Loney, Dear : Loney, Noir Digg* cd bespreking

Loney, Dear : Loney, Noir

Regal, 2007
EMI

Loney, Dear is de one-man-band van multi-instrumentalist en doe-het-zelver Emil Svanängen uit Stockholm, Zweden. Deze singer-songwriter heeft ondertussen al vier albums opgenomen, allen in eigen beheer, die hij probeerde te verkopen via zijn site of op concerten tegen zeer democratische prijzen. Zijn meest recente album, 'Loney, Noir' dateert al uit 2005, maar krijgt nu dan toch een officiële release in Europa en de Verenigde Staten, waardoor ook wij eindelijk kennis kunnen maken met één van de meest creatieve muzikanten uit het hoge noorden. Ook 'Sologne', uit datzelfde jaar, kan je hier nu trouwens in de cd-bakken terugvinden.

De eerste noten van 'Loney, Noir' drukken ons wel al meteen op de feiten: Svanängen beschikt niet echt over een gouden strot maar wel over stembanden die direct de vergelijking met Jason Lytle van Grandaddy oproepen. En als hij overschakelt op zijn falsetto-stem, zoals in het tweede deel van het nummer 'I Am John', klinkt hij zelfs als een lid van de Bee Gees. Wees niet bang: nergens gaat hij als de verschrikkelijke Mika klinken!
Maar zoals potgrond de basis vormt van een bloemenwinkel, althans volgens Stany Crets in Alles Moet Weg, zijn het nog steeds de songs die hier echt relevant zijn en die staan op deze plaat al fameus in bloei. Iets wat u aan de hand van de duistere albumtitel misschien niet zou verwachten.

Muzikaal navigeert Loney, Dear wat tussen de poppy melodieën van Belle and Sebastian en de naïviteit van pakweg Eels of recentelijk I'm from Barcelona. Daarmee verkeert hij zonder meer in uitstekend gezelschap. Op 'Loney, Noir' krijgen we dan ook 33 minuten en 45 seconden muzikale huisvlijt te horen die de ene keer als sprankelend kan omschreven worden, dan weer als smekend ('I am the Odd One') en soms zelfs ronduit feestelijk wordt zoals in de finale van 'Carrying a Stone'. De multi-instrumentalist in Svanängen kan het daarnaast blijkbaar ook niet laten om zijn songs laagje voor laagje op te bouwen, daarbij gebruik makend van orgeltjes, blazers en handgeklap, zodat ze uiteindelijk gaan klinken als een doe-het-zelf huiskamerorkest dat herinneringen oproept aan Sufjan Stevens (Illinoise!) en met wat verbeelding zelfs aan de Beach Boys. En nu we toch aan het vergelijken zijn, 'Saturday Waits' zou op een Grandaddy-album zeker tot de beste nummers gerekend worden en deze keer ligt dat niet alleen aan de gelijkende zang.

Hoogtepunten aanduiden op dit korte album ligt echter niet echt voor de hand, maar openingsnummer 'Sinister in a State of Mind', het zeer aanstekelijke 'I Am John' en 'Carrying a Stone', met zijn feestelijke finale, steken er toch wat bovenuit. Maar eigenlijk doen we dan weer 'Hard Days 1, 2, 3, 4' te kort, een song waarin Emil een volledig koor binnensmokkelt die hun portie prozac met veel plezier hebben ingenomen. Dit album moet u dan ook in zijn totaliteit beluisteren, wat, gezien de lengte ervan, niet echt een opgave mag zijn. En wie zich laat meeslepen door deze speelvogel uit Zweden zal al snel de repeat-toets (her)ontdekken.

Loney, Dear is dus meer dan een beloftevol singer-songwriter uit het land dat gebukt gaat onder het Abba-juk en dat dan ook veel meer te bieden heeft dan deze songfestival-act. Dat Loney, Dear geen verkooprecords zal breken, kan een klein kind voorspellen, maar we achten Svanängen wél acht in staat om een stevige fanbase op te bouwen in de rest van de wereld. Net nu bands als Bright Eyes eindelijk de waardering krijgen die ze verdienen, moet Loney, Dear daar ook kunnen van profiteren. Een naam om te onthouden!

http://www.myspace.com/loneydear