Shining: Grindstone Digg* cd bespreking
home muziek besprekingen film besprekingen concert besprekingen evenementen sites forum nieuws zoeken
Shining: Grindstone

4.0

Rune Grammofon, 2007

Als we ooit de keuze zouden krijgen hoé we het liefst gek worden, dan liefst tussen de muren van een gecapitonneerde isoleercel waar een plak eigenwijze, ongrijpbare muziek door de kamer schalt, dan met het verstand op nul en de afstandsbediening op de schoot voor een flikkerende beeldbuis te vegeteren.
Voor wie eveneens resoluut voor de eerste optie kiest, zijn er vandaag bands genoeg die met plezier hun publiek in de richting van een psychose duwen. Neem nu Shining, een Noors kwartet klassiek geschoolde muzikanten die al enkele jaren vreten aan de voedzame moederkoek van hun landgenoten Jaga Jazzist. Ze volgden hun beschermheren tot op het vooruitstrevende Rune Grammofon label en op voorganger In The Kingdom Of Kitsch You Will Be A Monster rolden ze de hemdsmouwen op voor een partijtje muilperen uitdelen op de dunne richel tussen jazz, prog rock, metal, flarden filmmuziek en andere kolkende geluidsbrouwsels. En hoewel het moeilijk bepalen is of die van Shining er louter op uit zijn om de luisteraar te imponeren met de vreemdste uitwassen van instrumentale onanie of ons gewoon collectief bij het pietje willen pakken, is ook ‘Grindstone’ weer een extreem hobbelige en moeilijk te verteren, maar verbazende excursie langs de vele breuklijnen tussen rock en avant-jazz.

Deze Noren maken er geen geheim van dat ze de rocktraditie een warm hart toedragen: ze laten zich bij voorkeur fotograferen als ruige motards, op het podium wordt serieus met de kopjes geschud en hun strobo-lichtshow zorgt zelfs dagen na een optreden nog voor lichtexplosies in de buurt van het netvlies. En hoewel bij deze jongens ergens de droom moet sluimeren om ooit voor een zaal vol metalheads op te treden, zit hun eigenzinnigheid hen daarbij flink in de weg. Wanneer de band, zoals tijdens ‘Stalemate Longan Runner’, de Rush- en Dream Theater-kantjes van de progrock aftast, zijn ze op hun toegankelijkst. Maar zelfs tijdens hun gemakkelijkst verteerbare uitstapjes op meer ge-effende rockpaden loert extravagantie om de hoek: opener ‘In The Kingdom Of Kitsch You Will Be A Monster’ heeft weliswaar een machinale staccatoriff en zanglijnen in de rugzak, maar ontaardt wat verder in een strakke, sluitspiervernauwende krachtmeting tussen een ontketende ritmesectie en dwarsfluit.

Wie na deze redelijk conservatieve start eventjes dacht dat hij zijn mentaal wagonnetje wel aan de Shining-locomotief kon vastklinken, bergt tijdens ‘Winterreise’ waarschijnlijk de hoop weer op. Een jachtig, aan een moordend tempo uitgevoerd thema van een nog te maken superheldenfilm is het, dat ondanks voortjakkerende gitaren voortdurend laveert tussen Hollywood-schmaltz en orkestrale grootsheid. Al even illustratief voor de benauwende schizofrenie in de rangen van Shining is ‘Moonchild Mindgames’ waarin foute synths een cabareteske dronkenmanswals inzetten met clavecimbel en muziekdoosgeluiden. ‘The Red Room’ flirt aanvankelijk met Primus, maar het wilde tongzoenen blijft achterwege omdat zich in de vorm van gierende saxofonen en een freestylende ritmesectie respectievelijk een derde en vierde kaper op de kust manifesteren. Een niet altijd even boeiend, nerveus gehakketak dat ook tijdens ‘Asa Nisis Masa’ aanhoudt, en het is pas met het rustige, desoriënterende ‘Psalm’ dat Shining onze verslappende aandacht weer aanwakkert. Vooral de groots opgezette, met operastem gelardeerde finale liet ons met knikkende knieën en opengesperde mond achter.

‘- -... .- - . - ....’ (morsecode voor ‘Bach’) is dan wel Shinings elektronische interpretatie van de geniale kamermuziek van de klassieke grootmeester, meer dan de twijfelachtige status van vullertje kan het niet opeisen. Het blijkt slechts stilte voor de storm, want de griezelige drones, synths en het synthetisch gezang van ‘1-4-9’ droppen ons in een filmisch landschap dat het midden houdt tussen Shyamalans bovennatuurlijke thrillers en het met weirdo’s bevolkte Cronenberg-universum, waarna afsluiter ‘Fight Dusk with Dawn’ een synthese biedt van al wat voorafging: opgejaagde blazers, ondoordringbare ritmepatronen en een gitaar die halsstarrig weigert om in een dwangbuis gestoken te worden.

‘Grindstone’ is een uitstekende titel voor een plaat die u vaak knarsentandend zult ondergaan, al blijkt de maalsteen niet volledig te functioneren: hier en daar zit er nog kaf tussen het koren. Zoals we van deze Noren gewoon zijn geraakt, blijkt ook hier de grens tussen genie en waanzin flinterdun en doen ze soms iets té hard hun best om de luisteraar van zich te vervreemden, terwijl een extra échte song waarschijnlijk een betere keuze was geweest. Het neemt niet weg dat we hoed en andere hoofddeksels afnemen voor het verbijsterende lef waarmee deze heren hun plaatsje opeisen in een muziekwereld waarin een gebrek aan durf een zielige constante is geworden.

Klik hier om deze CD nu te bestellen!








verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

Door Joost Devriesere08/04/2007 - categorie : music - Afdrukken

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven. 


Blader in ons volledig archief
CD van de week

Liam Finn: Fomo
muzikaal orgasme
Featured
Passion Pit: Manners
overvloed aan talent
Het 2009 van Kristof Gielen
Digg*Kort juli 2009
Mindless Self Indulgence! Supermannen! Saxon! Sixtoys!
Jason Lytle: Yours Truly, The Commuter
teleurstellend
Digg*Kort: april 2010
Robert Pollard! The Van Jets! White Light Parade! Maximus!
© Copyright Digg*    Contact*    Redactie*    About Digg*    Privacy*    Adverteren*    Webdesign* by T-Kila & Lemon8...
eXTReMe Tracker
cached on 30.07.2014 13:05:58  Page generated in 0.025 seconds.