Voxtrot: Voxtrot Digg* cd bespreking

Voxtrot: Voxtrot

Beggars Banquet, 2007
V2

God, wat houden we toch van die debuutplaatjes. Elk jaar worden we er bijna mee overspoeld en telkens is het weer de vraag wie de beste debuut-cd heeft gemaakt. Met de eerste langspeler van Voxtrot komt er nog een exemplaar op de toch al vrij hoge stapel te liggen. We hebben er dan ook lang genoeg op moeten wachten: de band rond zanger Ramesh Srivastava uit Austin, Texas bestaat dan wel al sinds 2003 en heeft al drie goed ontvangen ep's op haar conto staan, pas nu ligt hun eerste échte album in de winkels. Dat de studies literatuur van Ramesh in Schotland hier wat mee te maken hebben, is uiteraard evident, maar het lange wachten heeft de lat ook nog eens hoger gelegd.

Met 'Introduction' hebben ze misschien een goeie openingssong te pakken - de titel is toch juist gekozen, echt overtuigen doet dit nummer niet. Het nummer mag dan wel aanstalten maken om de fans van Bloc Party over de streep te trekken, hierin slagen is toch andere koek, en als de violen de song nog wat gladder strijken, dringt zich toch eerder een andere Engelse band als vergelijkingspunt op, met name Belle and Sebastian, een band waarmee ze al vaker werden vergeleken. Je zou trouwens zweren dat Voxtrot uit Engelse klei is vervaardigd, maar neem het van mij aan: ze komen echt uit de Verenigde Staten.
Gelukkig is het met de volgende track wél meteen prijs: 'Kid Gloves' zorgt er niet alleen voor dat we onze oren spitsen, de song klinkt ook nog eens zo fris als de Fa-reclame uit onze jeugd en meteen dringt zich een vergelijking op met het beste van pakweg Maxïmo Park. In de slotakkoorden grijpt Ramesh ons zelfs stevig bij ons nekvel, en worden we zeer benieuwd of hij deze greep kan volhouden?

'Ghost' en vooral de meest recente single 'Stephen' zijn uiterst poppy songs die uiteraard schatplichtig zijn aan de Beatles, maar ze doen gewoon wat ze moeten doen: ons entertainen op een luchtige manier, zonder de teksten uit het oog te verliezen. Ideaal radiovoer, met andere woorden, en beslist bij de betere songs op dit album maar dan heb je het summum van deze plaat nog niet gehoord: 'Firecracker' is namelijk zo onweerstaanbaar als de jonge Oasis - en voor wie na 90 geboren is: dit is een compliment! - en combineert dit nog eens met de klasse van een groep als The Shins. En alsof ze in een overwinningsroes verkeren, wordt er ook nog stevig verdergerockt in 'Brother in Conflict', dat aftrapt met een Ramones-riffje en eindigt met de onsterfelijke woorden: "Lose my idols to find my voice!". Ondanks de vele vergelijkingen met allerlei bands, geloven we Ramesh toch op zijn woord! Voxtrot zou wel eens een band kunnen zijn waar we in de toekomst nog ernstig rekening mee zullen moeten houden.

Maar dan zal men wel iets betere songs moeten maken dan op het laatste deel van dit album. Samen met het tempo gaat ook onze aandacht wat achteruit en voelen we dat Voxtrot zijn greep langzaam maar zeker moet lossen. Alhoewel 'Easy' nog een mooi huwelijk van Franz Ferdinand met Suede laat horen, blijkt de fut er echt uit te gaan met ''The Future Pt. 1'. Het poppy 'Every day' klinkt dan weer - what's in a name? - wat té alledaags en 'Real Live Version' probeert net ietsje te gevoelig over te komen met behulp van piano en strijkers, waardoor het iets te melig wordt. Slotnummer en digitale single 'Blood Red Blood' kan ons dan weer wél bekoren en zo sluit Voxtrot zijn debuutalbum dan toch nog af met een positieve noot.

Ook de Digg*-redacteurs sluiten hun recensie graag positief af en we onthouden dus dat deze Amerikaanse maar uiterst Engels klinkende band een sterk debuut heeft gemaakt, waarop weliswaar enkele schoonheidsfoutjes staan. Wie een voorliefde heeft voor poppy melodieën in de beste Britse traditie, kan niet meer om deze band heen. Nummers als 'Firecracker' en 'Brother in Conflict,' waar ze hun spieren wat meer tonen, behoren tot het beste wat we dit jaar al gehoord hebben en horen bijgevolg thuis op uw radio, in uw cd-speler of iPod maar vooral in uw muzikaal geheugen. Ik heb alvast wat plaats vrijgemaakt… En u?