Cloon: Cloon (ep) Digg* cd bespreking

Cloon: Cloon (ep)

Eigen beheer, 2006

Official site
MySpace

Jonge, getalenteerde rockhonden genoeg in België, en wie ons niet gelooft, slaat er best alle Digg*-recensies van de inheemse releases van de laatste jaren eens op na. Wat evenwel opvalt, is het gebrek aan bands die heel bewust elke geijkte genreconventie ontwijken en iets brengen wat we in ons kleine landje nog niet of nauwelijks hebben gehoord. Een beetje vreemd eigenlijk, want glimmende voorbeelden als Evil Superstars en dEUS, om eens de meest tot de verbeelding sprekende namen te noemen, toonden in het verleden aan dat het pad naar (internationale) erkenning niet noodzakelijk over verharde wegen hoeft te lopen. Het Oost-Vlaamse kwartet Cloon vecht op zijn tweede, titelloze ep een heerlijk robbertje uit met de vooroordelen die sinds de late jaren over ons glooiende muzieklandschap werden gevormd, en houdt het niet bij schaduwboksen.

Dat het viertal het, ondanks verwoede inspanningen, nog steeds zonder label moet stellen, is een pure schande, want ook op de vijf nummers op dit veel te korte schijfje struint Cloon met de vingers in de neus door het grensgebied van naar metal neigende, pulserende rock en het soort instrumentale en vocale uitzinnigheden die alleen weggelegd zijn voor de happy few. Om maar te zeggen dat ze bij Cloon niet bereid zijn om hun broek af te steken om hun doel te bereiken. Het is niet dat er op ‘Cloon’ helemaal géén concessies worden gedaan. Opener ‘Non Believer’ laat het gezelschap op zijn toegankelijkst horen, met een refrein dat zich als een bloedzuiger op het trommelvlies vastzet. Maar daartegenover staat dan weer het hoekige gitaarwerk, dat duidelijk niet de geborgenheid van het cliché opzoekt, en de afwisselend sissende, schreeuwerige en cleane vocals van Tom Claus. Een veelzijdige hyperkineet die gedurende de volle speelduur van deze ep het leeuwendeel van de aandacht naar zich toetrekt en zich meermaals ontpopt tot de lokale tegenhanger van Mike Patton.

‘Armageddumb’ voelt al iets ongemakkelijker aan. De staccato-gitaar van de beginminuut en de naargeestige sfeer roepen onmiddellijk referenties op aan de overweldigende sound van Machines of Loving Grace, een band wiens sublieme ‘Gilt’ wij koesteren als de herinnering aan de eerste keer dat we van de grond gingen. In het midden van de song overtrekt de hemel helemaal, wanneer gitarist Maarten Flamand op de solide fond die door bassist Philippe De Vuyst wordt gelegd, zich overgeeft aan het soort onheilspellend gepingel dat alleen maar de voorbode van een indrukwekkend slot kan zijn. Dat komt er in de vorm van een briesende uitbarsting, die voor het eerst heel duidelijk de Rage Against the Machine-fixatie van Cloon blootlegt. Niet verwonderlijk, aangezien zowel de gitarist en de drummer ook deel uitmaken van de lichtjes overrompelende RATM tribute band Bulls On Parade. Ook ‘Phantom Days’ bedient zich van hooks en grooves die bij Morello & co wellicht in de smaak zouden zijn gevallen, maar het zijn uiteindelijk het spitse gitaarwerk en de ritmische wendingen die de song eerder in hoekje van rariteitenkabinetten als Primus en Mr. Bungle duwt.
Vreemde eend op ‘Cloon’ in de bijt, maar een heel bont gevederde, is ontegensprekelijk ‘Burn Rubber Blues’, een potje drassige fucked up blues met ‘Deliverance’-allures waarin Claus als een hondsdolle psychopaat tekeer gaat en ons voorziet van de beste openingszin in jaren: ‘I want to shake your apples from your apple tree’. Succes bij de vrouwtjes gegarandeerd!

De laatste tijd komen er hier nogal wat ep’tjes van eigen bodem binnengewaaid, maar deze van Cloon overschaduwt alles wat we in 2006 van een labelloze band gehoord hebben. Dit is een band met tonnen ervaring, met een eigenzinnige visie en met songs die tot in de kleinste details spijkers met koppen slaan. Avontuurlijk ingestelde A&R managers weten wat hen te doen staat.