kunt u horen dat dit weer zo’n moddervette plaat wordt waar Nile een patent op lijkt te hebben. Alhoewel de quasi-koninklijke intro wat gelijkenis vertoont met die van ‘Ramses, Bringer of War’ is het een mooi begin dat gelukkig niet te lang uitgesponnen wordt eer er met het echte werk begonnen wordt. En dat bestaat naar goeie traditie uit ijzersterke deathmetal. Jazeker, tijdens de acht minuten durende openingssong wordt ons nog eens goed ingepeperd dat Nile één van de beste bands van het moment is. Stampende ritmes, gepast snelle en rauwe riffs gecombineerd met de trademark vocalen maken de dienst uit en daar kunnen wij geen moment rouwig om zijn.

Ook de typische midden-oosterse sfeer wordt niet vergeten middels een goed getimede gongslag hier en een onbegrijpelijke tongbreker daar (zei iemand “Khensu Neter Hetef”?). En laat ons vooral de razendsnelle solo’s niet negeren, want opnieuw is Nile erin geslaagd om hen er in te verwerken zonder ze overdreven technisch te laten klinken. Wat een opmerking is die we naar de hele plaat kunnen doortrekken: het zit allemaal heel goed in elkaar en toch klinkt het alsof de heren het in een paar dagen uit hun mouw hebben geschud terwijl ze toch 55 (!) dagen in de studio hebben doorgebracht. Om kort door te bocht te gaan; er zit een zekere logica in de muziek. Zelfs wanneer de halsbrekende snelheid wordt onderbroken voor een logge gitaarriff die onze basbox net niet naar Anubis stuurt, breekt u daar uw benen niet over, het hoort gewoon bij de muziek.
Over de instrumentenbeheersing kunnen wij zeer weinig zeggen. De heren van Nile hebben al op iedere cd die ze uitbrachten bewezen dat ze hun instrumenten kennen en daar blijft het ook bij. Er wordt gesoleerd dat het een lieve lust is maar waarom Sanders nog altijd een bassist in zijn band heeft moet hij ons eens komen uitleggen, wij kunnen namelijk geen spoor daarvan terugvinden opde hele plaat.

Helaas, als er goed nieuws is moet er ook slecht nieuws zijn en dat is hier niet anders. ‘Ithyphallic’ is een dijk van een plaat en daar wil ik zeker niets van terugnemen, maar de mysterieuze sfeer die op hun eersteling ‘Catacombs of Nephren-Ka’ nog de boventoon voerde lijkt nu wel wat verwaterd. Goed, de invloeden van het oude Egypte zijn nog altijd te herkennen maar echt onwerelds klinkt het niet meer, terwijl net dat toch een grote troef van Nile was. Het bezorgde hen een afwijkend geluid maar ook een zekere serieux, iets wat afweek van de normale blood & gore-thematiek die deathmetalplaten altijd weer wat belachelijker maakt dan ze eigenlijk verdienen. Wij bij Digg* waren er toch altijd sterk door gecharmeerd. Nog een opmerkelijk punt is dat het Egyptische pantheon niet meer alle aandacht opeist, tegenwoordig heeft de heer Sanders zich blijkbaar ook op de schrijfsels van H.P. Lovecraft gestort. ‘Even the Gods Must Die’ is namelijk een rechtstreekse verwijzing naar het werk van deze horror/fantasy-auteur.

En, het leven kan soms hard zijn voor een muziekrecensenten, wij moeten toegeven dat er hier en daar toch een momentje te bekennen is waar de spanningsboog net iets te ver wordt gerekt. Zo is bijvoorbeeld het tweede nummer ‘As He Creates, So He Destroys’ niet direct een hoogvlieger. Het is geen slechte song, maar wij hebben de indruk dat hij vooral gered wordt door de snelheid. Helaas blijft dat niet werken. Na een aantal keer luisteren heb je het wel gehoord en de appreciatie is dan ook matig. Gelukkig wordt dat goedgemaakt door knallers als ‘Laying Fire Upon Apep’, ‘Ithyphallic’ en ‘Even the Gods Must Die’.
Maar toch: spring in uw strijdwagen, laat die knollen van naderbij kennismaken met de zweep en race naar de platenwinkel.