Pillow : Explicit No Lyrics Digg* cd bespreking

Pillow : Explicit No Lyrics

Carte Postale, 2007
Bang!

’t Is goed in ’t eigen hert te kijken, nog even voor het slapengaan...
Wat stellen we dan vast? Dat we ons niet alleen geregeld laten betrappen op het ontberen van goede smaak én op een gebrek aan kennis betreffende bepaalde acts of genres, maar ook dat we ons in het verleden wel eens in niet al te positieve bewoordingen uitlieten over bands die we eigenlijk niet echt kenden, zodat ons oordeel dus hoegenaamd nergens op stoelde. Een paar maand geleden staken we zo in een concertverslag nogal de draak met de band die in het voorprogramma speelde voor ¡Forward, Russia! en die we toen – omdat we niet beter wisten – omdoopten tot ??? of ¡En Avant, La Wallonie!. Gelukkig waren er die avond mensen in de Botanique met meer kennis van zaken, en die wezen ons er dan ook op dat het ging om de Waals-Franse band Pillow.
Geen stelletje neofieten dus die door een gunstige wind op het podium van de Rotonde waren terechtgekomen, maar een groep die in 2005 al een titelloze debuut-cd had uitgebracht op het uitmuntende Carte Postale-label. Die plaat leverde hen niet alleen lovende kritieken op in België en Frankrijk, maar ook een Japanse release en een plaatsje in het voorprogramma van ondermeer The Isles, Styrofoam, Giardini Di Miro, het eerder genoemde ¡Forward, Russia! en Editors.

Stichter en spilfiguur van Pillow is de jonge gitarist Guillaume Vilain. Aanvankelijk staat hij er helemaal alleen voor. Pas wanneer hij in de streek rond Doornik (van waar hij afkomstig is) en het noorden van Frankrijk de juiste muzikanten vindt om zijn ideeën mee uit te werken, wordt Pillow een groep. De manier van werken ligt al snel vast: de band wil zich toeleggen op instrumentale rock, waarbij vooral pakkende melodieën moeten zorgen voor het vertolken en overbrengen van emoties. Het is een procédé dat werkt, want de luisteraar hoeft zich op deze manier geen seconde te ergeren aan/te laten afleiden door nietszeggende teksten (in langharig Engels), en kan zich volledig laten opslorpen door de muziek.

Tijdens onze concertbespreking van een paar maand geleden stelden we ons nog de vraag welke richting de band precies uit wilde. Het gegeven dat ze instrumentale rock brachten (drie gitaren, alstublieft!) maakt dat de groep gemakkelijk kan worden gecatalogeerd bij postrock, maar we hoorden toen ook krautrock-invloeden (de gedrevenheid van Neu!) en een stevige snuif new wave in hun sound. Er moet die avond echter behoorlijk wat prut in onze oren gezeten hebben, want datgene wat we toen nog omschreven als een langdradige, ‘episch bedoelde’ melange van bovengenoemde stijlen vinden wij vandaag, na ‘Explicit No Lyrics’ een keer of tien beluisterd te hebben, net zo leuk aan dit vijftal.
In tegenstelling tot nogal wat postrockbands, die rustig beginnen en zichzelf vervolgens trapsgewijs naar hogere sferen musiceren, zijn de vijf composities op deze e.p. afgelijnde songs. De vijf hadden gerust elk nummer kunnen rekken en ergens rond de tienminutengrens laten ontploffen, maar in plaats daarvan is elke track een afgerond geheel dat eindigt met beide voeten netjes op de grond. Alles goed en wel beschouwd zijn er, op ‘Radar View’ en (in mindere mate) ‘Dubbed and Boxed’ na, op de ‘Explicit No Lyrics’ dan ook niet zo heel veel rechtstreekse verwijzingen naar postrock te horen.
De allerbeste songs staan op plaatsen twee, drie en vier: ‘Rust Glory’, een glorieuze, knap in elkaar gezette epische rocker; ‘Far Sounds Loop’, dat door de new wave bas van Samuel (live een toonbeeld van speelplezier ) naar een hoger niveau wordt getild, en het onstuimige ‘Jack in the Fourth’, waarin vooral veel prog en krautrock te horen zijn en de echte postrock ver weg is.

Pillow heeft met ‘Explicit No Lyrics’ een knappe e.p. gemaakt die redelijk verslavend werkt en voor ons gerust wat langer had mogen duren. Bovendien zijn we erg blij dat we deze groep nu op een fatsoenlijke manier leerden kennen, zodat we dit stukje dan ook willen besluiten met een welgemeend ¡¡¡En Avant, La Wallonie!!!