The Shins: Wincing the Night Away Digg* cd bespreking

The Shins: Wincing the Night Away

Transgressive, 2007

The Shins are hot en dan nog veel meer aan de andere kant van het watertje dat we Atlantische Oceaan noemen dan hier. Het vijftal uit Albuquerque, New Mexico, kreeg de wind in de dankbare zeilen toen Natalie Portman in Garden State uit haar gave mond liet optekenen dat hun nummer ‘New Slang’ uw leven zal veranderen. Van gratis reclame gesproken. Nummers van The Shins verschenen de laatste jaren ook in verschillende televisieseries en films, en dan nog niet de minste; met bijdragen in onder andere de ‘The Sopranos’, ‘The OC’ (zie ook Death Cab For Cutie en tutti quanti), ‘Buffy, the Vampire Slayer’ en ‘Gilmore Girls’, verzekerden ze zich van de waardering van een legioen regisseurs en een miljoenenpubliek daar gratis bovenop.

De grote man bij The Shins, zeg maar de songwriter, zanger en gitarist is James Russell Mercer. Zijn vakmanschap heeft hem niet alleen veel krediet opgeleverd, Mercer wordt ook wel eens de Brian Wilson van zijn generatie genoemd omdat hij de wetten van de pop perfect beheerst. The Shins ontstonden in 1999 toen Flake ophield te bestaan. Het viertal groeide onlangs tot een vijftal, toen Eric Johnson van de Fruit Bats besloot de oversteek te maken. De drie albums die ze tot dusver hebben uitgebracht, zijn allen voltreffers, met debuut ‘Oh, Inverted World’ (2001) als net dat beetje sterker dan wat zou volgen. ‘Wincing the Night Away’, een verwijzing naar Sam Cookes ‘Twistin’ the Night Away’, heeft de slaapproblemen van Mercer als gedeeltelijke inspiratiebron en is nog maar eens een toonbeeld van de betere melodieuze, alternatieve pop.

We kunnen perfect begrijpen waarom televisiemakers gek zijn op de indiepop die The Shins fabriceren. In tegenstelling tot het gros van de bijzonder ruime indiewereld, gebruiken deze heren hun muziek niet zozeer om zélf de dagelijkse malaise het hoofd te bieden. Beter nog, ze slagen erin een positief gevoel op de luisteraar over te brengen. Als er iets is dat de maker van pakweg ‘Dawson’s Creek’ aan de trouwe kijker wil meegeven, dan is het wel een vorm van gelukzaligheid, al was het maar om de kijker de bedrieglijke indruk te geven dat hij met een reden heeft gekeken. Een nummer als ‘Phantom Limb’, de eerste single, past dan ook perfect in die feel good high school atmosphere. En hoewel hier opvalt dat de verhoogde populariteit van The Shins een zekere (commerciële) druk met zich heeft meegebracht, is het de enige toegeving die het vijftal aan de marketing-afdeling doet. En bovendien is het een sterke song.

Waar we een vleugje Keane hoorden in ‘Phantom Limb’, duikt Elliott Smith op in ‘Australia’ en ‘Sea Legs’. Vooral ‘Australia’, met zijn 80s pop invloeden, zorgt voor positieve vibes zonder dat de geloofwaardigheid ondermijnd wordt. De fraaie opener ‘Sleeping Lessons’ – daar heb je de slaapproblemen – evolueert qua begeleiding van kabbelend elektronisch naar lekker rockend en symboliseert op zich de mentaliteit van dit album. Had de song nog een sterker einde gehad, we hadden The Shins nog liever gezien.

Het beste wat The Shins ons hier laten horen, vinden we achteraan de tracklist met ‘Black Wave’ en ‘A Comet Appears’, twee nummers die duidelijk van de gekende Shins-lijn afwijken en de donkere kant van de speelplaats verkennen. Een afwisseling die ons duistere zielen welgelegen is. “Still to come / The worst part and you know it / There is a numbness / In your heart and it’s growing” klinkt het in ‘A Comet Appears’. In onze voelgoedmaatschappij zal dit nummer de primetime van de Amerikaanse ether dan ook niet halen.
Tegen elke redactionele regel en tekenbeperking in geven we nog vlug mee dat ook ‘Split Needles’ een sterk nummer is. Eentje waar het talent van Mercer afstraalt als de goddelijkheid van het Mariabeeldje op uw schouw.

De stevige reputatie die The Shins met hun vorige twee albums hadden opgebouwd, wordt met ‘Wincing the Night Away’ ruimschoots bevestigd. James Russell Mercer blijft wat ons betreft de Brian Wilson van vandaag en The Shins zijn nog steeds het beste wat New Mexico muzikaal momenteel voortbrengt. En geloof ons, er loopt daar nogal wat volk rond.