Homer: Swan Songs For Broken Voices / The Maple Room: A Glimpse of the Inside Digg* cd bespreking

Homer: Swan Songs For Broken Voices / The Maple Room: A Glimpse of the Inside

Funtime, 2007
Suburban

Voor Digg*ers van: zwaar en emotioneel geweld van eigen bodem

Onafhankelijke platenlabels zijn en blijven een zegen voor de kritische fan die zijn smaak niet laat bepalen door wat de majors en de massamedia hem voorschrijven en liever zelf op zoek gaat naar muzikale lekkernijen. Niet zelden worden ze uit de grond gestampt en gerund door volbloedmelomanen, die hun beslissingen niet alleen laten leiden door verkoopcijfers en eigenzinnige artiesten kansen gevenzonder dat een voorafgaand marktonderzoek moet uitwijzen of het wel verstandig is groep X of zanger Y een contract aan te bieden. Een leuke independent van bij ons is Funtime Records, een hardcore- en punkrocklabel dat wordt gerund door Johan Quinten. Samen met zijn broer Bert was hij al actief in de vzw Funtime, die zich aanvankelijk vooral bezighield met het organiseren van concerten en het uitgeven van een magazine. In de tweede helft van de jaren ’90 breidden de broers hun activiteiten uit met een eigen programma op de Leuvense studentenradio Scorpio en – last but not least – het label Funtime Records.

Homer is – letterlijk, zouden we bijna zeggen – de huisband van Funtime Records. De groep werd een jaar of tien geleden opgericht door leden van PN en Billy Liar. Van de oorspronkelijke bezetting blijven vandaag alleen Johan Quinten (zang) en zijn broer Bert (gitaar) over, drummer Wannes Vanvoorden kwam er in ’99 bij, bassist Mattias Vos in 2003. Behalve een aantal split-cd’s (met Billy Liar en Buckle Up) en enkele bijdragen aan genrecompilaties, telt de discografie van de groep de langspelers ‘Painting Memories’ (’01), ‘The Punkrock Verses’ (’05) en sinds kort ook ‘Swan Songs for Broken Voices’. Aanvankelijk dachten we dat deze brok ‘catchy, emotional and agressieve punkrock’ (dixit de bio) niet voor onze ongeoefende oren bestemd was, maar na veelvuldig beluisteren vonden we toch heel wat aanknopingspunten met het gitaargeweld dat we al langer gewoon zijn en raakten we langzaam maar zeker hooked.
Toch biedt deze plaat veel meer dan louter punkrock, want de songs zitten vaak gewiekster in elkaar dan je op het eerste gehoor zou denken. Bovendien zitten er in de muziek van Homer onmiskenbaar ingrediënten van andere genres als metal, hardcore en stevige rock. Opvallend zijn de vocalen van Johan Quinten (melodieuze, heldere zanglijnen worden afgewisseld met rauwe screams), die samen met de licks, riffs en solo’s van Bert Quinten de hoofdrol opeisen op dit verrassend rijke en afwisselende album. Onze decibelmeter ging geregeld (maar gráág) in het rood, maar gelukkig staan er op de plaat voldoende rustigere momenten om het evenwicht te bewaren.
Onze favorieten: opener ‘Conquer the World in Just One Day’, ‘These Sins Are Long Forgotten’, ‘Stuck In a moment’, ‘Your Disproval Is My Disgust’, ‘This Charity’ en ‘(…Into the Abbyss)’.

The Maple Room (toen nog met puntjes tussen de woorden) bracht twee jaar geleden al haar debuutplaat Uncover Everyone uit op Funtime, vandaag ligt opvolger ‘A Glimpse of the Inside’ in de rekken. “Eén van de beste Belgische emoplaten ooit”, schreef Onze Metalman naar aanleiding van die eersteling. De groep (afkomstig uit Meerhout en Tessenderlo) werd een aantal jaar geleden opgericht door ex-leden van bands als Easy Way Out, Full Court Press, Area51 en Rusk, en bestaat uit Jef Van Doninck (zang), Dries Mangelschots (screams), Kristof Valgaerts (gitaar, backing vocals), Kristof B. (gitaar), Roel Verheyen (bas) en Niels Dzinter (drums). Van hun eerste plaat werden naar verluidt meer dan tweeduizend vijfhonderd exemplaren verkocht, gezien de progressie die de groep sindsdien maakte ligt de lat voor dit tweede album dan ook heel erg hoog.

Net als Homer beperkt The Maple Room zich lang niet tot één afgelijnde stijl: emocore is het etiket dat de groep meestal krijgt opgekleefd, maar in de nummers op ‘A Glimpse of the Inside’ zit ook behoorlijk wat poppunk en hardcore. Aangezien de plaat van Homer eerder het pad had geëffend in onze gehoorgangen, kostte het ons minder moeite en tijd om dit album te ‘verwerken’. Aanvankelijk vielen ons vooral de gelijkenissen op tussen beide cd’s (melodieuze vocals versus screams, knap gitaarwerk), toch zijn er een aantal niet onbelangrijke verschillen, zoals de songstructuren die vaak iets complexer zijn en het feit dat de sound globaal minder aanleunt bij metal. Zeker het vermelden waard is de productie. De plaat klinkt heel erg helder, maar toch niet plat. Bovendien is ook het spel van woord/wederwoord tussen de gitaren en de stemmen heel erg knap.
Onze favorieten op dit album: ‘The Endeavor’, ‘Bulletproof Near You’, ‘Suite Memory’, ‘Love Suicide’ en ‘Doradus Stars’.

Een open geest, toewijding en oprechte liefde voor punk- en hardcore, zo kan de filosofie van Funtime nog het best worden samengevat. Natuurlijk is daarbij de kwaliteit van de releases belangrijk, tegelijk bewijst de diversiteit van de catalogus ook dat het label zich niet alleen wil richten tot een select en kortzichtig clubje met oogkleppen op. Eerder dit jaar wisten de poppunkers van Scarrots ons al te verblijden met hun knappe comebackplaat, vandaag is het weer volle bak Funtime met nieuw en sterk werk van Homer en The Maple Room. We kijken nu al uit naar de volgende aflevering!