Scarrots: The Sound of Being Lost Digg* cd bespreking

Scarrots: The Sound of Being Lost

Funtime Records, 2007
Suburban

Men mag van MySpace zeggen wat men wil, maar behalve heel veel kut met peren ontdekten we hier ook al heel wat leuke dingen, die anders nog steeds in een voor ons onbestaand (want onbekend) parallel universum zouden bestaan. We kunnen ons voorstellen dat niet iedereen ons enthousiasme deelt, maar voor ons is MySpace op dit moment nog steeds een leuke handelsfoor waar (al dan niet) getalenteerde muzikanten hun waren proberen te slijten aan toevallige voorbijsurfers. Zonder MySpace zouden we ook nog altijd in de overtuiging leven dat Scarrots een bandje is dat – net als duizenden anderen - ‘maar’ uptempo rock en melodieuze punkpop maakt, twee genreomschrijvingen die bij ons altijd het schrikbeeld oproepen van groepjes als Simple Plan, Jimmy Eat World en Good Charlotte. Niks is minder waar, want ‘The Sound of Being Lost’ laat net een groep horen die zich probeert te bevrijden uit haar beklemmende eierschaal en de vleugels uitslaat richting andere stijlen.

‘The Sound of Being Lost’ betekent ook een nieuwe start voor het Leuvens/Tiense zestal, dat al sinds 1996 onder Scarrots-vlag musiceert, optreedt én opneemt. Deze plaat is dan ook niet het late debuut van de band (zoals we elders lazen), want dat verscheen al in 2002. ‘Peace of Sunshine’ – zo heette het album - was het logische vervolg op het traject dat Scarrots tot dan had afgelegd: heel veel optreden, winst in Rockvonk 2001 (een wedstrijd voor aanstormend rocktalent uit Vlaams-Brabant), de finale van Debuutrock en Humo’s Rock Rally én een single (‘Burn the Pages’) die veel werd gedraaid op Studio Brussel. Maar hét hoogtepunt werd ongetwijfeld hun plaatsje op de Skatestage op Pukkelpop 2003. Als je dit allemaal leest, denk je: die zijn vertrokken, Scarrots heeft een enkele reis richting top gewonnen, maar nee. Uitgerekend op dat moment kwam er zand tussen de raderen van deze geoliede machine, en begon de motor te sputteren.

Pas vorig jaar pakte de band de draad weer op en werd er met hernieuwde moed begonnen aan het pennen van nummers. De elf beste songs werden verzameld op ‘The Sound of Being Lost’, een plaat die sinds vorige week in de winkels ligt. Nog steeds bestaat het groepsgeluid van Scarrots voor een groot deel uit powerpop en melodieuze pop(punk), maar de zes – Pieter Stockmans (zang), Patrick Mues en Piet Tutenel (gitaar), Joan Govaerts (bas), Wim Bruyninckx (toetsen) en Pieterjan Vranckx (drums) – hebben tijdens hun sabbatical duidelijk ook naar andere dingen geluisterd. In hun bio wijzen ze The Killers, Weezer en Jimmy Eat World aan als referentiepunten, maar ons deed het soms ook denken aan The Alarm en Big Country, jaren ’80-bands (met een punkverleden) die er net als Scarrots nu in slaagden negatieve gevoelens of gebeurtenissen om te buigen in bruisende, strijdlustige, haast opgewekte songs. De songs zijn niet alleen aanstekelijk, er is duidelijk ook heel veel werk gemaakt van de afwerking en de arrangementen. Hierdoor blijven ook de nummers die op zich minder sterk zijn, toch de moeite waard om keer op keer beluisterd te worden.

Radiohit ‘Burn the Pages’ kenden we nog van een paar jaar geleden, toch was het pas toen we op ‘Arrows of Light’ stootten op de MySpace van de groep, dat we aandachtiger zijn gaan luisteren naar Scarrots. Het nummer (tevens de opener van de plaat) is het duidelijkste voorbeeld van hoe de groep haar geluid heeft verrijkt met elementen uit de eighties. Het uiteindelijke resultaat leunt veel dichter aan bij de (new wave)-gitaargroepen uit de eerste helft van dat decennium, dan bij de poppunk waarmee de band destijds doorbrak. Maar het is niet alleen door deze songs dat we deze plaat nog steeds met veel plezier draaien, want andere (even aangename) verrassingen op deze cd zijn ‘Lost In Time’, ‘May Our Souls Remain in Light’, ‘So Sweet Sadness’ en ‘I’ll Travel a Million Lightyears’. Nu de plaat een feit is, wil Scarrots zich ook als livegroep weer op de kaart zetten. Dat moet met het nieuwe materiaal, dat zowel oude als potentiële, nieuwe fans moet kunnen overtuigen, zeker lukken. We wensen de band bij deze dan ook een erg drukke (festival)zomer toe!