UNKLE: War Stories Digg* cd bespreking

UNKLE: War Stories

Surrender All, 2007

Voor Digg*ers van: woestijntriphop, indrukwekkende creditlijstjes.

Van omen moesten we in onze kinderjaren niet erg veel hebben. Ze kwamen té veel op bezoek, brachten daarbij vervelende, kwetterende tantes mee, staken hun neus in zaken die hen totaal niet aanbelangden en gaven weinig impulsen aan onze bescheiden spaarrekening. Het enige voordeel aan die verwilderde tak van de familie was dat ze met hun fikken van onze onvolgroeide genitaliën bleven. Iets wat niet iedereen kan zeggen. Suikeromen daarentegen! Ze waren telkens blij om ons te zien en dat gold ook omgekeerd, je zag ze maar om de drie jaar, ze woonden in afgelegen grootsteden en waagden het niet om zonder fiks gevulde envelop in de buurt van onze nepverheugde kinderharten te komen.

UNKLE is zo’n suikeroom. James LaValle en Richard File (en vroeger DJ Shadow) lopen onze drempel niet geregeld plat met matige plaatjes, maar springen slechts af en toe eens binnen, waarna het feesten en/of laveloos genieten kan beginnen. Voor de rest houden ze zich bezig met hun remixwerk, waarmee ze tot nu toe niets minder dan internationale lof hebben geoogst. Het verklaart ook de naar geldende maatstaven wat magere output van het tweetal: dit ‘War Stories’ meegerekend, is UNKLE pas aan zijn derde officiële langspeler in 10 jaar toe. Maar dan wel een exemplaar om aan de borst te drukken.

In de drie jaar tussen Never, Never, Land en ‘War Stories’ hebben LaValle en File vooral geleerd dat ze niet afhankelijk moéten zijn van het prominente volk dat ze graag voor hun platen uitnodigen. Wil Lavalle een tot de verbeelding sprekende stem, dan kan hij in de toekomst net zo goed bij zichzelf te rade gaan. Dat bewijst hij toch tijdens ‘Hold My Hand’, een heel aanstekelijke, met sprankelend gitaarwerk afgeboorde song die ergens in de schemerzone tussen Death in Vegas’ ‘The Continu Sessions’ en het (schaarse) betere commerciële werk van Moby rondwandelt. Een échte zanger zal Lavalle wellicht nooit worden, maar met zijn monotone infiltraties bespaart hij niet alleen opnamebudget en plaats op het lijstje met credits, het klinkt ook verdomd goed.

Hoewel we doorgaans vraagtekens plaatsen bij de meerwaarde die ‘legendarische’ opnamelocaties creëren, spint ‘War Stories’ duidelijk garen bij de halve verhuis naar Dave Catchings Californische Rancho de la Luna. De studio in de schaduw van de Joshua Tree is dankzij QOTSA en aanverwanten stilaan een rockheiligdom aan het worden, en ook UNKLE hield aan zijn verblijf in deze woestijnbarak en de samenwerking met ‘producer in residentie’ Chris Goss een zanderig sfeertje en enkele straf goede nummers over. Luister maar eens naar ‘Burn My Shadow’, een opzwepend bacchanaal van klanken dat door de bas van Geordie White richting demonische Sint-Vitusdans wordt gestuwd. Maar verbaas u vooral over de bijdrage van Ian Astbury, die zich dankzij UNKLE ook op plaat eventjes Jim Morrison mag wanen. Dé feel bad hit of the summer, dat staat nu al vast.

De échte zomerhit van 2007 mag wat ons betreft ‘Restless’ worden, het nummer dat Chemical Brothers jammer genoeg niet op hun nieuwe onding hebben staan. Een stampende beat die respect afdwingt, Josh Homme die zich helemaal niet onwennig voelt in dat semi-dancejasje en een climactische opbouw die overduidelijk is geïnspireerd door die van ‘Hey Boy, Hey Girl’ van, jawel, de chemische broertjes.
Eveneens heel straf: ‘Persons & Machinery’, een minimalistische, tegendraadse moederneuker van een song die tot stand kwam in samenwerking met T Bone Burnett-beschermelingen Autolux. Ook het met Massive Attacks 3D geconcipieerde ‘Twilight’ is om duimen en vingers af te likken, al was het maar omdat het heerlijk wegdrijven is op de etherische lagefrequentiebassen.

Viertien nummers staan er op ‘War Stories’, samen goed voor ruim meer dan een uur muziek, wat van deze plaat een rit maakt die je moeilijk in een enkele keer zal uitzitten. Wat niet eens een beletsel hoeft te zijn, want UNKLE heeft ervoor gezorgd dat geen enkel nummer onder de middelmaat terechtkomt. Integendeel, met ‘When Things Explode’ eindigt ‘War Stories’ in een zinnenprikkelend feest van gitaar, strijkers en een heerlijk wauwelende Ian Astbury, die zich, na zijn twee uiterst smaakvolle bijdragen aan deze plaat stilaan mag opmaken om in het gat te duiken dat Johnny Cash (gestorven) en Mark Lanegan (zo goed als) hebben achtergelaten. Bedankt, ome UNKLE!