Dying Fetus: War of Attrition Digg* cd bespreking

Dying Fetus: War of Attrition

Relapse, 2007

Dying Fetus is een oude bekende voor iedereen die een degelijke portie muzikale terreur kan verdragen, zelfs één van de zeldzame bands die erin slagen uiterst agressief en haatdragend te klinken maar tegelijk toegankelijk zijn. Vandaar mijn enthousiasme toen ik deze bespreking kreeg toegewezen. Met hoge verwachtingen stak ik het schijfje, dat alweer voorzien is van een artwork dat er niet om liegt, in mijn cd-speler. Het eerste wat opviel, was de erratische gitaarstijl. De razendsnelle riedeltjes, de van de hak op de tak springende riffs, het contrast tussen (ietwat) tragere, lompe stukken en op lichtsnelheid voortrazende momenten. Trademark Dying Fetus, maar indrukwekkend als altijd. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen er door gecharmeerd is, maar niettemin blijft het een sterk staaltje gitaarbeheersing.

Helaas geven de andere instrumenten meer aanleiding tot licht ongenoegen. Laat ons beginnen met de drums. Qua snelheid twijfel ik. Het gaat uiteraard erg snel, maar op ‘War of Attrition’ staat weinig om van achterover te vallen. Een onbekende, getrainde drummer kan zelfs met gemak eenzelfde tempo aan. Over het departement ‘originaliteit’ rijzen er nog meer bedenkingen. Waar de drums op ‘Destroy the Opposition’ nog verbaasden, valt hier maar weinig inventiviteit te noteren. Dubbele bas, blastbeats, snare-drum, cimbalen, het zit er allemaal in maar het is voorspelbaar. Behoorlijk vervelend voor een metal-cd, want die staan of vallen meestal door het drumwerk en (het gebrek aan) originele drumpatronen. Met snelheid alleen kom je er niet, maar van iemand die nog bij Judas Iscariot, Krieg en Forest of Impaled heeft gedrumd, is dat gebrek aan originaliteit weinig verrassend. Je krijgt de indruk dat John Gallagher, het meesterbrein achter Dying Fetus, weinig tijd had om een echt goeie drummer aan te trekken.

Ook van het baswerk word je niet vrolijk. Terwijl bij Aborted, een band die zich toch ergens in bevriend gebied ophoudt, de basgitaar gebruikt wordt om de nummers een zekere groove mee te geven, verraden enkel de credits dat ene Sean Beasley de vier snaren betokkelt. Die man doet echter en gelukkig een veel betere job als screamer. Maar ook hier weer weinig origineels. De vocalen van John Gallagher zijn een ander verhaal. Diep, agressief en rauw, zoals het moet. Het blijft een raadsel hoe deze man album na album zijn strot zo kan mishandelen zonder een torenhoge rekening bij een keelarts te hebben.

De songs zelf zitten goed in elkaar, maar van Dying Fetus mag je ook niets minder verwachten, en dat is een beetje het probleem van deze plaat. Mocht dit een onbekende groep zijn die zijn debuut maakt, zouden de superlatieven niet van de lucht zijn, maar helaas heeft de Stervende Foetus met platen als ‘Destroy the Opposition’ en ‘Stop at Nothing’ de lat wel erg hoog gelegd. Dit album is dan ook een beetje teleurstellend in het licht van eerdere releases. Zeker na een wachttijd van vier jaar viel een vooruitgang in kwaliteit te verwachten. Dying Fetus blijft ter plaatse trappelen en in sommige opzichten zetten ze zelfs een stapje terug. Opmerkelijk is dat het ook met het luisterplezier minder gesteld is. Dying Fetus is altijd al een tank van een band geweest, maar deze keer verzuipen de nummers meermaals in hun eigen agressiviteit. Na de vierde song krijg je de indruk dat alles al eens gepasseerd is, enkel in een andere volgorde, een valkuil die Gallagher en co op vorige albums met brio wisten te ontwijken.

‘War of Attrition’ is zeker geen slechte plaat, maar Dying Fetus op topniveau is het niet. Fans van de band zullen dit een goede aanvulling op hun discografie vinden, maar nieuwelingen raden we eerder ‘Destroy the Opposition’ aan.