Mira : In de daluren Digg* cd bespreking

Mira : In de daluren

Evil Penguin Records, 2006
LC Music

De laatste jaren schijnen steeds meer jonge artiesten door te hebben dat wij in ons taalgebied kunnen bogen op een rijke traditie wat het betere luisterlied betreft, en ervoor kiezen te zingen in hun moedertaal en niet in één of andere manke variant van het Engels. Eén van die jonge songschrijvers is de 24-jarige Mira Bertels. Vierentwintig mag dan erg jong lijken, maar een ‘groentje’ kunnen we haar allerminst noemen, want van kindsbeen af staat haar leven immers in het teken van muziek. ‘In de daluren’, haar eerste volwaardige langspeelplaat, waarop ze haar (levens)ervaring samenvat in twaalf songs, is dan ook de beloning voor jarenlang hard werken.

Mira was acht toen ze begon aan een opleiding klassieke piano, doorliep later de Kunsthumaniora in Antwerpen (diploma Woordkunst-Drama) en rondde in 2004 de kleinkunstopleiding af aan de Studio Herman Teirlinck, waar ze de smaak van het Nederlandstalige lied voorgoed te pakken krijgt. Hoewel ze tussendoor ook deel uitmaakte van funk-rockband Crocodile Bambee, heeft haar soloproject altijd voorrang gekregen. En dat werpt intussen vruchten af: in 2004 deed ze (met begeleidingsgroep) mee aan Theater Aan Zee in Oostende en kaapte ze de tweede prijs weg in het Jong Muziek Werk-concours. Een jaar later rijfde ze tijdens de Nekka-wedstrijd de tweede prijs, de publieksprijs én de Jan Puimège-prijs binnen en verscheen - in eigen beheer - de mini-cd ‘Klein gevaarlijk afval’.
Ook dit jaar loopt alles tot nog toe van een leien dakje. Nadat ze eerder één van de tien Jonge Helden was die onlangs een hulde brachten aan Raymond van het Groenewoud (ze bewerkte het nummer ‘Foei Foei Foei’), trok Mira deze (na)zomer de studio in met drummer Jordi Geuens, bassist Michaël Donckers en trombonist Dree Peremans. Voor de productie stond ze zelf in, en werd daarin bijgestaan door Steven Cornillie (piano en toetsen) en Christophe Albertijn (gitaar en toetsen).

‘In de daluren’ is veel meer dan wat men wel eens een ‘veelbelovend debuut’ noemt. Hoewel we meestal eerder op onze hoede zijn voor platen van meisjes-met-piano, vonden we dit van bij de eerste beluistering om tal van redenen een erg fijne cd. Eerst en vooral zijn er de opvallende teksten: die worden niet alleen gebracht in een soort tussentaal (tussen dialect en A.N.), maar getuigen in de eerste plaats van gevoel voor humor, inlevingsvermogen en levenswijsheid. Naar eigen zeggen wil ze "zingen zoals ze spreekt" en dat is een strategie die rendeert: haar observaties, de situaties en de personages die ze beschrijft winnen erbij aan geloofwaardigheid en komen erg natuurlijk over.
Ook muzikaal gezien zit het allemaal snor: dankzij Mira’s pianospel, dat sober en efficiënt is en volledig in dienst staat van de songs (die laveren tussen pop en chanson en soms zelfs jazzy getint zijn) én door de manier waarop ze worden ingekleurd door de muzikanten, stuk voor stuk klasbakken die hun sporen al ruimschoots verdienden bij andere artiesten en/of in andere genres.

In opener ‘In de daluren’ gooien Mira en haar muzikanten meteen hun troeven op tafel: een knappe, wendbare stem, een melodie die meteen blijft plakken, een gevatte tekst en een arrangement dat even lekker en comfortabel zit als een maatpak. Maar de titelsong is niet het enige sterke moment van de plaat. We hebben ook zitten grinniken (omdat we er wel iets en/of iemand in herkenden) bij ‘En uwe maat’, ‘In de fleur’ en ‘Beste BV’, instemmend geknikt bij de tekst van ‘Het Doel’ en mee weggedroomd bij ‘Meneer de dakwerker’.
Maar minstens even sterk zijn de teksten waarin enkele markante figuren worden opgevoerd zoals een skinhead (‘Kale Kevin’) of een travestiet (‘Andrea’): ze slaagt erin een raak beeld te schetsen, zonder er karikaturen van te maken, zonder met mensen te spotten of te veroordelen. Wie dit kan, kijkt allicht op een gezonde en volwassen manier tegen het leven aan.

‘In de daluren’ is kortom een knappe plaat van een jongedame die weet wat haar kwaliteiten en haar capaciteiten zijn. Hopelijk slaat dit album aan, zodat ze voldoende vertrouwen kan opdoen om met haar volgende cd nog een stap dichter te komen bij de klassieker die ze ongetwijfeld in zich heeft. Te volgen!